Εύκολο δεν είναι

Αν δεν τα πιστεύεις να μην τα λες

Μα αν δεν τα πεις πως θα τα πιστέψεις;

Μεταξύ των δύο αυτών εννοιών

Λεω και πιστεύω

Υπάρχει ένα τεράστιο κενό

Που πρέπει να καλυφθεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα
Γιατί όσο αργείς τόσο περισσότερο θα ταλαιπωρηθείς.
Κάποιες φορές είναι πολύ αργά
Να διορθώσεις την κατάσταση
Σαν πεις κάτι που δεν πιστεύεις πραγματικά
Αλλά για κάποιο διαολεμένο λόγο το υποστηρίξεις κάπως
Να τους πείσεις αργότερα πως
Όσα βγήκαν απο το στόμα σου
Δεν τα εννοούσες πραγματικά
Ενώ εσύ εμμένεις στη θέση εκεινη
Απλά και μόνο για να είσαι πιο σίγουρος
Ότι είναι αυτή με την οποία δεν ταυτίζεσαι
Γιατί το μέσα σου δεν το γνωρίζει κανείς πραγματικά.

Για αυτό καμιά φορά είναι καλό

Απλά να μιλάς

Να λες

Να λες

Να λες

Και ας σε χλευάσουν

Ας σε κοροϊδέψουν

Ας σε αμφισβητήσουν
Ας αμφισβητήσεις ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό
Τη σταθερότητα,την ιδιοσυγκρασία σου

Να σε κατηγορήσουν ακόμη πως

Αλλάζεις απόψεις σαν τις μπλούζες

Εσύ όμως ξέρεις πως πρέπει να κατασταλάξεις κάποτε.
Επεξεργάσου το μέσα σου όσο περισσότερο μπορείς
Όσο πιο συχνά μπορείς
Και αν είσαι μπερδεμένος σαν και μένα
Επειδή τα σαγόνια μου τόσο καιρο
Από το ελάχιστο ανοιγόκλειγμα κόντεψαν να σκουριάσουν
Άτομο λιγομίλητο οχι επειδή δεν έχει κάτι να πει
Μα επειδή δεν ξέρει το πώς συνήθως
Ή δεν έχει πίστη στα λεγόμενα του
Ή θεωρεί πως κανείς δεν θα τα δώσει σημασία
Ή ....ή....ή.....(κανένας τελειωμός)
Είναι επώδυνη διαδικασία
Δεν είναι εύκολη 

Και καμιά φορά

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα

Απ' το να μην είναι κάτι εύκολο.

Σκέψεις που προετοιμάζουν άλλες σκέψεις

~Μάτια που ψάχνουν διακαώς
Για συντροφιά μα την προσεγγίζουν συχνά πλαγίως
Μάτια που καθρεφτίζουν μερικες φλούδες της ψυχής σου
Μάτια των άλλων~
Οι άνθρωποι δεν θέλουν πάντα το καλό σου
Μα, σαν το θελήσουν, θα κάνουν τα πάντα για σένα.
Η αβρότητα έχει φθίνει στις μέρες μας
Η υστεροβουλία κυριαρχεί, δεν ήταν ποτέ μυστικό
Λίγοι φιλοδοξούν πραγματικά
Γι'αυτό η απληστία έχει μπει μέχρι και  μέσα στις κωλοτρυπίδες μας
Γαμιώντας μας πατόκορφα.
Φοβόμαστε
Θέλουμε τα πολλά με τον εύκολο τρόπο
Τα λίγα αρκούν μόνο αν είσαι σοφός ή αυτάρκης ή ολιγαρκής ή ματαιόδοξος
Στην τελευταία περίπτωση, ο μηδενισμός δεν είναι κακή λύση
Μα είναι η πιο εσφαλμένη
Αν και μερικοί μεγαλούργησαν μέσω αυτής
Μόνο που ακόμη και εκείνοι
Δεν τυφλώθηκαν ποτέ ολοκληρωτικά.
Δεν είμαι μοναχικός,ούτε μόνος
Η κοινωνία δεν με προετοίμασε κατάλληλα
Και χάθηκα μέσα στην σκοτοδίνη της αναζήτησης.
                      Δεν ξέρω τι λεω
Μα και όταν νομίζω πως γνωριζω έχει διαφορά;
Λάτρης κορυφών που δεν πρόκειται να αγγίξω ποτέ
Εκτός αν αλλάξω σκεπτικό
Θέλω να βγω από αυτή την κατάσταση πριν να είναι αργά
Μα όχι ακόμη
Δεν κάνει ακόμη
Τρέμω το μετά ενώ παράλληλα το λαχταρώ
Είναι πολύ νωρίς ακόμη
Και ας χρονοτρίβησα
Είναι πολύ νωρίς, μα δεν γίνεται αλλιώς
Και είναι τόσα που αμέλησα να κάνω
Αδημονώ να συνεχίσω
Και όπου με βγάλει
Ευτυχώς έξω επικράτησε νηνεμία για λίγο
Τώρα μπορώ να σκεφτώ κάπως πιο καθαρά
Και να κοιμηθώ έστω και λίγο σαν μωρό παιδί.

Ανδραπωθημενοειδές

Τα πρώτα βήματα που κάνεις
Είναι η πρώτη προσπάθεια σου
Ενστικτωδώς
Για την ανεξαρτησία σου
Οι γονείς σου λογικά θα είναι μαρτυρες
Θα σε θαυμάσουν.
Θα έρθουν η γραφή,η ανάγνωση
Όλα αυτά πριν πας καν στο δημοτικό
Ξαφνικά έχεις ολοκληρώσει την βασική εκπαίδευση.
Προτού το καταλάβεις
Γίνεσαι ολόκληρος άνδρας
Προτού το συνειδητοποιήσεις
Είσαι γεμάτος απωθημένα
Και κάνεις αναδρομές στο παρελθόν.
Παρέρχεται ο καιρός και ψάχνεις εναγωνίως
Τρόπους να δημιουργήσεις εκείνη την αλυσίδα
Την απαρτιζόμενη από τις μάταιες σκέψεις σου
Που για χρόνια εισβάλουν στο μυαλό και σε καταστρέφουν
Ούτως ώστε να την φορέσεις με τέτοιο τρόπο
Για να τις οδηγήσεις στον αλληλοκατασπαραγμό.
Στο τέλος πάντα
Μετά κόπων και βασάνων
Ευθύνη δική σου σχεδόν πάντα 
Κάπως τα καταφέρνεις
Κάτι καταφέρνεις
Και ελπίζεις
Ελπίζεις πως κάποτε θα πάψεις να ελπίζεις τόσο

Και θα αρχίσεις να πράττεις πιότερο.

Όλα γύρω σου αλλάζουν και παραμένουν τα ίδια

Χωρίς δυνατότητα να κάνεις κάτι για να αλλάξεις τα πεπραγμένα

Συνήθως ρίχνεις το φταίξιμο πάνω σου
Υπάρχουν όμως στιγμές που δεν φταις μόνο εσύ
Δεν φταις μόνο εσύ,δεν φταις  μόνο εσύ
Οι άλλοι
Οι άλλοι
Φταίνε και εκείνοι συχνά-πυκνά
Οι άνθρωποι δεν φέρονται καλά στους άλλους ανθρώπους
Γιατί η ειρήνη να διαρκεί τόσο λίγο;
Γιατί να μην μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους οι άνθρωποι;
Γιατί είμαστε τόσο κακοί μεταξύ μας;
Γιατί είμαστε τόσο ξεροκέφαλοι;
Σκέψεις...σκέψεις....σκέψεις
Συναισθήματα και πόνος και λόγια
Έχω ακούσει κάπου πως
Πονάω σημαίνει ζω
Αν ισχύει αυτό
Εγώ
Δεν σημαίνει πως βαρέθηκα ή σιχάθηκα τη ζωή
Ακόμη της κλείνω το μάτι για κάτι οφειλές, ξέρει αυτη
Θέλω να την χαρώ όσο γίνεται πιο πολύ
Απλά
Δεν μπορεί να πάψει για λίγο ο πόνος;
Ω στερνή μου χαρά,που κρύφτηκες πάλι;

Μην/Αλλά...

Πολλά να απαιτείς μόνο από τον εαυτό σου
Δεν θα στα χαρίσει απλόχερα κάποιος ξένος, όχι πάντα
Στην αδράνεια αρέσκεσαι να καταφεύγεις συχνά, θα μετανιώσεις αργά
Συν Αθηνά και χείρα κίνει, μας έμαθαν
Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι.
Η υπομονή είναι το όπλο των δυνατών
Που και που πρέπει να μουλαρώνεις
Μέχρι τα χλιμιντρίσματά σου
Να ακούγονται σαν γλυκιές μελωδίες στα αυτιά τους.
Από εκατοντάδες σκαλιά απαρτίζεται η πιο ψηλή σκαλωσιά
Που θα οδηγήσει εκείνον που θα την ανέβει
Σε μία χαραμάδα, τον προσκαλεί να εισχωρήσει.
Εκεί κρύβεται η χαραυγή
Προσμένει να σε ζεστάνει
Αλλά δεν θα σε αγκαλιάσει τόσο εύκολα
Μόνο σε λίγους το επιτρέπει από νωρίς.
Και μην πεις ποτέ πως
Όλα είναι -τάχα- μάταια
Αν δεν τα έχεις δοκιμάσει πρώτα
Χιλιοτσέκαρες;
Πάντα μας ξεφεύγει κάτι και το ανακαλύπτουμε
Συνήθως μέσω συγκυριών τυχαίων
Τα πάντα είναι μέρος του σχεδίου
-ποιος έκλεψε τα αρχεία;
Οι θεοί δεν μας ξέρουν καλά, εμένα και εσένα
Μα θα καταφέρουμε να τους καταπλήξουμε εν τέλει
Ή θα συνεχίσουμε τις ζωές μας
Κλαίγοντας, γεμάτοι απωθημένα, όνειρα
Ξαπλωμένοι στο έδαφος
Κάτω από ένα φεγγάρι
Που δεν φαίνεται να βγάζει νόημα;

Ξύπνα

Δεν είναι ποτέ αργά
Ανέβασε τα στόρια,
Η ζωή μας ,τι είναι η ζωή μας;
Είναι φωτιά και λάβρα και βάλσαμο και φαρμάκι
Κατατρεγμένοι και κυνηγημένοι
Δεν μας αφήνουν χρόνο να ηρεμήσουμε
Να ησυχάσουμε, να ξεκουραστούμε
Γι'αυτό με την κάθε ευκαιρία τον παίρνουμε λίγο
Και δεν μας βολεύει να ξυπνήσουμε
Δεν είναι εύκολο να ξυπνήσουμε
Δεν είναι σίγουρο πως θα ξυπνήσουμε ποτέ
Πολλοί δεν το επιδιώκουν καν
Ο καθένας βλέπει τα πράγματα διαφορετικά
Ο καθένας μας ξυπνάει με τρόπο διαφορετικό
Μην τους εμπιστεύεσαι τους σοβαροφανείς
Ούτε όσους την πάτησαν και ξεβολεύτηκαν
Και λόγω αυτού νομίζουν πως
Έχουν το δικαίωμα να τσαμπουνάνε ό,τι τους κατέβει
Τάχατες μεσσίες, μα ,στα αλήθεια, είναι για κλάματα
Και εσύ θα πιεις  αφιλτράριστο τον καφέ τους
Ξύπνα, μάθημα που δεν διδάσκεται στα σχολεία
Κανείς μας δεν θα γλυτώσει τον θάνατο
Καθείς μας μπορεί να ξυπνήσει πριν τον θάνατο
Όσα τώρα θεωρείς σωστά μπορεί να είναι λάθος
Πώς είσαι τόσο σίγουρος πως
Οι τσίχλες που μασάς είναι από υλικά που δεν έληξαν;
Έχεις μέχρι το τέλος της ζωής σου
Ξύπνα
Κουβαλάς βαρύ φορτίο
Θα λυτρωθείς.

Βαρύ το κεφάλι από χθες

Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα
Και απορεί
Πλέον λιγότερο, παλιά πιο συχνά ,τι αντοχή είχαμε
Άσπρο το χαρτί -της οθόνης-
Πρέπει να γεμίσει με τα λόγια
Που ταρακουνούν το μυαλό
Στο μεγάλο ξέχασα να συμπληρώσω κάτι σημαντικό
Το θυμήθηκα σήμερα και στενοχωρήθηκα
Ήταν το εξής, περίπου,
Από την συμπεριφορά του να τον κρίνεις τον άλλον
Όχι από  τα χαρακτηριστικά που έτυχε να έχει
Μην κάνεις απλά γενικεύσεις, ακολουθώντας τον εύκολο δρόμο
Ελπίζω να το δεχθούν για να το συμπληρώσω
Πάντα ξεχνάω τα σημαντικά
Γαμώ το κεφάλι μου
Ειδικεύομαι στις άχρηστες πληροφορίες
Έλα να πούμε κάτι σοβαρό
Και πιθανότατα θα μου έρθει η απάντηση
Την επομένη
Εκείνη τη στιγμή θα θυμηθώ
Κάτι που έκανα μια μέρα αμελητέα
Κάτι ασήμαντο και ηλίθιο
Έχω πολλά ακόμη να διορθώσω πάνω μου
Είμαι λουλούδι που ξεχάστηκε να ανθίσει
Μια μπότα από δέρμα καλής ποιότητας που σπάνια καθαρίζεται
Γαμώ την ιδιοσυγκρασία μου
Έπαιξα ένα Τζόκερ μπας και κερδίσω
Τα πολλά
Να απαλύνω λίγο τα χρέη των δικών μου
Που οξύνω με την σπατάλη μου
Δεν θέλω να χάσω όσους έχω κοντά μου
Αν τύχει και πάθω κανένα εγκεφαλικό
Ή καρδιακό στο σπίτι
Δεν ανησυχώ πως θα φύγω κατευθείαν
Θα με βρουν και θα κάνουν τα πάντα για να με σώσουν
Αν ήξεραν ό,τι έχω μέσα στο μυαλό μου
Φοβάμαι πως θα με απέφευγαν
Δεν θέλω να τους χάσω
Δεν θέλω να τους χάσω
Οι χειμώνες θα είναι παγωμένοι και θα μαραζώσω
Φοβάμαι πως η τύχη μου θα στερέψει κάποτε απότομα

Άσπρα δόντια σε μαύρο φόντο

Η βαρύτητα τραβάει τα χείλη μου
προς τα κάτω
τα τρυπάω με ένεση γεμάτη ήλιο
να αντιστρέψω τις καμπύλες
αλλά σπάνια τα καταφέρνω.
Οι ευτυχισμένες μέρες κυλάνε γοργά
δεν τις χαιρόμαστε για πολύ
απομένει η ανάμνηση τους
ζάχαρη πάνω στο μασημένο αλουμινόχαρτο
ελπίζω να μην-
τι ελπίζω πάλι;
τζάμπα.
Κερδισμένος και παράλληλα καταχρεωμένος
το τίμημα το έχω πληρώσει αρκετά,
ίσως και με το παραπάνω
αν και είμαι ευνοούμενος της ζωής
μου κάνει εκπτώσεις η καλή μου.
Τι ωραία που ήταν πάνω στο σύννεφο
τί το' θελα και κατέβηκα ο έρμος;
Απέμεινα στο μεταίχμιο να γράφω
για να μην αποτρελαθώ
(δεν είναι μακριά η μέρα εκείνη)-
γράφω γιατί δεν γνωρίζω πλέον άλλο τρόπο
γράφω και ας μην γίνω ποτέ πρωτότυπος
γράφω και ας μην φέρω ποτέ επανάσταση
γράφω γιατί είμαι περίεργος
γράφω για να δοκιμάσω τον εαυτό μου
γράφω για να ξεφύγω
γράφω πρώτα και κύρια για μένα -έπειτα-
γράφω μήπως καταφέρω να σας αγγίξω κάπως
γράφω για την ελευθερία
γράφω γιατί αναπνέω και σκέφτομαι
τόσο απλό.
Ω ,αργοπορημένο μου όνειρο που επιβιβάστηκες δίχως εισιτήριο
και άδραξες το τιμόνι
ψιθυρίζοντας λόγια τόσο σιγανά
που κοντεύω να χάσω την ισορροπία μου
στην προσπάθεια μου να σε πλησιάσω για να ακούσω
....γ........ρ...α............ψ........ε...........
........υπ..........ομ...........ον...........η.........
................
Κάποτε θα σε ακούσω δίχως δυσκολία.