οξύμωρο

νύχτες που ξημέρωσαν
δίχως ποτέ να βγει ο ήλιος.
μέρες που ήταν τόσο φωτεινές
που το φως 
μας έκαψε και τα εγκαύματα
μολύνθηκαν.
βροχές που το νερό
μας γιάτρεψε.
αναπάντητα ερωτήματα
που κάποτε απαντήθηκαν
αλλά δεν ήμασταν έτοιμοι
για το αποτέλεσμα
ή απλά το προσπεράσαμε
γιατί δεν μας ταίριαζε.
ομορφιά μέσα στην ασχήμια
ασχήμια μέσα στην ομορφιά.
οξύμωρα σχήματα
για να βγάλουμε νόημα
σε έναν κόσμο παράλογο.
τα βήματα μπροστά
ήταν συγκαλυμμένα βήματα προς τα πίσω
και όταν νομίζαμε πως μέναμε στάσιμοι
τότε κάτι άλλαζε μέσα μας.
είμαστε άνθρωποι
άνθρωποι είμαστε.
η ζωή πρέπει να έχει χτύπο
η καρδιά πρέπει να έχει σφυγμό
και το κουφάρι μας ψυχή.
αγάπησε ό,τι μπορείς
όσο μπορείς.
αγάπησε για την ώρα
και όλα
θα έρθουν.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

σκέψεις βραδινές

τα βιβλία μου
λειτουργούν
σαν τους Πεμπτουσιωτές στο Χάρι Πότερ.
εκεί μέσα
έχω χώσει
κομμάτια από την ψυχή μου.
και όταν το σώμα μου
από φυσικά αίτια
ή τυχαία
αναχωρήσει ή υποχωρήσει
η ψυχή μου
για πάντα
θα παραμένει
σε όσα έχω γράψει
σε όσα έχω αφήσει πίσω
σε όσα πίστεψα παραπάνω 
από την ίδια μου την ζωή.
και θα βρίσκονται
στα χέρια
και τα κεφάλια
και ίσως την καρδιά
όσων τα έχουν 
διαβάσει.
αυτό θα μείνει.
ό,τι αγαπάς
αυτό θα μείνει.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)