Λευκά σεντόνια με λεκέδες

Είσαι τόσο κοντά μα και τόσο μακριά.
Με τα ακροδάχτυλα μου μπορώ να αγγίξω τη μορφή σου
Αλλά δεν μπορώ να αγγίξω το σώμα σου
Ούτε να νιώσω στο αυτί μου την πνοή σου.
Ποιος ηδονιστής θεός επέλεξε αυτή τη μοίρα για μένα;
Ρίσκαρε και ας χάσεις λένε
Μα έχασα τα πάντα πριν προλάβω να βγάλω άχνα.
Και δεν είναι η Μενεξεδένια η Πολιτεία που φταίει τελικά
Εγώ είμαι ο υπαίτιος που δεν στάθηκα αρκετός
-άραγε είμαστε ποτέ αρκετοί;
Θα φύγουμε πριν καταλάβουμε πως ζήσαμε αρκετά.
Ζούμε μεγάλα διαστήματα δίχως να νιώθουμε τη ζεστασιά
Και αυτό είναι εντάξει.
Αν δώσεις θα πάρεις λένε, μα τι γίνεται όταν
Θες να δώσεις και ας μην πάρεις τίποτα πίσω;
Είσαι τώρα μακριά και εγώ υπάρχω εδώ
Ανάμεσα σε τόσους άλλους, βαδίζω σκυφτά.
Ένα σαραβαλιασμένο τομάρι μέσα στο κοπάδι.
Ας έπαιρνες την ψυχή μου και ας την έκανες ρημαδιό
Δεν ήταν τόσο τρομακτικά τα όσα ζήτησα
Μα εσύ επέμενες σε άλλους ουρανούς να λάμψεις.
Γιατί ήξερες πως να μεταχειριστείς την αγαθή καρδιά μου.
Πάλεψα αρκετά και απεγνωσμένα
Και το μόνο που ζήτησα ήταν ένα δικό σου χάδι.
Τώρα μαραζώνω μόνος στα σκοτάδια μου.
Που βρίσκεσαι ,ανάσα μου λυτρωτική;
Ώρες- ώρες πονάει η μοναξιά, ε;
Μα εύχομαι να μην τη νιώσεις ποτέ όπως εγώ.
Ήθελα να σου δώσω τα πάντα και έλαβα το τίποτα.
Τώρα οι πίνακές μου κείτονται αδειανοί
Και ο ουρανός μου-.
Εκείνον δεν μπορείς να τον ακουμπήσεις!
Μπορεί να έκανες μερικά αστέρια λιγότερο λαμπερά
Να προκάλεσες έκρηξη σε άλλα
Μα μέχρι εκεί!
Και μη νιώσεις ποτέ πως εγώ σου έδωσα περισσότερη σημασία
Με τους τρόπους μου και πως έγινες κάτι παραπάνω, κάτι καλύτερο.
Μην κορδώνεσαι σαν  το παγόνι, μικρό μου σαλιγκάρι.
Γιατί τότε  θα είσαι ένα τίποτα, μπαλόνι γεμάτο αέρα που βρωμάει και θα σκάσει και θα πέσει στο έδαφος .
Τότε πραγματικά θα σε λυπάμαι
Και ένα μέρος μου θα εύχεται για σένα ό,τι χειρότερο μπορείς να φανταστείς!
Βλέπεις τι κάνεις;
Εγώ δεν είμαι κακός, δεν θέλω να είμαι κακός!
Αλλά μην προσπαθήσεις ποτέ να τα βάλεις μαζί μου
Αν τέτοιος γίνω ,δεν είμαι όσο ηλίθιος νομίζεις!
Γιατί μπορεί να σε πληγώσω και εγώ δεν θέλω να πληγώσω κανέναν.
Ακόμη και αν το αξίζει.
Μα έχω πληγώσει και -.
Ω, τι με αναγκάσατε να γίνω!

Ευλογημένος

Η θλίψη μου ήρθε και κάθισε πάνω στο κεφάλι μου
Γι' αυτό έβαλα λίγο Tom Waits για να γαληνέψω.
Μου είπε  χθες στο πάρτι- -μην ανησυχείς ,Κυριάκο,ήταν υπέροχο!- πως της άρεσε πολύ το τελευταίο μου ποίημα
Πως σημεία του την εξέφραζαν απόλυτα
Έκανα ένα αστειάκι και μετά την ευχαρίστησα.
Πόσο όμορφα ένιωσα, πραγματικά υπέροχα!
Μα ακόμη φοβάμαι εκείνη την ημέρα
Που θα αρχίσω να γράφω ρηχά και ξενέρωτα.
Πήγα με τους φίλους μου και περάσαμε πολύ ωραία.
Δεν ξέρω αν είναι μαύρα πουλιά σαν της Κατερίνας
Αλλά θα ήμουν στον πάτο δίχως αυτούς
Σε φυλακή μέσα ή τελείως στα χαμένα.
Δεν ξέρω τι θα έκανα δίχως αυτούς, δεύτερή μου οικογένεια.
Οι φίλοι μου είναι άνθρωποι με ανασφάλειες και απωθημένα
Είναι όμως υπέροχοι άνθρωποι.
Πέφτουν πάνω σε τοίχους και τους διαλύουν.
Οι φίλοι μου πληγώθηκαν και καταστράφηκαν .
Μεταπηδούν από το ένα άκρο στο άλλο προσπαθώντας να βρουν μια ισορροπία.

Είναι όλοι τους συναισθηματικοί και ευάλωτοι
-όχι όσο εγώ, ο καθένας με τον τρόπο του.
Οι φίλοι μου είναι μπερδεμένοι .
Έχουν αλλάξει αρκετά αλλά παραμένουν οι ίδιοι καταβάθος.
Έχουν θέματα, φοβίες και άγχη.
Γνωρίζουν πολλά πράγματα και έχουν κριτική σκέψη, μπορείς να πεις δύο λόγια με σημασία και άλλα τόσα για να περάσει η ώρα ευχάριστα.
Μεθάμε μαζί, γελάμε μαζί, λυπόμαστε μαζί, προβληματιζόμαστε μαζί.
Θλίβομαι όταν τους βλέπω να θλίβονται
Και αναστατώνομαι όταν θέλω το καλύτερο γι αυτούς
Ξέροντας πως μόνος μου δεν μπορώ να τους το δώσω
Και προσπαθώντας να κάνω το καλύτερο, τα κάνω χειρότερα.
Οι φίλοι μου και εγώ είμαστε αρκετά πεινασμένοι.
Πολλές φορές σκέφτονται με το κάτω κεφάλι
Μα οι φίλοι μου είναι δοτικοί και κρατάνε ψηλά το κόκκινο μπαλόνι.
Οι φίλοι μου θέλουν το καλύτερο για τους φίλους τους.
Φυλάσσουν μέσα τους αποθέματα τεράστια, αμύθητης αξία
Και διατίθενται να τα μοιραστούν με όποιον το θέλει
Αλλά πλέον είναι πολύ επιφυλακτικοί γιατί την έχουν πατήσει αρκετές φορές.
Πολλές φορές με απογοητεύουν οι φίλοι μου όσο τους απογοητεύω και εγώ.
Ώρες- ώρες πετάμε κοτσάνες και ευχόμαστε να μην πέσει πάνω κάποια σπίθα
και αρπάξουν φωτιά
Αλλά αυτή η φωτιά είναι που μας κάνει καλύτερους και δυνατότερους.
Έχω αρκετούς φίλους πλέον, τόσους που μου φαίνεται απίστευτο
Πέντε χρόνια πριν δεν το περίμενα
Είναι θαύμα που τα έχω καταφέρει τόσο καλά.
Τα χρόνια περνάνε και δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσουν
Ζούμε το παρόν και ελπίζουμε για το μέλλον
Έχω φίλους όμως που δεν σκέφτονται και πολύ το μέλλον τους
Και επιμένουν να ζουν στον κόσμο τους
Και ελπίζω πως κάποτε θα βάλουν μυαλό.
Έχω φίλους που ήταν βολεμένοι εξ αρχής και δεν δυσκολεύτηκαν ιδιαίτερα
Το κεφάλι τους δεν ούρλιαξε και ακολούθησαν εκείνον τον δρόμο
Και τώρα πορεύονται κανονικά.
Εγώ και οι φίλοι μου φοβόμαστε αρκετά αλλά δεν το δείχνουμε συνέχεια.
Κάνουμε λάθος επιλογές με την ελπίδα πως θα μάθουμε από αυτές
Αλλά οι θεοί μας έκαναν αρκετά ξεροκέφαλους.
Κάποτε θα πεθάνουμε αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Μα, όπως είπε ο γερο-Χανκ , δεν μπορούμε να νικήσουμε τον θάνατο
Αλλά μερικές φορές μπορούμε να νικήσουμε τον θάνατο στη ζωή.
Και όταν πεθάνω δεν θέλω να με θάψουν.
Εκτός αν εφαρμόσουν την μέθοδο με την οποία θα μεταμορφωθώ σε δένδρο.
Μέχρι τότε θα προσπαθώ να γίνω  ένα ζωντανό δένδρο και να προσφέρω σκιά στους ανθρώπους.
Θα ήθελα να με κάψουν και τις στάχτες μου να τις σκορπίσουν
Έξω από τα αγαπημένα μου μέρη.
Αλλά ξέρω πως πιθανότατα θα θαφτώ.
Οπότε, πριν με σκεπάσετε με χώμα, ρίξτε μέσα την τρύπα
Ένα βιβλίο καλό και δύο-τρεις μουσικούς δίσκους
Και με τα δάχτυλά σας να μου σχηματίσετε ένα χαμόγελο στα ξεραμένα χείλη.
Και αν έχετε χρόνο να έρχεστε να μου διαβάζετε τίποτα
Να ξέρω πως αυτό που προσπαθώ να κάνω
Θα έχει μια συνέχεια.
Να θυμάστε τα καλά και τα κακά μου,να είναι αυτά η παρέα μου όταν θα εκλείψω.
Ω, είναι τόσα πράγματα που θέλω να κάνω ,φίλοι μου!
Να ζήσω μια ζωή γεμάτη και όπως την θέλω εγώ.
Και το όνειρό μου να διαρκέσει για πάντα!
Θέλω να δώσω αγάπη και να πάρω αγάπη!
Θέλω να δω τοίχους ζωγραφισμένους με αστραφτερά χρώματα
Και λιγότερους ανθρώπους πλαστικούς.........................................
Και αν φύγω πριν την ώρα μου δεν πειράζει!
Μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς;

Η ζωή σου είναι η ζωή σου

Η ζωή σου είναι η ζωή σου

Και σου ανήκει σχεδόν ολοκληρωτικά.

Αλλά που και που

Ίσως να είναι καλό να την εξευτελίζεις.

Εννοώ,είναι ούτως ή άλλως αναπόφευκτο μερικές φορές.

Αλλά και τις στιγμες εκεινες που έχεις μια επιλογή

 Ίσως να είναι καλό να πάρεις τον άσχημο δρόμο.

Γιατί τέτοιες στιγμές είναι που

συνήθως ανακαλύπτεις κάτι παραπάνω για τον εαυτό σου.

Όταν γλείφεις την κόλαση και απαρνιέσαι την γλύκα του παραδείσου.

Να αγαπάς τον εαυτό σου όσο περισσότερο μπορείς-

όσο πιο συχνά μπορείς.

Έναν τον έχεις, ανακάλυψε τον.

Αλλά το να απορρίπτεις τους αγγέλους για το μήλο

Κατέχει και αυτό τη γλύκα του.

Όμως θα έχει συνέπειες, από αυτές δεν μπορείς να ξεφύγεις .

Και ίσως μετά να μην νιώθεις όμορφα με την κατάσταση που δημιούργησες-

το τηλέφωνό του μπάνιου να τρέχει ασταματητα  και σκέψεις όχι μόνο πριν τον ύπνο.

Αλλά το παζλ χρειάζεται και τέτοια κομμάτια.

Και αν στραβωσεις,χαμόγελα στραβά 

Χαμόγελα όμως περισσότερο,θα σου κάνει καλό.

Έστω προσπάθησε, το ξέρεις πως μπορείς.

Και μάθε από τα λάθη σου, μην είσαι αναίσθητος και εγωιστής και ξεροκέφαλος.

Δεν είναι ο γυαλός που αρμενίζεις πάντα στραβός-

τουλάχιστον προσπάθησε το.

Μοναχα μην προσποιείσαι κάτι που δεν είσαι για τα μάτια του κόσμου.

Ούτε να το επιδεικνύεις επειδή  έτσι το επιτάσσουν - τάχα - η μάζα και οι κοινωνικές συνήθειες.

Γιατί τότε κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.

Ζεις μια ζωή και άλλη μία ψεύτικη ταυτόχρονα.

Τους άλλους μπορείς να τους κοροϊδέψεις εύκολα.

Τον εαυτό σου όμως;

Αυτός είναι ο χειρότερος εξευτελισμός

Αλλά πρέπει να συμβεί έστω μια φορά

Για να διαλυθούν μερικά σύννεφα.

Στο χέρι σου είναι 

Να διώξεις αυτά τα σύννεφα από τους ουρανούς σου

Όσο και αν πείθεις τον εαυτό σου για το αντίθετο.

Μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου γιατί θα το μετανιώνεις μετά.

Αλήθεια, για ποσά από αυτά που θεωρείς  κατορθώματα σου είσαι πραγματικά περήφανος;

Και πόσες από τις μέρες που θεωρησες υπέροχες ήταν τέτοιες στην πραγματικότητα;

Ένα χωρίς τίτλο

Χθες έκανα πράγματα για τα οποία δεν είμαι περήφανος
Και αύριο άλλες σκέψεις δεν θα με αφήνουν να κοιμηθώ ήσυχος.
Έχω ένα σπίτι που βρωμάει ώρες-ώρες
Οι καρέκλες του είναι σπασμένες
Και οι βρύσες στάζουν.
Μα είναι το μόνο σπίτι που έχω
Και θα το διατηρήσω όπως μπορώ μέχρι τέλους.
Η ελπίδα αραιά και που φτερουγάει από τα στήθη μου
Αλλά η ψυχή μου κρατάει το κεφάλι μου ψηλά.
Το παρόν διαρκεί για λίγο και το μέλλον είναι αβέβαιο.
Όσα κατάλαβες σήμερα
Μπορεί να σου φαίνονται ξένα αύριο και
Όσα θεωρείς δεδομένα αυτή τη στιγμή
Αύριο μπορεί να μοχθήσεις για να τα έχεις.
Πολλές φορές εύχομαι να είχα περισσότερο τσαγανό.
Τα νεύρα μου είναι σμπαράλια αλλά σπάνια νευριάζω.
Η οργή που κρύβω μέσα μου είναι απύθμενη
Μα όταν πάει να βγει στην επιφάνεια διαρκεί ελάχιστα
Ή μετατρέπεται αυτομάτως σε γέλιο
-Φοβάμαι τη στιγμή που θα εκραγώ πραγματικά
Και εκείνους που θα είναι γύρω μου.
Μπορεί να φταίει που είμαι συναισθηματικός τύπος,
η καρδιά επιτάσσεται στο μυαλό και κυριαρχεί συχνά.
Και δεν με εμπιστεύομαι αρκετά.
Θα ήταν χρήσιμη λίγη παραπάνω αυτοπεποίθηση
Όχι μόνο πάνω στο χαρτί- γενικά, σε εμένα
στη ζωή μου και σε όσα κάνω και λέω.
Αργά και σταθερά βήματα και ας έχω αργήσει
Δεν χτίζεις κάστρο αναμιγνύοντας απλά μερικά τούβλα και λίγη άμμο.
Κάποτε το πλήρωμα του χρόνου θα καταφθάσει
Και θα με πάρει σβάρνα δίχως να δείξει έλεος.
Τότε στραφείτε στις αναμνήσεις σας και όσα έχω γράψει.
Και αν δεν σας ικανοποιούν αρκετά
Μάλλον δεν ήμουν αρκετός για εσάς.
Τι λέω;
Υπήρχαν στιγμές που δεν στάθηκα αρκετός για εμένα τον ίδιο!

Είδατε πουθενά την αλεπού;

Τι θα κάνω με το μέλλον μου;
Αυτή η σκέψη τριβελίζει το μυαλό μου
Εδώ και πάρα πολύ καιρό.
Τι θα γίνει με εμένα;
Ποια αποφράδα μέρα θα θέσει σε κίνηση
Εκείνη την τροχιά ή την άλλη;
Λένε πως δεν είναι καλό να υπεραναλύεις τα πάντα
Όμως είναι κάτι που αναβλύζει από μέσα μου χρόνια τώρα
Όπως το νερό από ένα συντριβάνι.
Μόνο που μέσα μου έχω λάβα και σπίθες
Και αυτές οι σπίθες προκαλούν πυρκαγιές.
Και έχω ανθρώπους να ανησυχούν περισσότερο για μένα
Με νοιάζονται και με αγαπάνε και τους ευγνωμονώ
Που δεν με έχουν παρατήσει ακόμη.
Άραγε γνωρίζω το καλύτερο για μένα;
Ή θα καταλήξω άθυρμα των ονείρων μου;
Ο μικρός πρίγκιπας και το τριαντάφυλλό του.
Ουρανοί, τόσα σημάδια μου έχετε αποκαλύψει
Τις στιγμές που δεν το περίμενα.
Σας εκλιπαρώ να ανοίξετε για εμένα
Όταν θα το έχω περισσότερη ανάγκη από ποτέ!
Γιατί έχω ονειρευτεί ιδανικά τη ζωή μου
Και ξέρω πως το όνειρο διαρκεί για λίγο
Και μετά ξυπνάς.
Θεοί, κάντε το όνειρό μου να διαρκέσει  έστω για λίγο
-Φευ!
Να διαρκέσει για πάντα!

''When life leaves us blind
Love
Keeps us kind.....''

Προνόμιο το βολικό στρώμα

Την χρειαζόμασταν αυτή την βόλτα και οι δύο.
Αδερφέ μου, εσύ  είχες τα δικά σου να σκεφτείς και μετά ανηφόρισες προς το σπίτι σου.
Προσπάθησα να σε βοηθήσω όπως μπορούσα
Πάντα το προσπαθώ και ας μην το καταφέρνω.
Εγώ έπρεπε να είχα στρίψει νωρίτερα για το δικό μου
Αλλά ήθελα να απολαύσω την βόλτα μας και μετά  την μοναξιά του γυρισμού παρέα με τα ακουστικά μου.
Τόσες σκέψεις μαζεμένες μέσα, συγκεχυμένες, θέλουν να βγουν, νιώθω να πνίγομαι -γιατί να μην μπορώ να τους βοηθήσω όλους ;
Γιατί να μην μπορώ να μιλήσω όπως θέλω όταν πρέπει;
Γιατί τουρτουρίζω τόσο;
Γιατί να μετανιώνω για τόσα πολλά;

Χθες του έλεγε χοντράδες μα σήμερα τα βρήκανε
Για πόσο ακόμη σκοπεύεις να βασανίζεσαι γλυκέ μου;
Αδερφέ μου νιώθω πως έχουμε απομακρυνθεί λίγο, μια αμηχανία πλανάται
Αλλά το ξέρεις πως σε αγαπάω, αν σε βασανίζει κάτι πάρε τον αγκώνα μου
Και στηρίξου πάνω του, εγώ είμαι εδώ.
Μάτια μου, μην τον ζορίζεις πολύ και συ,ξέρεις πως θα έκανε τα πάντα για σενα
Χαίρεσαι που περνάει το δικό σου, σε νιώθω
Μα έχει και αυτός τα δικά  του.
Ξέρεις πολύ καλύτερα από όσο νομίζεις
Μην παριστάνεις πάντα την ανήξερη .

Τρυφερή η καρδιά μου,  έχει τόσα να προσφέρει- αλήθεια!-
Μα καταστρέφω συνεχώς τη ζωή μου
- Θεοί, τι θα γίνει με εμένα;
Τι πλάσμα είναι αυτό που δημιουργήσατε;
Πλατύ χαμόγελο και αυτοκαταστροφικό.
Σου εύχομαι ολόψυχα να μην γίνεις ποτέ έρμαιο των παθών σου
Να μην χρειαστεί να ζήσεις  ποτέ με τέτοια
Τα πάθη σου να είναι μόνο υγιή.
Δεν ξέρεις τι είναι να ζεις συνέχεια
Με εκείνους να ψιθυρίζουν
-Αφήστε με ήσυχο!
Και ίσως αξίζει ρε Κορακι να τα ποντάρεις, για μια φορά έστω ,όλα σε κάποιον
Και ας μείνεις στον άσσο.

Τουλάχιστον υπάρχουν οι φίλοι.
Δεν ήπιες μόνος σου την ρετσίνα
Γελάσατε και ξεχαστήκατε.
Το είχες ανάγκη καταβάθος.....
Είναι ευλογία οι φίλοι οι πραγματικοί!

Ωραία πέρασες σήμερα ρε, αυτό να θυμάσαι.
Μέχρι να έρθει το αύριο
Μέχρι τότε να θυμάσαι το σήμερα που πέρασε.
Αβέβαιο το μέλλον μα θα τα καταφέρουμε!
Θα τα καταφέρουμε ;

Μεγαλώνω Πατέρα

Τόσα δημιουργήματα για την Λίλιθ μας
Μα σπάνια βλέπω κάτι για τον πατέρα.
Ω πατέρα, από τον δικό σου τον καρπό γεννήθηκα.
Από τους πρώτους ανθρώπους που με αγάπησαν.
Πατέρα, εσύ μου έμαθες να κάνω ποδήλατο
Στους ώμους σου με σήκωνες και με πήγαινες βόλτες
Δεν μου έμαθες να κολυμπάω,γιατί δεν ήξερες ούτε εσύ
Αλλά μου έμαθες τόσα πράγματα
Και άλλα τόσα προσπάθησες να μου διδάξεις.
Μεταλαμπάδευσες τις γνώσεις σου, όσες είχες
Και ας μην κατέληξες κάποιος σπουδαίος ή τρανός άνθρωπος
Ένας κοινός άνθρωπος για τα μάτια των άλλων
- για τα δικά μου ήσουν ήρωας, είσαι ακόμη.
Ας έχω κληρονομήσει κάποια απ' τα κουσούρια σου
Άλλα τόσα προτερήματά σου έχουν εντυπωθεί στο DNA μου.
Πατέρα, ανησυχείς για εμένα όσο ελάχιστοι σε αυτό τον κόσμο
Φοβάσαι πως θα χαραμίσω την ζωή μου, θέλεις το καλύτερο για μένα.
Πατέρα, η ζωή μας σε ευθείες παράλληλες και κάθετες.
Πατέρα, σου ζήτησα περισσότερα από όσα είχες να μου δώσεις
-από όσα όφειλες να μου δώσεις-
Άπληστα και δίχως σκέψη πολλές φορές.
Μένω εδώ να κάνω όνειρα για το μέλλον μου
Να κλαίω και να οδύρομαι που δεν μπορώ να σου ανταποδώσω
Το καλό που μου έκανες ακόμη-και στους δύο σας.
Φοβάμαι πως θα σε στενοχωρήσω και άλλο.
Πατέρα, μπαμπά, μπαμπάκα.
Εσύ μεγαλώνεις, γερνάς, χάνεις την παλιά σου λάμψη.
Όμως η μνήμη δεν ξεχνάει.
Με μάλωσες, με χτύπησες, με προστάτευσες
Όλα για το καλό μου.
Νιώθω παραπάνω τυχερός από όσο μπορώ να βαστάξω
Γιατί άλλα παιδιά δεν έχουν μπαμπάδες
Και για άλλα παιδιά το μπαμπάς είναι απλά μια λέξη, είναι κατάρα γι'αυτά!
Δύστυχοι, κακόμοιροι!
Θα έχω να το λέω, πατέρα, πως σε εσύ ήσουν ο πατέρας μου
Όσα χρόνια και αν περάσουν.
Θέλω- ξέρεις τι θέλω;
Πριν φύγεις για πάντα από αυτό τον κόσμο
Φτερά αγγέλου και ένα ένα φωτοστέφανο για το ταξίδι
Στο κρεβάτι σου όταν θα ξαπλώνεις
Αν καταφέρω να ζήσω περισσότερο από σένα
Να με κοιτάξεις με μάτια γυαλισμένα
-εσύ που σπάνια κλαις, συχνά στενοχωριέσαι -
Και να πεις:
<<Αυτός είναι ο λεβέντης μου, τα κατάφερε περίφημα!
Αυτός είναι ο γιός μου, δείτε τι έκανε!
Αυτός είναι που άλλαξε τον κόσμο, ένα τσικ, προς το καλύτερο!
Αυτός είναι που δεν τα παράτησε!
Που αψήφησε τις εντολές μας
Αλλά το παραμύθι του θα  έχει αίσιο τέλος!>>.
Και να είσαι περήφανος για εμένα.
Αν ζητάω πολλά, συγχώρεσέ με.
Ελπίζω η συγγνώμη μου να είναι αρκετή για την ώρα.