Ναι έτσι είναι. Όπως τα λες.

Δεν λέω εγώ το αντίθετο, όχι.

Και ας σου φαίνεται έτσι.

Μην βάζεις λόγια στο στόμα μου,ναι, ναι, όπως τα λες.

Και αύριο πρέπει να πάω στη δουλειά, 

Πρέπει να βγάλω χρήματα για να ζήσω κάπως και εγώ, ναι,ναι, όπως τα λες

Είναι λίγο καλύτερα απο επιβίωση αυτό, όχι , όχι,

Σίγουρα, θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε καλύτερα

Γιατί είμαστε σε καλύτερη μοίρα από άλλους. Συμφωνώ.

Ο κόσμος λογικά δεν θα αλλάξει ποτέ

Και οι ηλίθιοι θα συνεχίζουν να ζούνε ευτυχισμένοι. Αλλά.

Πες μου, παρόλο που ειμαι και εγώ ηλίθιος

Πως το εξηγείς 

Οτι δεν μπορώ να είμαι όσο ευτυχισμένος θα ήθελα;

Έλα, ηρέμησε, θα γυρίσω το βράδυ

Να ξεκουραστώ

Και να συνεχίσω τη ζωή μου.

Δεν θα αλλάξω ούτε σήμερα τον κόσμο.

Ναι όπως τα λες, εμείς είμαστε που καθορίζουμε τις ζωές μας

Και πως θα μπορούσα να-

Μα τόσα μπόρεσα τελικά, τι να κάνω;

Αλλά ρε συ...

Γαμώτο.

-Θεόδωρος Ορφανίδης(Ο.Γ.Θ.)

 

Τελευταία δεν έχω κάτι συγκεκριμένο

Στο μυαλό μου

Για το οποίο θέλω να γράψω.

Διάφορα, εδώ και εκεί, οι σκέψεις σαν 

Μέλισσες που πάνε από το ένα λουλούδι στο άλλο,

Να μαζέψουν γύρη,

Να επιστρέψουν στο μελίσσι,

Να φτιάξουν μέλι στη φωλιά.

Αφήνομαι, ελεύθερη η φαντασία, όπου με παει,

Κάτι μεγάλο, κάτι μικρό, κάτι ωραίο, κάτι κακο,

Κατι που

Συνήθως

 δεν θα διαβάσει σχεδόν

 κανείς

 μα δεν πειράζει.

Έγραψα ένα διήγημα χθες,ωραίο, μεγαλουτσικο

Δεν ξέρω αν θα το διαβάσει κανείς άλλος

Αφού το διορθώσω

Μα δεν πειράζει.

Θα ήταν ωραίο να μην σκονίζονταν τόσο πολύ

Όσα έχω γράψει και να 

Έμπαιναν σε περισσότερες καρδιές μα

Δεν πειράζει.

Δεν περιμένει κανείς να διαβάσει αυτά που γράφω

Το ξέρω, μα 

Ίσως κάποια μέρα το μελίσσι

Γεμίσει τόσο πολύ μέλι

Καλής ποιότητας

Που οι άνθρωποι θα μαζεύονται για να το γευτούν 

Όπως είναι.

Μέχρι τότε

Τι να

Κάνουμε;

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Είχε νυχτώσει έξω, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα και κοίταξα την οθόνη-άγνωστο νούμερο. Το άφησα να χτυπάει, χωρίς να το κλείσω. Λίγο μετά, με ξαναπήρε. Απόρησα και σκέφτηκα πως μπορεί να ήταν κάποιος που ήξερα και να είχε κάποιο θέμα ή να είχαν απαγάγει την οικογένειά μου και να ζητούσαν λύτρα ή δεν ξέρω και 'γω τι. Έτσι, το σήκωσα.

<<Παρακαλώ;>> ρώτησα.

<<Χαίρετε! Ονομάζομαι Πρηξαρχίδω. Θα μπορούσα να σας απασχολήσω για δύο λεπτά;>>

Δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω εκείνη τη στιγμή, οπότε απάντησα καταφατικά, με ένα ''α-χα''.

<<Πολύ ωραία! Το όνομά σας;>>

<<Κώστας>>. Σιγά μην έδινα το πραγματικό μου όνομα.

<<Χάρηκα για τη γνωριμία, Κώστα. Εγώ, όπως σου είπα, ονομάζομαι Πρηξαρχίδω- μπορώ να σου μιλάω στον ενικό; ωραία- και ασχολούμαι με το Trading. Γνωρίζεις τι είναι;>>

<<Ναι. Τώρα τα Χριστούγεννα που δίνουμε δώρα σε φίλους, αυτό δεν λέτε;>>

Γέλασε ψεύτικα.

<<Όχι, όχι, δεν εννοώ αυτό. Και μίλα μου στον ενικό, σε παρακαλώ. Ουσιαστικά είναι μια online πλατφόρμα η οποία ασχολείται με κρυπτονομίσματα και μετοχές. Είναι ένας πολύ ΕΥΚΟΛΟΣ τρόπος, για να βγάλεις ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, από το ΣΠΙΤΙ σου>>.

<<Μάλιστα. Κατάλαβα Και πως μπορεί να γίνει αυτό; Γιατί βρήκα στο Internet κάτι συλλεκτικά Μίκυ Μάους, αλλά τα πουλάνε πανάκριβα- όχι, όχι, κ. Πρηξαρχίδω, σοβαρά σου μιλάω, είμαι συλλέκτης κόμικ και είναι ακριβά>>.

<<Αααα. Μάλιστα, μάλιστα. Κοίταξε, εγώ κάνω την πρώτη επαφή, έτσι για να γνωριστούμε λίγο καλύτερα. Δυστυχώς, από το τηλέφωνο δεν μπορώ να πω πολλά>>.

<<Τότε πως θα γίνει; Κάθε λεπτό που περνάει, χάνω χρήματα>>.

<<Σωστά σκέφτεσαι. Γι'αυτό θέλω να κάνεις το εξής. Υπάρχει διαθέσιμο Laptop ή Υπολογιστής κοντά σου;>>.

<<Ναι>>.

<<Πολύ ωραία. Θέλω να το ανοίξεις, για αρχή>>.

<<Ανοιχτό είναι>>.

<<Πολύ ωραία. Τώρα θέλω να πατήσεις στο Google την εξής διεύθυνση που θα σου πω>>.

<<Γράφω>>.

<<Πολύ ωραία. Είναι www.scammfraud.com. Πες μου όταν μπείς>>.

Άνοιξα εκείνη τη σελίδα. Το σκέφτηκα λίγο καλύτερα και άνοιξα παράλληλα το Pornhub.

<<Ωραία. Μπήκα. Τώρα;>>

<<Βλέπεις τη σελίδα μας αυτή τη στιγμή. Όπως βλέπεις, έχουμε σύνδεση σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, για να συνεχίσουμε και να μπεις για τα καλά στον κόσμο του Trading μέσω της εταιρίας μας, θα πρέπει να κάνεις εγγραφή. Όταν ολοκληρωθεί η εγγραφή και πιστοποιηθούν τα στοιχεία σου, ένας συνάδελφός μου θα επικοινωνήσει μέσω βιντεοκλήσης, για να ξεκινήσει η εκπαίδευσή σου>>.

<<Εκπαίδευση; Σαν σχολείο ας πούμε;>>.

<<Όχι, όχι, μην το βλέπεις έτσι. Εδώ στην Scamm Fraud δεν πιστεύουμε σε αυτή την έννοια. Πιο πολύ θα είναι μια κατεύθυνση για εσένα, για να κάνεις τα πρώτα σου βήματα και να ΜΗΝ σε πιάσουν ΚΟΡΟΙΔΟ>>.

Ήμουν έτοιμος να το κλείσω, όταν παρατήρησα κάτι ενδιαφέρον στην διαδικασία εγγραφής.

<<Μάλιστα. Να σου κάνω, όμως, μια ερώτηση;>>.

<<Ό,τι θέλεις>>.

<<Βλέπω εδώ πως για να γίνει η εγγραφή πρέπει να βάλω τα στοιχεία της κάρτας μου, το Α.Φ.Μ. μου και...υπάρχει και συνδρομή;>>

<<Μάλιστα, Κώστα. Όλα αυτά είναι καθαρά διαδικαστικά, σε περίπτωση που γίνει κάποιος έλεγχος. ΜΗΝ ανησυχείς. Είναι ένα ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΣΦΑΛΕΣ περιβάλλον>>.

<<Μάλιστα. Δεν μου φαίνεται να υπάρχει κάποιο θέμα και ανυπομονώ να αρχίσω να βγάζω πολλά λεφτά. Δώστε μου δύο λεπτά να συμπληρώσω τα στοιχεία>>.΄

Την έβαλα στη σίγαση. Όσο περίμενε, έκανα μια μικρή αναζήτηση στο Pornhub και κλίκαρα σε ένα βίντεο. Όταν το βίντεο φόρτωσε, πάτησα pause και την έβγαλα από την σίγαση.

<<Ακούγομαι;>>

<<Ναι, πες μου>>.

<<Συμπλήρωσα όλα τα στοιχεία και πάτησα εγγραφή, αλλά νομίζω υπάρχει ένα θέμα με τη σελίδα σας>>.

<<Ποιο είναι αυτό;>>

<<Δεν ξέρω, ακούγεται ένας...ήχος; Κάτι περίεργο. Και δεν με αφήνει να προχωρήσω στην εγγραφή. Είναι μέρος της διαδικασίας;>>

<<Δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείς>>.

<<Μπορώ να φέρω το ηχείο του κινητού κοντά σε αυτό του Laptop για να ακούσεις και εσύ;>>

<<Φυσικά!>>

Το έφερα και πάτησα play και τότε δύο άνδρες άρχισαν να κάνουν παθιασμένο έρωτα. Δάγκωνα τα χείλη μου για να μην γελάσω. Ήμουν σίγουρος πως είχε καταλάβει τι ήταν. Πάτησα pause και έφερα το κινητό στο αυτί μου πάλι.

<<Ξέρετε, κ. Πρηξαρχίδω, νομίζω κατάλαβα τι είναι. Είναι αυτό που προσπαθείτε να κάνετε εσείς σε εμένα. Λυπάμαι, αλλά δεν με ενδιαφέρει και τόσο τελικά>>.

Όταν άρχισε να μιλάει, κατάλαβα πως την είχα νευριάσει, όχι τόσο για το τελευταίο σημείο, όσο γιατί μιλούσαμε κοντά στο ένα τέταρτο, κάνοντάς την να πιστεύει οτι ήμουν όσο μαλάκας θα περίμενε.

<<Πας καλά άνθρωπέ μου; Αστείο είναι αυτό; Δηλαδή, ΤΌΣΗ ώρα μιλάμε και σου εξηγώ πως μπορείς να βγάλεις ΕΥΚΟΛΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ και εσύ κάνεις ΑΥΤΌ; Γι'αυτό θα μείνεις φτωχός για πάντα, κακομοίρη>>.
<<Αν ήθελα να γίνω πλούσιος, δεν θα καθόμουν να μιλάω με εσάς, κ. Πρηξαρχίδω. Λυπάμ->>

Μου το έκλεισε. Γέλασα για λίγο και μετά ηρέμησα και έκλεισα την καρτέλα της τρομερής εταιρείας. Αλλά, μιας και μου είχε φτιάξει η όρεξη, κράτησα εκείνη του Pornhub και πήγα στην αρχική.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 Στο δωμάτιο.

Βράδυ.

Πήγα να κλείσω την κουρτίνα 

Και τότε είδα 

Τα λαμπάκια στο απέναντι μπαλκόνι να αναβοσβήνουν

Όσο προσμένουμε την Άγια Νύχτα-

All is warm, all is bright.

Τα κοιτάζω από το παράθυρο και γίνομαι γαλήνιος, σαν παιδί,λίγο πριν πέσω για ύπνο.

Αναβοσβήνουν , όπως και η ζωή αναβοσβήνει

Κάθε μέρα.

Μα το να με σκοτώσω μερικές φορές δεν σημαίνει

Ότι παύω να υπάρχω 

Τελείως

Αλλά ξαναγεννιέμαι, γιατί 

Είμαι αυτός που ήμουν και πριν

Λίγο πιο διαφορετικός μονάχα,

Λίγο πιο κοντά στον ίδιο μου τον εαυτό

Όχι αυτόν που παριστάνω στους άλλους και σε εμένα

Αλλά σε αυτό που πραγματικά 

Είμαι.

Και πάλι λες για ένα τετράδιο και 365 λευκές σελίδες

Μα δεν είναι όλα τα τετράδια γεμάτα

Και όσα είναι, δεν σημαίνει ότι έχουν κάτι που αξίζει μέσα τους.

Το να με σκοτώσω ξανά και ξανά για να έρθω πιο κοντά στο αληθινό

Σε αυτό που δεν φαίνεται ακόμα αλλά το νιώθω 

Αυτό είναι που μετράει

Και σε αυτό στοχεύω.

Τώρα 

Η νύχτα εκείνη πέρασε

Αλλά εγώ είμαι 

Ακόμη

Εδώ.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Μην βάλετε ποτέ πατάτες τηγανητές στον καταψύκτη, με σκοπό να τις ξεπαγώσετε κάποια στιγμή για να τις φάτε. Αλήθεια σας λέω, μην το σκεφτείτε καν σαν ιδέα, δεν θα έχετε καλά ξεμπερδέματα. Εκτός του οτι η γεύση θα είναι άθλια, μπορεί να έχετε διάφορες επιπλοκές με την υγεία σας, σωματικές και μη. Πάρτε για παράδειγμα τον φίλο μου τον Διονύση και τι του συνέβη πριν λίγο καιρό.

Είχα πάει στο σπίτι του για να αράξουμε, αφού σχόλασα από την δουλειά. Ήταν Πέμπτη και δεν είχαμε όρεξη να βγούμε έξω, αλλά θέλαμε να πιούμε καμιά μπύρα και να τα πούμε, γιατί είχαμε να βρεθούμε, κοντά στην βδομάδα. Η ώρα ήταν εννιά το βράδυ όταν έφτασα κάτω από την πολυκατοικία του και χτύπησα το θυροτηλέφωνο. Ανέβηκα πάνω και με περίμενε στην πόρτα, φορώντας μόνο το μποξεράκι του, το οποίο κατέβασε όταν με είδε, δείχνοντάς μου τον κώλο του που τον βάρεσε σφαλιάρα. Σκάλωσα και με έπιασε σπαστικό γέλιο. Ο Διονύσης με άκουσε και άρχισε να γελάει και αυτός.

<<Τι φάση ρε;>> του είπα, ενώ έβγαζα τα παπούτσια μου.

<<Δεν ξέρω. Με έπιασε η μαλακία μου. Κάτσε μέσα, ντύνομαι και έρχομαι. Έφερες μπύρες;>>

<<Ναι ρε. Αφήνω δύο έξω και τις άλλες τις βάζω στο ψυγείο>>.

<<Κομπλέ>>.

Όταν εμφανίστηκε πάλι ο Διονύσης, ντυμένος αυτή την φορά, είχα κιόλας ανοίξει τις πρώτες μπύρες. Τσουγκρίσαμε τα μπουκάλια και αρχίσαμε να μιλάμε. Κανένα μισάωρο μετά και αφού ανοίξαμε τις δεύτερες μπύρες, χωρίς να πει κουβέντα, σηκώθηκε και πήγε προς την κουζίνα. Συνοφρυώθηκα και τον ακολούθησα. Είχε ανοίξει τον καταψύκτη και ψαχούλευε κάτι μέσα.

<<Τι φάση;>> τον ρώτησα απορημένος

<<Α, ναι , σόρρυ. Χαχαχαχα. Με έπιασε μια λιγούρα>>.

<<Τι θα φτιάξεις;>>

<<Θα ζεστάνω πατάτες τηγανητές>>,είπε , βγάζοντας ένα τάπερ μέσα από τον καταψύκτη.

<<Ε; Εκεί τις έχεις;>>.

<<Ναι, γιατί;>>

<<Χάλια θα γίνουν έτσι ρε. Μην τις φας>>.

<<Μπαααα. Το έχω ξανακάνει. Μια χαρά είναι>>.

<<Άντε καλά. Εσύ ξέρεις>>.

Πήγα τις μπύρες στην κουζίνα, όσο το φαγητό του ζεσταινόταν. Για κάποιο λόγο δεν μιλούσαμε. Απλά πίναμε μικρές γουλιές μπύρας και κοιτάζαμε τον φούρνο. Κάπου στα πέντε λεπτά μετά, το κινητό του Διονύση δόνησε. Το σήκωσε, γούρλωσε τα μάτια και το άφησε πάλι κάτω.

<<Τι έγινε ρε;>> 

<<Η Ιωάννα...>>

<<Η Ιωάννα; Η Ιωάννα η...;>>

<<Γάμησε τα.  Δεν σου είπα; Πριν από τρείς βδομάδες περίπου με πήρε στο άκυρο, ένα βράδυ. Το σήκωσα. Ήταν μεθυσμένη. Τελικά μιλήσαμε για λίγο και το έκλεισα. Από τότε με έχει πάρει άλλες δύο φορές. Έχω την εντύπωση πως με παίρνει όταν μεθάει>>.

<<Έξι μήνες, ε;>>

<<Χμ;>>.

<<Έξι μήνες δεν έχει που χωρίσατε;>>

<<Κάπου τόσο. Και δεν ξέρω τι ακριβώς θέλει. Εκείνη με χώρισε. Και τώρα με παίρνει και δεν... Ό,τι να' ναι ρε. Δεν μπορώ να βρω ησυχία πουθενά. Εκεί που πάω λίγο να ηρεμήσω, τσουπ, κάτι συμβαίνει και μου γαμάει την ψυχολογία>>.

<<Ήσουν και εσύ λίγο άτυχος τελευταία. Μια αυτό, μια η δουλειά...>>

<<Κάποιος με καταράστηκε!>>
<<Ναι, τα μπιρμπιλωτά σου μάτια>>.
<<Χαχαχα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Τουλάχιστον πήρα την αποζημίωση και βγήκα για λίγο ταμείο.  Αλλά έμεινα χωρίς κοπέλα και χωρίς δουλειά σχεδόν την ίδια στιγμή. Γιούπιιι, τέλεια, ναι!>>

<<Τουλάχιστον βρήκες δουλειά σχετικά γρήγορα και δεν ξέμεινες τελείως από φράγκα>>.

<<Ναι. Είμαι στο λογιστικό γραφείο του θείου μου τους τελευταίους τρείς μήνες. Τρομερή δουλειά. Με τον κάθε μαλάκα να μου πρήζει τον παπάρο κάθε ώρα, λες και έχω την όρεξή του. ΘΑ ΒΓΕΙ Ο ΦΠΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ, ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ!>>

<<Έχεις όρεξη να φας, όμως, οπότε αναγκαστικά...>>.

<<Θα σου έλεγα τίποτα τώρα άλλα έχε χάρη. Αλλά δεν μπορώ ρε σύ... Δεν ξέρω... Νιώθω πως έχω αρχίσει να ρουτινιάζω σε μια ζωή που δεν μου αρέσει και αναγκάζομαι να συμβιβαστώ με αυτό. Ώρες- ώρες θέλω απλά να τα παρατήσω όλα και να σηκωθώ να φύγω>>

<<Όλοι μας είμαστε έτσι ρε συ. Τι να κάνουμε τώρα; Αυτά έχει η ζωή. Λες και εγώ, ας πούμε, τρέχω ανέμελος στα λιβάδια και τρίβω τις ρώγες μου>>.

<<Αυτή την ζωή ονειρευόσουν όμως μικρός;>>

<<Τώρα αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Γάμησε το. Νομίζω πως το φαί σου είναι έτοιμο>>.

Σηκώθηκε πάνω και άνοιξε τον φούρνο. Έβγαλε το ταψί και το κοίταξε. Το κοίταξα και εγώ και γέλασα.

<<Πήραν λίγο χρώμα, ε;>>

<<Δε γαμιέται... Φαί να' ναι και ό,τι να' ναι. Κάτσε να το βάλω σε ένα πιάτο και πάμε μέσα>>.

Λίγο μετά, ήμασταν στο σαλόνι. Είχαμε ανοίξει τις τρίτες μπύρες. Μιλούσαμε και γελούσαμε, σαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Ο Διονύσης τσίμπησε λίγες πατάτες με το πιρούνι, τις φύσηξε και τις έφαγε. Το κατάλαβα αμέσως από το βλέμμα του πως δεν του άρεσε η γεύση. Ωστόσο, κατάπιε την μπουκιά και πήρε μια ακόμα...Και άλλη μία... Και άλλη μία... Και έτσι έφτασε μέχρι την τελευταία, αλλά δεν την έφαγε. Έπαιζε με το πιρούνι του στον αέρα.

<<Και τώρα το αεροπλανάκι κάνει βζουυυμ και πάει στο Διονύση το στοματάκι. Χαχαχαχα>>.

<<Ε; Τι λες ρε; Βλαμμένος είσαι;>> τον ρώτησα αδιάφορα, χωρίς να περιμένω απάντηση.

<<Μπορεί. Δεν ξέρω. Εσύ τι λες; Ε; Ε; Είμαι βλαμμένος, ε;>>.

Ο τόνος στη φωνή του άλλαξε απότομα. Συνοφρυώθηκα, όσο εκείνος συνέχιζε να μιλάει.

<< Είμαι! Που να μην ήμουν! Να μην ήμουν ΡΕ. Να μην ήμουν τίποτα... ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ!>> ,φώναξε και πέταξε το πιρούνι κάτω στο πάτωμα, μαζί με το πιάτο. Μαζεύτηκα στη θέση μου, όσο εκείνος συνέχιζε να μιλάει.

<<Είμαι βλαμμένος. Ένας βλαμμένος βλάκας χωρίς κοπέλα, με μια δουλειά που δεν του αρέσει, με όλα να πάνε σκατά, μια ζωή για τον πούτσο! Όλα να πάνε σκατά και το μόνο που ήθελα σήμερα ήταν να χαλαρώσω, να πιω μια μπύρα και να φάω κάτι της προκοπής. Αλλά ούτε αυτό το κατάφερα. ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΩΦΑΙ ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ. ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΞΕΣΤΑΥΡΙ ΜΟΥ!>>

<<Ηρέμησε Διονύση!>>

Σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να χτυπάει τις γροθιές του στα μπούτια του.

<<Ναι... Να ηρεμήσω! Πως δεν το σκέφτηκα ρε; Να'σαι καλά! Πάντα με την λύση στο στόμα. Παλιομαλάκα! Να ηρεμήσω! Πως δεν το σκέφτηκα!>>.

Δεν μίλησα. Ήταν εκείνο το σημείο που, ενώ θέλεις να πεις τόσα πολλά, δεν ξέρεις τι πρέπει να πεις και αφήνεις τη σιωπή να δώσει τη λύση. Τον κοίταζα μονάχα και περίμενα όλο αυτό το ξέσπασμα να κάνει τον κύκλο του. 

<<Τι με κοιτάς τώρα έτσι ρε; Μίλα, γιατί δεν μιλάς; Ε;>>.

Σιωπή...

<<Τι να πεις και εσύ; Λες και έχεις να πεις τίποτα της προκοπής. Λες και πότε σου με βοηθάς όταν το χρειάζομαι...Παλιομαλάκα!>>

Συνέχιζα να τον κοιτάζω, κατεβάζοντας παράλληλα όλη την μπύρα μου. Όταν άδειασε το μπουκάλι, το άφησα στο τραπέζι και, χωρίς να πω τίποτα, σηκώθηκα όρθιος για να φύγω. 

<<Τι έγινε; Που πας; Φεύγεις; Άντε, στο καλό! Φύγε, τα λέμε! Φιλάκια!>>

Δεν είχα θυμώσει ακριβώς. Τον λυπήθηκα. Πρώτη φορά τον είδα έτσι και δεν ήξερα πραγματικά τι έπρεπε να κάνω. Δηλαδή, ήξερα, αλλά δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα. Γι' αυτό άφησα το σώμα μου να κουνηθεί μόνο του. Άδειασα τον εγκέφαλό μου και μπήκα στον αυτόματο πιλότο. Σήκωσα την τσάντα μου, τον κοίταξα και πήγα μέσα για να βάλω τα παπούτσια μου. Ο Διονύσης ήταν ακόμα στο σαλόνι. Δεν με ακολούθησε. Άνοιξα την πόρτα και την έκλεισα χωρίς να φύγω. Περίμενα. Μισό λεπτό μετά, με πήρε τηλέφωνο. Ήταν στην δόνηση. Δεν το σήκωσα. Με ξαναπήρε και, αφήνοντάς το να χτυπάει, άρπαξα ένα ζευγάρι παντόφλες που είχε εκεί και πήγα προς τα μέσα. 

Είχε καθίσει σε βαθύ κάθισμα και αγκάλιαζε τα γόνατά του πάνω από το σπασμένο πιάτο, κοιτάζοντάς το. Τον πλησίασα και ακούμπησα το δεξί μου χέρι πάνω στον δεξί του ώμο. Δεν γύρισε να με κοιτάξει. Του πέταξα τις παντόφλες κάτω.

<<Φόρα τες, μην πατήσεις τίποτα και κοπείς>>.

Έπιασε το χέρι μου και το έσφιξε. Σηκώθηκε όρθιος με αργές κινήσεις και με αγκάλιασε.

<<Συγγνώμη>>

<<Δεν πειράζει ρε Διονύση. Τουλάχιστον έχεις μπιρμπιλωτά μάτια>>.
<<Χαχαχα...>>

Γι'αυτό λέω, μην βάλετε ποτέ τηγανητές πατάτες στον καταψύκτη με σκοπό να τις φάτε μετά. Ποιος ξέρει τι πρόκειται να σας συμβεί...

-Θεόδωρος Ορφανίδης(Ο.Γ.Θ.)

Έναστρη νύχτα, με ακούς;

Το που ήθελα να καταλήξω και το που κατέληξα τελικά είναι διαφορετική ιστορία-

Δύο ευθείες που κάπου κάπως τέμνονται.

Έναστρη νύχτα, με βλέπεις;

Εγώ που πάσχιζα κάποτε

Να περπατήσω στα παπούτσια των άλλων

Γιατί τα δικά μου παπούτσια δεν μου άρεσαν-

Τι καλό βγήκε;

Το νούμερο ήταν λάθος και γέμισα πληγές.

Έναστρη νύχτα το έμαθες;

Τελικά

Έμαθα με τον δύσκολο τρόπο να περπατάω στα δικά μου έστω και στραβά 

Και πως τις πιο δύσκολες ανηφόρες

Δεν μπορείς να τις ανέβεις με δανεικά ζευγάρια.

Αλλά ακόμα έχω να μάθω πολλά, να κάνω πολλά, να ζήσω πολλά

Και δεν είναι πως δεν θέλω να ζήσω ρε γαμώτο ο λόγος που φοβάμαι ακόμα-

Είναι όσα δεν έκανα ή έκανα λάθος κάποτε

Που με κρατάνε πίσω

Και αυτή η ηλίθια η σκανδάλη που ακόμα τρέμω να πατήσω

Γιατί αν με σκοτώσω τελείως

Τι θα

Προκύψει;

Έναστρη νύχτα, με νιώθεις;

Έχω βαρεθεί

Τις ίδιες

Δικαιολογίες.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Είναι φορές 

Που νιώθω την καρδιά μου

Να σπάει, σα να είναι 

Ένα μεγάλο ποτήρι γεμάτο

Και να υπάρχουν μέσα πολλά μικρά κομμάτια που αγνοώ τι ακριβώς είναι-

Σπάει τελικά και σκορπίζονται στο έδαφος και γίνεται

Ένας χαμός.

Θέλω να κλάψω τότε αλλά 

Δεν βγαίνουν πάντα τα δάκρυα

Για να ηρεμήσω πιο εύκολα.

Θέλω να μαζέψω όλα αυτά τα κομμάτια και να τα βάλω πάλι μέσα μου

Όμως το μόνο που καταφέρνω είναι

Να ματώνουν τα χέρια μου, να πληγώνω το στήθος μου, στέκομαι, στέκομαι στα γόνατα μου

Κοιτάζοντας ψηλά στο κενό για μια εξήγηση, υψώνω το χέρι, βοήθεια.

Ησυχία....

Οπότε σηκώνομαι και παίρνω μία βαθιά ανάσα

Και απλα συνεχίζω

Με την καρδιά μου χίλια κομμάτια

Να προσπαθώ με όσα έχω 

Να την κολλήσω κάπως.

Να συνεχίσει λίγο ακομα-

Να συνεχίσει έτσι τουλάχιστον

Λίγο ακόμα 

Να χτυπά.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)