Να θυμάσαι πως ποτέ δεν έφυγαν

Στην πραγματικότητα

Οι άνθρωποι που

Ήταν κάποτε εδω

Και κατοίκησαν μέσα

Στην ψυχή σου.

Ίσως να λείπει πια

Η ανθρώπινη τους υπόσταση

Και η παρουσία τους

Αλλά οι άνθρωποι που ήταν κάποτε

Θα είναι για πάντα.

Γιατί ό,τι πέρασε και κάποτε σήμαινε κάτι

Έστω και λίγο

Άφησε ένα αποτύπωμα

Που δεν θα στεγνώσει με τον χρόνο

Αλλά θα μείνει για πάντα

Μέσα

Έξω

Και γύρω από εσένα.

Έστω και αμυδρά, θα μείνει

Σαν λεκές σε χαλί που ποτέ δεν θα φύγει.

Να θυμάσαι

Οι άνθρωποι που έφυγαν

Δεν έφυγαν για πάντα

Αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν

Και ας μην τους βλέπεις

Και ας μην τους ακούς, ας μην τους νιώθεις

Οι άνθρωποι εκείνοι

Είναι για πάντα 

Εδώ,

Για πάντα

Θα μείνουν 

Εδώ.

Γιατί δεν μπορείς να ελέγξεις

Το πότε θα φύγουν 

Όπως και δεν μπορείς

Και να επιλέξεις

Ποιοί άνθρωποι θα μείνουν.

Αλλά για πάντα

Και ως το τέλος

Το στίγμα που άφησαν

Θα παραμείνει

Εντυπωμένο

Βαθιά.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Στέκομαι 

Μόνος

Πάνω στην κορυφή ενός λόφου.

Είναι νύχτα, βαθιά νύχτα φοβάμαι λίγο

Αν και δεν θα έπρεπε, είμαι άντρας τώρα

Οι άντρες ούτε φοβούνται,ούτε κλαίνε

Έτσι δε λένε;

Έτσι δεν μου λέγατε, γαμω τα-, τέλος πάντων, όχι σήμερα αυτά.

Το ράδιο παίζει κομμάτια

Που δεν τα ακούω συχνά

Αλλά αυτά παίζει και δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.

Φοβάμαι λίγο.

Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε

Να μου επιτεθεί;

Και μετά να πάθω τίποτα

Και να μην με βρίσκουν και ίσως...

Ίσως καλύτερα, ίσως να ήταν καλύτερα

Να χάνομουν για λίγο, για πολύ λίγο

Ίσα ίσα να ηρεμήσει ο νους 

Όχι, όμως,για πάντα, όχι...

Δεν γίνεται τώρα , δεν γίνεται να χαθώ

Για πάντα

Όχι τώρα, τώρα που

Αυτό που θέλω είναι

Για πάντα

Να μείνω.

Πριν και μετά

Να μείνω.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Πάνω σε μαρμάρινους σταυρούς καρφωμένος

Σε σπίτια χωρίς παράθυρα, σε δωμάτια δίχως κρεβάτια

Κοιτάζοντας τον ουρανό, κοιτάζοντας τον ήλιο

Για ένα σημάδι

Περίμενα

Μέσα σε αίθουσες βασανιστηρίων και σε πισίνες γεμάτες δάκρυα

Ενώ ο κόσμος έξω άλλαζε, ενώ μέσα μου κάτι άλλαζε και κάτι άλλο επέμενε να μείνει

Ακέραιο, περίμενα

Για ένα μήνυμα, για ένα σημάδι, μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα τηλέφωνο, μια συνάντηση

Που σπάνια ερχόντουσαν και όταν ερχόντουσαν

Δεν κρατούσαν πολύ, μα περίμενα

Για μια πρωτοβουλία, κάτι διαφορετικό μέσα στην αέναη επανάληψη, περίμενα

Να δώσω αυτό που προορίζεται να δοθεί

Χάνοντας τόσες πολλές ευκαιρίες

Ενώ άλλες γλιστρούσαν από τα χέρια μου

Ή εγώ ο ίδιος ήμουν ανίκανος να αντιμετωπίσω αυτό ήταν απέναντι μου.

Και οι μπύρες αυξάνονταν

Και η θλίψη μέσα μου αυξανόταν

Και τα απωθημένα αυξάνονταν.

Ακόμα περιμένω, ακόμα περιμένω και

Δεν είναι τόσο η αναμονή που σε σκοτώνει

Όσο εκείνο που βλέπεις

Με τα μάτια ανοιχτά

Το βράδυ δίπλα σου, ενώ ξαπλώνεις, είναι

Δύο χέρια που δεν υπάρχουν

Να σε αγγίζουν και

Δυο χείλη που δεν υπάρχουν 

Να ψιθυρίζουν 

Το όνομα σου

Σα να είναι το μοναδικό που 

Υπάρχει.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Σε λίγο

Δεν θα υπάρχουν δέντρα

Ούτε για σκιά, ούτε για οξυγόνο

Ούτε καν για κρέμασμα.

Σε λίγο

Ο ουρανός θα γίνει

Κόκκινος, κόκκινος, κόκκινος

Και καλά θα κάνει

Γιατί το μπλε το χάλασαν

Όπως και το κόκκινο το χάλασαν.

Σε λίγο

Θα ξεχάσουμε πως είναι να ανασαίνεις ελεύθερα

Να ζεις χωρίς φόβο

Να ζεις, να ζεις, να ζεις, να...ζις;

Η πολιτική ηγεσία της χώρας έχει λάβει τα απαραίτητα μέτρα, κυρίες και κύριοι

Αφού το ξέρετε

Πάμε κατά διαόλου και έτσι 

Πρέπει να συνηθίσετε σιγά σιγά την

Κόλαση.

Κεμάλ, κοιμήσου ήσυχος.

Εδώ πέρα μας δουλεύουν ψιλό γαζί, δε γαμιέται ρε Κεμάλ

Αφού οι άνθρωποι ξεχνάνε και δε νοιάζονται

Και τώρα πρέπει να δείξουμε συμπόνια

Στους υποστηρικτές;

Πρέπει να δείξουμε συμπόνια

Στους βαρβάρους;

Μα...

Κάποτε οι τελευταίοι ήταν η λύση....τώρα;

Τώρα τι;

Τώρα τι;

Τώρα τίποτα.

Τώρα σιωπή.

Τώρα άντε γαμηθείτε, πολύ απλά!

Τουλάχιστον κατάφερα και κάπως έζησα εγώ

Για τα παιδιά λυπάμαι

Που δεν θα έπρεπε να το ζούνε αυτό

Έτσι, αυτό

Έτσι, αυτό

Όσο μεγαλώνουν, έτσι, αυτό και

Τίποτα άλλο....

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Δεν ξέρω γιατί ακόμα

Επιμένω, ακόμα

Εμμένω σε πράγματα και σε κόσμους

Που θα έπρεπε να αποτελούν

Ακόμα ένα μάθημα.

Πόσες φορές έμεινα μετεξεταστέος, κύριε;

Πες μου, αλήθεια θέλω να μου πεις

Είμαι καλό παιδί, κύριε;

Ή απλά το γυάλινο μου σπίτι 

Θα γίνει θρύψαλα κάποια στιγμή;

Γιατί έχω αρχίσει να κουράζομαι.

Και το προσπάθησα, αλήθεια, το προσπάθησα

Δεν λέω ψέματα, κύριε

Πολύ προσπάθησα, ίσως με λάθους τρόπους, αλλά τουλάχιστον προσπάθησα

Και προσπάθησα να διώξω και τους δαίμονες μου, κύριε

Αλλά η μουσική τους αρέσει εδώ

Και η μπύρα είναι φθηνή.

Και αν τελικά φύγω μόνος, αν φύγω

Χωρίς εκείνο το χέρι

Που περιμένω τόσο καιρό;

Και αν η ζωή μου δεν γίνει

Όπως την φαντάζομαι

Αλλά όπως την φαντάζεται

Κάποιος άλλος;

Λέω ακόμα, ακόμα

Λίγο

Αλλά για πόσο;

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Εγώ και 

Εσύ, ξαπλωμένοι, αγκαλιά με ένα

Βιβλίο ανάμεσα στα

Ιδρωμενα χέρια.

Εγώ και

Εσύ, γράφω ηλίθια κείμενα και δεν ξέρω τι κάνω με την ζωή μου, αλλά

Εκείνη τη στιγμή 

Τίποτα.

Γιατί είναι από εκείνες τις στιγμές 

Που η στιγμή μετράει.

Το ηλιοβασίλεμα μόλις που φαίνεται 

Σε λίγο θα είναι νύχτα, αστέρια θα εμφανιστούν και το φεγγάρι

Θα λάμπει, θα λάμπει πάνω 

Στα πρόσωπα μας, θα λάμψει μέσα 

Στις καρδιές μας, θα είμαστε 

Εγώ και 

Εσύ

Και κανένας αλλος.

Η μαγεία της στιγμής

Και τίποτα 

Άλλο

Γύρω μας.

Μονάχα δύο 

Που εκείνη τη στιγμή

Θα είναι

Ένα.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)