Σκέψεις

Σαλτιμπάγκοι κάνουν τα νούμερά τους και συντονιστής τους είμαι εγώ.

Η ζωή έγινε ένα μπέρδεμα από τη στιγμή που απαρνηθήκαμε τους Δημιουργούς και αρχίσαμε να αναζητούμε μόνοι μας την αλήθεια.

Ποιο είναι το νόημα αν δεν φάμε λίγο τα μούτρα μας τώρα που ακόμη προλαβαίνουμε να σωθούμε;

Η φυλακή είναι το σπίτι μας  αλλά που και που πηγαίνουμε καμία εκδρομή για να ξεσκάσουμε.

Πάλι δε κατόρθωσα να κατασταλάξω κάπου και τώρα πρέπει να υποστείτε την αυθάδειά μου, μέχρι ο πίθηκος να καταφέρει να ξεφλουδίσει την μπανάνα.

Πόσος καιρός πέρασε από τότε που εκείνο το παιδί  αυτοκτόνησε  και έκτοτε συνεχίζει να ανασαίνει  σα να έχει άσθμα;

Πόσες αλήθειες δεν καταφέραμε να χωνέψουμε και τις ξεράσαμε γιατί ήταν πολύ νωρίς;

Ένα όμορφο παρουσιαστικό δεν συνοδεύεται πολλές φορές από καθαρά και ωραία εσώρουχα.

Ω ψυχή μου, πόσο πολύ αλλοιώθηκες στο πέρασμα των χρόνων και ακόμη επιμένεις, ω ψυχή μου αχόρταγη! Ω ψυχή μου που τόσο πολύ σε κακομεταχειρίζομαι , προκειμένου  να σε ντύσω κατάλληλα  για εκείνες τις στιγμές για τις οποίες έγραψε ο Ελύτης και εσύ ακόμη με αντέχεις, ψυχή σμιλευμένη στο χρόνο από ιδρώτα δαιμόνων και σάλιο αγγέλων.

Ω καρδιά μου που τόσα μπαλώματα έχεις , καρδιά μου που γέρασες απότομα και παραλίγο να τρελαθείς.

Για πόσο ακόμη θα χρησιμοποιούμε παρελθοντικούς χρόνους για να υποφέρουμε το παρόν;

Θα σε καταστρέψει ο τόσος ρομαντισμός, να το ξέρεις. Ο κόσμος δεν συγχωρεί την αφέλεια, ούτε την επικροτεί. Τόσα τραγούδια για την αγάπη, σχεδόν όλα άχρηστα. Η ιστορία κάνει τον κύκλο της ξανά και ξανά, δεν το βλέπεις; Η ιστορία δεν μας διδάσκει, μας προετοιμάζει για όσα επρόκειτο να έρθουν.

Αναζητούν  οι χαζούλες τους ρομαντικούς ανθρώπους αλλά τόσο πολύ τους έχουν κατουρήσει  ,αυτούς και όσα κουβαλούσαν μέσα τους,  και μετά αναρωτιούνται που πήγαν όλοι οι καθαροί και γιατί το άλογο δεν είναι άσπρο. Δεν καταλαβαίνουν την ειρωνεία ή απλώς μας κυριεύει η χαζομάρα;

 Μαμά, μην τους ακούς , παρά τα όσα έχουμε περάσει, συνεχίζουμε να είμαστε οι εαυτοί μας. Ακόμη και οι πέτρες στο πέρασμα του χρόνου αλλάζουν μορφή.

Όσες μέλισσες και να σκοτώσετε δεν θα καταφέρετε να αφανίσετε τα λιβάδια μας, το πολύ- πολύ να αλλάξετε τα φυτά.

Έμποροι μας προσφέρουν τα φθηνά εμπορεύματά τους και εμείς τα απολαμβάνουμε ,χωρίς να σκεφτόμαστε πως  αυτά  μπορεί να πλήττουν και τον πολιτισμό μας.

Κάτω από τα νύχια υπάρχει το δέρμα μας, τι κατοικεί κάτω από αυτό ;

Ποια ήταν εκείνη η ημέρα ,εξαιτίας της οποίας  γεμίσανε οι αποθήκες μας με νεκρά περιστέρια;

Ω ζωή μου, ακόμη να πάρεις χαμπάρι τι συμβαίνει; 

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)

Κάποιες μέρες

Υπάρχουν μέρες που πέφτω στο κρεβάτι κατσουφιασμένος.
Και αντί να με πάρει ο ύπνος κατευθείαν
Κλωθογυρίζουν απαγορευμένες σκέψεις στο μυαλό μου.
Και τότε αγχώνομαι, ιδίως για το μέλλον
Και η διάθεση μου πέφτει απότομα ,ίσως ξεκινήσω να κλαίω
Δεν μπορώ να κοιμηθώ
Και καταλήγω να στριφογυρίζω απλά στο στρώμα μου.
Ξεκινάω τότε και π λάθω τόσα σενάρια που
Με χρήζω σκηνοθέτη με τόση φαντασία που διαθέτω.
Μα πρέπει να κοιμηθώ, να ξεκουραστώ, να ηρεμήσω
Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση!
Γι’ αυτό  παίρνω βαθιές ανάσες, χαμογελώ
Και σκέφτομαι πως είμαι ο Θόδωρος !
Έτσι με φωνάζουν και έτσι πρέπει να βαδίσω.
-Εσάς πως σας φωνάζουν οι δικοί σας άνθρωποι;
Δεν θα τους απογοητεύσω, μα για αρχή
Θα απογοητεύσω όσο λιγότερο γίνεται τον ίδιο μου τον εαυτό!
Τα μάτια μου είναι κλειστά και χαμογελώ πραγματικά τώρα.
Μου έρχονται όλοι οι λόγοι που πρέπει να χαίρομαι.
Να είμαι παραπάνω ευτυχισμένος και λιγότερο ματαιόδοξος.
Να πάψω να αγχώνομαι τόσο και να συνεχίσω τον δρόμο μου.
Είμαι σίγουρος πως και εσείς έχετε  έστω  και έναν τέτοιο.
Αποκλείεται οι  ζωές σας να είναι τόσο χάλια,
Αλλιώς δεν θα τις συνεχίζατε μέχρι τώρα.
Μα μην τολμήσετε ποτέ να σκεφτείτε να στρίψετε απότομα το τιμόνι
Παρά μόνο αν καταλάβετε πως βρίσκεστε σε αδιέξοδο
-Φύγετε από το αδιέξοδο!
Οι ζωές σας είναι πολύτιμες, δεν υπάρχει τέτοιος λόγος.
Και ας κοιτάτε τους καθρέφτες σας  με δυσφορία μερικά πρωινά
Και ας αυτοκτονείτε ασυναίσθητα και καθημερινά.
Το ξημέρωμα ήταν πάντα εκεί για εσάς
Εσείς γιατί να μην είστε εκεί γι’ αυτό; ‘’Τι ωραίο είναι να είμαι εγώ  ώρες- ώρες!’’
Αυτό να λέτε σα νιώσετε ποτέ άσχημα.
‘’Τι ωραίο είναι να είμαι εγώ  ώρες- ώρες!’’.
Και ας μην είναι αυτό που θα θέλατε να είστε.
Τι να κάνουμε;

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)

Ανασκόπηση

Μπορεί μετά τον θάνατο να υπάρχει το σκοτάδι.
Να μη νιώθουμε τίποτα, να μην υπάρχουμε καν.
Όπως όταν κοιμόμαστε, μόνο που δεν θα υπάρχουμε ούτε και σωματικά.
Μπορεί  μόνο η ψυχή μας να περιπλανιέται
Δεξιά και αριστερά ψάχνοντας κάποιο καταφύγιο
Και οι δαίμονες μας να μολύνουν άλλο ξενιστή.
Και εμείς ,αντί να σκεφτόμαστε ότι δεν λάμπουμε αρκετά τώρα
Τώρα που γνωρίζουμε με κάποια βεβαιότητα πως υπάρχουμε
Και να προσπαθούμε να καλυτερέψουμε κάπως την κατάσταση
Θεωρούμε πως στο παρελθόν ήταν όλα πολύ πιο όμορφα.
Και το θαυμάζουμε  σε τέτοιο αηδιαστικό  βαθμό
Το ωραιοποιούμε τόσο πολύ το παρελθόν
Που το παρόν μας έχει γίνει ανυπόφορο
Και το μέλλον πολλές φορές καταντάει αδιάφορο.
Μα το παρόν τώρα το ζούμε διαρκεί μόνο μια φορά.
Σε αυτό έχουμε τόσα πολλά να χωρέσουμε
Με οδηγό τα περασμένα, όποια και να είναι αυτά.
Δεν έχει χαθεί τίποτα ακόμη, παρά μόνο αν συνεχίσουμε έτσι
Έτσι θα χαθούν οι εαυτοί μας και πολύ φοβάμαι και το εγώ μας.
Γι’ αυτό ας  ξεχάσουμε τους παλιούς μας τρόπους
Και ας χτίσουμε την αυτοκρατορία μας ξανά  από την αρχή.
Δίχως τους επαναστάτες, εκείνοι θα ξαναέρθουν στην ώρα τους.
Τα πνευμόνια μας έχουν να ξεφορτωθούν πολύ σκόνη.
Γι ΄ αυτό φυσήξτε μέχρι να κοντέψετε να πνιγείτε.
Διαβάστε και σκεφτείτε, σκεφτείτε και διαβάστε!
Ακούστε και σκεφτείτε,  σκεφτείτε και ακούστε !
Πράξτε και αλλάξτε, αλλάξτε και πράξτε!
Ό, τι περνάει από τα χέρια σας κάντε
Και ας γεμίζουν αυτά με οδυνηρούς κάλους.
Δίχως λίγο πόνο, η απόλαυση μένει μισή.

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)

Εικοσιένα ανακωχές

Έχει τύχει ποτέ να νιώσεις πως ένα τραγούδι
Σου έχει σώσει την ζωή
Ή έστω να σου την έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό;
Ένα το μεσημέρι που έκλεισες όλα τα παράθυρα στο σπίτι
Και ξάπλωνες στο κρεβάτι σου με το κινητό στο χέρι .
Απογοητευμένος για μια ακόμη φορά γιατί
Πάλι τέλμα πέτυχες, η ζωή σου σού φάνταζε μια αέναη μπούρδα.
Πολλά στηρίγματα είχαν σαπίσει, τα περισσότερα είχαν κατεδαφιστεί.
Ποιοι οι λόγος να συνεχίσεις, εκτός από τους κλασσικούς;
Και τότε άφησες να παίζουν τυχαία τραγούδια από
Μια μπάντα που είχες ανακαλύψεις πρόσφατα .
Τότε πετάχτηκε στην καρτέλα, τόσο ξαφνικά και απροσδόκητα
Που στην αρχή δεν μπόρεσες να συλλάβεις το μέγεθος
Αυτού που άκουγες και θεώρησες πως επρόκειτο
Για κάποια διασκευή, κάποιο ψέμα, κάτι αδιανόητο.
Και όμως ήταν τόσο απλό, τόσο μικρό, τόσο υπέροχο!
Κάθισες στο κρεβάτι σου και το άκουσες μια ακόμη φορά.
Και μετά είδες και το βίντεο κλιπ .
Και το ξανάκουσες για ώρες και το ξαναείδες για ώρες.
Πόσο  έκλαψες τότε, πόσο συγκινήθηκες ,πόσο μαγεύτηκες
Με όσα ένας ανθρώπινος νους κατάφερε να χωρέσει
Μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Έφτασε το βράδυ και το είχες μάθει απ’ έξω.
Πήρες μια βαθιά ανάσα και μπήκες για μπάνιο.
Βγήκες ,φόρεσες το μπουρνούζι σου και κοιτάχτηκες στον καθρέπτη.
Τελικά δεν ήσουν όσο άσχημος νόμιζες.
Μα πόσο  χαζός ήσουν όλο αυτό τον καιρό!
Τίποτα δεν  είχε τελειώσει, τίποτα απολύτως.
Κατείχες περισσότερα από όσα χρειαζόσουν  
Για να δομήσεις   τη ζωή σου ξανά από την αρχή.
Δεν θα χαράμιζες άλλο ξημέρωμα!
Αυτό , βέβαια , αποδείχθηκε δύσκολο στην πορεία
Γιατί άρχισες να μετανιώνεις για το παρελθόν σου
Και ας γνώριζες πως πίσω δεν μπορούσες να γυρίσεις.
Έτσι, από το ένα κενό πηδούσες  στο άλλο.
Ωστόσο υπήρχε διαφορά μεταξύ τους.
Το προηγούμενο  ήταν πιο μαύρο.
Το επόμενο είχε μέσα του μερικά άνθη
Ακόμη και αν κάποιες φορές ήταν γαϊδουράγκαθα.
Δύσκολο το ξεκίνημα , ακόμη πιο δύσκολη η συνέχεια, σκέφτηκες.
Αλλά όσα σκαμπανεβάσματα και αν αντιμετώπιζες
Το τραγούδι εκείνο ακόμη σε ενέπνεε.
Ακόμη σε εμπνέει, ο ανατέλλων ήλιος στο βάλτο.
Τα μάτια σου έχουν ανοίξει, οι αδένες σου πλέον ανασαίνουν ευκολότερα.
Τώρα δεν είσαι μόνος , δεν φοβάσαι τόσο πολύ,
Δεν είσαι μόνος , δεν φοβάσαι τόσο πολύ.
Αρκεί που δεν φοβάσαι τόσο για την ώρα
Και  που τον εαυτό σου προσέχεις λίγο περισσότερο
Και που τον ανακαλύπτεις όλο και  περισσότερο.
Θα τα καταφέρεις, το ξέρω πως θα τα καταφέρεις!
Έστω και λίγο, έστω και για λίγο .
Αλλά είναι πάλι περισσότερο από το τίποτα.
Τουλάχιστον εσύ κάτι κάνεις.
Μα προσπάθησε να μην αρκεστείς για πάντα στο λίγο.
Μέχρι να πεθάνεις, μην σταματήσεις ποτέ
Να προσπαθείς  πάντα για κάτι περισσότερο από το λίγο.

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)

Άουτς!

Εκείνο το μεσημέρι είχε πολύ ζέστη στο χωριό.
Η ραστώνη του καλοκαιριού  έκανε τα τζιτζίκια να ακούγονται πιο δυνατά.
Εγώ ,όμως, δεν ήμουν ήσυχος, πείραζα για ακόμη μια φορά
Τη μικρή μου αδερφή.
Αλλά από ότι φαίνεται το παρατράβηξα κάποια στιγμή
Και αργότερα την ίδια μέρα , εκεί που ξάπλωνα
Και διάβαζα ένα μικιμάο,  ήρθε με ορμή
Και με το δεξί της πόδι μου πάτησε τις μπάλες.
‘’ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ’’, ούρλιαξα
Και έτρεξα αμέσως να κατουρήσω.
Μου πονούσαν απίστευτα, βγήκε λίγο αίμα  και ζήτησα
Από τους γονείς μου να με πάνε στο γιατρό.
Στο ιατρείο του εκείνος, μου τα ζουλούσε και ‘γω
Ήμουν έτοιμος να βάλω τα κλάματα ,γιατί τα έκανε να πονάνε περισσότερο.
Και με ρωτούσε συνέχεια αν πονάω.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως κατάφερε να βγάλει πόρισμα.
Γι’ αυτό  τότε τον θεωρούσα τέρμα ηλίθιο.
Ήμουν μικρός, όμως, δικαιολογούμαι κάπως πιστεύω.
Πήρε τελικά για τον κόπο του ένα γενναιόδωρο φιλοδώρημα
Μα ευτυχώς εγώ γιατρεύτηκα.

 Εκείνο το καλοκαίρι το πέρασα
Με δύο μπαλάκια τραυματισμένα και με χάπια .
Ευτυχώς όλα αυτά έγιναν όσο ήμουν ακόμη  στο δημοτικό.

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)

Αλησμόνητα τα λόγια

Έλα μαμά.

Τι κάνεις, πως είσαι;
Καλά είμαι εγώ , μια χαρά και συγγνώμη που
Σε ενοχλώ τόσο αργά, ξέρω πως είναι περασμένες δώδεκα και
Πιθανότατα θα κοιμάσαι ,μα έχω ανάγκη από εκείνα τα λόγια
Που μου έλεγες όταν ήμουν μικρός, θυμάσαι;
Έχεις μεγαλώσει, έχει περάσει καιρός , αλλά τα θυμάμαι εγώ:
‘’Ηρέμησε, μικρό μου, μην κλαις. Εσύ είσαι το πιο όμορφο
Το πιο έξυπνο και το καλυτερότερο μωρό στη Γή’’.
Έτσι δεν ήταν μαμά, πάντα έτσι δεν ήταν;
Με τέτοια  λόγια με ηρεμούσες , αλλά
Τώρα είμαι σε θέση  να αισθανθώ για εμένα μαμά.
Και πονάω  μαμά, τα λόγια σου πλέον δεν είναι εντελώς ευεργετικά.
Ούτε με ηρεμούν τα βράδια, ούτε με κάνουν να αισθάνομαι τέρμα όμορφα.
Γιατί οι άνθρωποι μου έδειξαν και τον άσχημο εαυτό τους μαμά.
Όχι τον χειρότερο, αλλά έχω δει και εγώ θηρία.
Γιατί δεν με προειδοποίησες για τον κόσμο ,μαμά;
Γιατί δεν επέμενες περισσότερο όταν το έκανες;
Γιατί υπάρχει τόσο μίσος, τόση κακία, τόσΑΑΑΑΑΑΑΑΑ-;
...........................................................................................
Αλλά παλιά ήμασταν μεταξύ μας, που να φανταστείς
Ότι τώρα κάθομαι μόνος τα βράδια πολλές φορές και κλαίω ;
Πως νιώθω μια καταπίεση και ένα βάρος για τα οποία
Δεν μπορώ να δώσω κάποια εξήγηση ικανοποιητική;
 Ίσως φταίνε τα εγκλήματα που διέπραξα
Τα λάθη, τα σφάλματα και οι χαζομάρες που έκανα.
Ίσως φταίω και εγώ που δεν είμαι πλασμένος γι’ αυτό τον κόσμο
Που αλλιώς τα είχα στο μυαλό μου και αλλιώς ήρθαν πολλά.
Το κεφάλι μου είναι γεμάτο φωνές ,εφιάλτες βλέπω  και
Πολλές φορές αισθάνομαι μόνος, παρόλο που έχω παρέα.
Γιατί μαλώνετε όλοι μεταξύ σας, μαμά, και δεν τα βρίσκετε ;
Γιατί πρέπει να μαλώνω και εγώ με άλλους;
Γιατί πονάει τόσο πολύ ο πόνος μου , μαμά;
Γιατί με γέννησες τόσο ανήσυχο και συναισθηματικό, μαμά;
Αυτά με καταστρέφουν , μαμά.
Μεγάλωσα, όμως, μητέρα αλλά παρόλα αυτά μπέμπης παρέμεινα.
Εσύ τι να μου πεις, λες και δεν προσπάθησες ήδη αρκετά.
Και ξέρω πως δεν κάνω καλό στον εαυτό μου έτσι όπως είμαι
Εξωτερικά και εσωτερικά.
Χαίρε, ω χαίρε Μητέρα  για τον γιό σου που δεν καταλαβαίνει
Για ποιον λόγο σου τηλεφωνεί τέτοια ώρα.
Μα δεν σε πειράζει , ε μαμά;
Εσύ θα με ακούς ό, τι ώρα και να σε πάρω, έτσι;
Ενστερνίζεσαι και εσύ τον πόνο των άλλων μερικές φορές;
Γιατί εγώ το κάνω, χωρίς να ξέρω  το γιατί , μα ήδη πονάω αρκετά μητέρα.
Και με αναγκάζουν χωρίς να θέλουν να πονέσω και για εκείνους .
Και εγώ δε νιώθω όπως εκείνοι μαμά αλλά προσπαθώ
Να τους κάνω όλους να σταματήσουν να πονάνε  μαμά.
Και δεν τα καταφέρνω πάντα μαμά
Γιατί δεν νιώθω ακριβώς όπως εκείνοι .
Τότε είναι που νιώθω τέρμα αποτυχημένος και εκείνοι μου ρίχνουν
Ένα απαίσιο βλέμμα  και με κρίνουν αδυσώπητα.
Πως στο καλό με αντέχετε ακόμη όλοι σας ;
Ουρλιάζω μέσα μου μαμά, όμως δεν θέλω να με ακούσουν
Γιατί δεν μπορούν να με καταλάβουν όπως θα το ήθελα.
Δεν φταίνε αυτοί μαμά, δεν φταίνε καθόλου
Προσπάθησα να τους δώσω να με καταλάβουν, μα
Ανακάλυψα πως ελάχιστοι μπορούν μόνο ,και αυτοί ελάχιστα.
Άσε που δεν θέλω να τους βαραίνω με τα δικά μου.
Και συ σταμάτα για λίγο να μας μαλώνεις τόσο .
Για το καλό μας το κάνεις, βέβαια ,αλλά μας ξέρεις κιόλας.
Ξεροκέφαλοι και μικροί είμαστε ακόμη
Δεν είναι ότι είμαστε ντιπ ανεγκέφαλοι.
Αλλά αυτοί είμαστε, δυστυχώς, τα παιδιά σου
Και άλλο δεν έχουμε, προσπάθησε να το καταλάβεις.
Μα κάπως τα καταφέρνω μαμά, ακόμη αντέχω .
Και πως να μην το κάνω αφού είμαι παιδί σας;
Θα τα καταφέρω πολύ ωραία στο μέλλον, αυτό ελπίζω τουλάχιστον.
Και θα δούνε όλοι πως ήμουν κάπως εντάξει, όχι τελείως σκάρτος.
Για να μη χρειάζεται   να μάχομαι άλλο με αόρατους εχθρούς.
Έχω σταθεί ήδη πολύ τυχερός , γι’ αυτό το ελέγχω κάπως, μαμά.
Προσπαθώ, αλήθεια προσπαθώ να τα καταφέρω.
Μα πόσο γρήγορα να συναρμολογήσω  ένα πάζλ με χιλιάδες κομμάτια;
Και αν δεν στα λέω απο κοντά αυτά είναι που έτσι είμαι ρε μαμά, χα, χα ,χα .
Δεν μπορούν όλοι να εκφραστούν κατάλληλα με τα λόγια τα προφορικά.
Κάποιοι απο εμάς θέλουμε τον χώρο μας , θέλουμε το χρόνο μας
Και να το κάνουμε εκεί που νιώθουμε μεγαλύτερη ελευθερία.
Μην  αγχώνεσαι εσύ, έτσι πήρα να δω τι κάνεις.
Πες μου την αλήθεια, θα με συγχωρείς όταν σφάλλω;
Έστω και λίγο, θα μπορείς να το κάνεις αυτό;
Γιατί δεν τα παρατάω, είμαι  ακόμη γεμάτος
Ελπίδα, αγάπη, χαμόγελα, αισιοδοξία και όραμα.
Και ευχαριστώ πολύ για όλα, πραγματικά ευχαριστώ!
Εγώ θα είμαι πάντα εδώ για εσάς, να σας ντροπιάζω όπως μπορώ.
Μα κάποτε θα σας κάνω περήφανους, να το ξέρετε.
Ε μαμά;

Θα με αγαπάτε ακόμη και όταν αποτρελαθώ;

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)

Πως να αποφύγεις μια θλίψη

Όταν ήμασταν μικροί ,εγώ και τα αδέρφια μου θέλαμε
Να πάρουμε για κατοικίδιο ένα σκυλάκι
Η αυλή στο πατρικό  είναι τεράστια, θα τον βάζαμε σε ένα
Μεγάλο  σπιτάκι και όλα θα ήταν μια χαρά.
Μα οι γονείς μου και η γιαγιά μου δεν μας το επέτρεπαν
‘’Μεγάλη η ευθύνη, σα να μεγαλώνεις άνθρωπο!’’.
Κάτι ήξεραν, βλέπετε, μεγάλωσαν  τρία πανέμορφα και πανέξυπνα παιδιά.
Ωστόσο, καταφέραμε και κερδίσαμε μια μάχη και
Μία μέρα η οικογένειά μας είχε ένα νέο μέλος : ένα κουνέλι.
Τσάρλι τον ονόμασε ο αδερφός μου .
Το καημένο φοβόταν πολύ στην αρχή , συνέχεια πάνω κάτω πήγαινε.
Και σαν έκανες να βάλεις το χέρι σου μέσα στο κλουβί
Ή για να του δώσεις τροφή ή για να το χαϊδέψεις σε δάγκωνε.
Αλλά με τον καιρό ηρέμησε.
Ωστόσο, το δύστυχο ούτε ήχους έβγαζε, ούτε παιχνιδιάρικο πολύ ήταν.
Έχεζε, βρομούσε, κατουρούσε, όλο το βράδυ έκανε θόρυβο.
Δεν ήταν όπως τα σκυλιά ή τα γατιά.
Μα το αγαπούσαμε και ήταν πολύ όμορφο .
Άσπρο και χνουδωτό, με υπέροχα αυτάκια!
Να το βλέπατε πως έπινε το νερό του και
Πως έτρεχε έξω στο χόρτο που καμία φορά τον αφήναμε!
Αλλά η χαρά δεν κράτησε παρά μόνο μερικά χρόνια.
Εγώ ήμουν πρωτοετής φοιτητής όταν ο Τσάρλι
Μας άφησε για τον ζωοπαράδεισο.
Για κάποιο καιρό, βλέπετε, έβγαζε αίμα
Από τα πισινά του και τον πήγαμε στον κτηνίατρο.
Μας είπε ότι είχε καρκίνο και  έπρεπε να του κάνουμε ευθανασία.
Από τότε το μέρος που υπήρχε το κλουβί του έμεινε κενό.
Οδυνηρή ήταν η πρώτη φορά που επέστρεψα στο πατρικό.
Κάποτε υπήρχε ένα ζωντανό πλάσμα
Εκεί που τώρα κείτεται η ανάμνησή του.
Έτσι,  οι γονείς μου μας προστάτευσαν άθελά τους
Γιατί αν νιώσαμε μια φορά άσχημα με το θάνατο του Τσάρλι
Φανταστείτε πως θα αισθανόμασταν
Με τον θάνατο ενός φίλου.

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)