πεφταστέρι

 δεν μιλούσα
ενώ μπορούσα
ενώ έπρεπε.
και όλα αυτά τα λόγια
που ασφυκτιούν μέσα στο μυαλό μου
και πνίγουν την καρδιά μου
δεν λένε
να πάνε στον διάολο.
αφού πέρασε η ώρα, τι νόημα
έχει τώρα;
είμαι καταδικασμένος
στην πλημμύρα
του δωματίου
που μέσα εγκλωβίστηκε
το εγώ μου.
και το χέρι μου
πιάνεται
από ένα κλαδί
που είναι
το μέλλον
αβέβαιο
προσπαθώντας
να σωθεί.
και θα σωθεί
το ορκίζομαι.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

θαλασσοταραχή

τα σκοτεινά δωμάτια
και οι ώρες που δεν περνάνε.
το σώμα κουρασμένο
μα το μυαλό τρέχει
με ασύλληπτες ταχύτητες.
ένα βιντεάκι εδώ και
ένα κειμενάκι εκεί
και τα πράγματα γίνονται
πιο δύσκολα

και συνάμα πιο εύκολα.

υπάρχουν μέρες
σκαλωτικές
και νύχτες
που ο κλοιός στενεύει.
τα τραγούδια με τους στίχους τους
και τα βιβλία με τις προτάσεις τους-

και ένα χάδι αρκεί για να γιατρέψει
τις πληγές
αρκεί να προέρχεται
από το σωστό χέρι.
το φως πρέπει να μένει πάντα ανοιχτό
γιατί κάποτε
μας κατάπιε το σκοτάδι.
η ζωή συνεχίζεται ακάθεκτη
και η ελπίδα μια σχεδία σε ταραγμένα νερά
πλέει γεμάτη αισιοδοξία
και δεν θα σταματήσει
ποτέ.
- θαλασσοταραχή, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Έπεσε ο ήλιος

 Άνθρωποι 

Τρέχουν

Σε κύκλους

Και 

Παρ' όλ' αυτά

Δεν συναντανε 

Όλοι

Το άλλο τους

Μισό.

Γιατί όμως

Να υπάρχει

Ακόμα 

Τόση μοναξιά;

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

τέσσερα βιβλία μετά

αν σηκώσεις ψηλά το κεφάλι
και δεις 

ένα αστέρι να πέφτει
μην κάνεις καμία ευχή.
αν πάρεις
μια πικραλίδα στο χέρι
μην τη φυσήξεις
κάνοντας κάποια ευχή.
αν ανοίξουν οι ουρανοί
και πέφτει το νερό σαν καταρράκτης
μην βγάλεις ομπρέλα.
αν χάσεις το μυαλό σου
παράτα το όπου και αν έπεσε
αντικατέστησε το.
αν όλα πάνε στραβά 
και μυρίζεις έντονες μυρωδιές που δεν υπάρχουν
σήκω πάνω
χαμογέλα και χόρεψε.
ο νυχτερινός ουρανός
συνεχίζει να εμφανίζεται.
και όσες ελπίδες δώσαμε κάποτε
στον εαυτό μας
ίσως μας επιστραφούν κάποια στιγμή
πίσω 
εις διπλούν.
δεν μας χαρίζεται τίποτα
και η ζωή δεν είναι απλή.
σήκωσε τα χέρια ψηλά
αλλά μην παραδίνεσαι.
πάρε μια βαθιά ανάσα.
όλα θα πάρουν
τον δρόμο τους.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Ηλιοθεραπεία

 Είδα ένα φάντασμα-

Τρόμαξα-

Έστρεψα το βλέμμα μου

Μακριά από τον καθρέφτη.

Λίγο μετά

Ξαναγύρισα το κεφαλι-

Μα τι χαζός!

Ήταν απλά 

Μια παλιά μου αντανάκλαση.

-ηλιοθεραπεία, Θεόδωρος Ορφανίδης

 (Ο.Γ.Θ.)

προς βράδυ. άγνωστος μήνας. άγνωστη χρονιά.

Όχι, μην φύγεις.

Μείνε λίγο ακόμα, μην μπεις μέσα.

Ο καιρός

Είναι ωραίος και η νύχτα

Υπέροχη.

Μείνε λίγο ακόμα, εδώ, μαζί μου

Έλα να περπατήσουμε, εγώ και εσύ

Δίπλα-δίπλα.

Να πάμε εκεί να σου δείξω

Το αγαπημένο μου μέρος σε αυτό το σημείο

Ή να σου μιλήσω για τα αγαπημένα μου πράγματα.

Όχι, περίμενε

Μην μπεις ακόμα μέσα.

Κάποτε οι νύχτες θα μεγαλώσουν 

Υπερβολικά πολύ

Και το φεγγάρι θα μας κάψει 

Και όσα ευχηθήκαμε χθες, ίσως 

Έρθουν σήμερα.

Έλα απλά να περπατάμε 

Και να μιλάμε για πράγματα ασήμαντα 

Για πράγματα σημαντικά, απλά να μιλάμε.

Έλα, μονάχα πιάσε μου

Το χέρι

Γιατί φοβάμαι πολύ 

Αλλά δίπλα σου

Νιώθω 

Την καταιγίδα να ηρεμεί.

Έλα να σου δείξω

Το όμορφο ηλιοβασίλεμα 

Και τα πουλιά να πετάνε

Πέρα-δώθε, πάνω και δίπλα μας.

Μην μπεις μονάχα μέσα.

Γιατί αν μπεις

Θα μείνω πάλι μόνος
Και μου αρέσει
Να είμαι μαζί σου.

Έλα, στάσου εδώ
Κάτω από αυτή την λάμπα
Που έχει χαλάσει εδώ και καιρό-
Δες πόσο φως
Της δίνεις!
Όχι, μην μπεις μέσα
Γιατί τότε
Είμαι σίγουρος
Πως θα σε χάσω
Μια για πάντα.

Και ακόμα δεν σου είπα πως...
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.) 

ραστώνη την Κυριακή

Τι θέλεις;

Τι χρειάζεσαι;

Τι είναι αυτό

Που πραγματικά 

Σε οδηγεί 

Μπροστά;

Πέρασαν τόσοι μήνες και τόσα χρόνια

Πέρασαν οι εποχές και ήρθαν πάλι.

Ήταν ένα μικρό καράβι 

Που έπλεε στα βαθιά

Και οι καταιγίδες το φοβησαν

Και οι ηλιόλουστες μέρες 

Του έδωσαν μια ανάσα.

Προς τα πού πλέει;

Τι αναζητά;

Όταν ο ήλιος δύσει 

Όταν ο ήλιος ανατείλει 

Όταν όλα τα ζώα ξυπνήσουν ξανά

Όταν πάρεις μια ανάσα βαθιά...

Όλα έχουν

Τον λόγο τους.

Μια γραμμή ευθεία και καμπύλη 

Μια ζωή

Γεμάτη ανηφόρες και κατηφόρες 

Και καμιά φορά ευθεία.

Τι θέλεις;

Τι χρειάζεσαι;

Το έχεις μέσα σου.

Έχεις

Την δύναμη

Μέσα σου.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

οξύμωρο

νύχτες που ξημέρωσαν
δίχως ποτέ να βγει ο ήλιος.
μέρες που ήταν τόσο φωτεινές
που το φως 
μας έκαψε και τα εγκαύματα
μολύνθηκαν.
βροχές που το νερό
μας γιάτρεψε.
αναπάντητα ερωτήματα
που κάποτε απαντήθηκαν
αλλά δεν ήμασταν έτοιμοι
για το αποτέλεσμα
ή απλά το προσπεράσαμε
γιατί δεν μας ταίριαζε.
ομορφιά μέσα στην ασχήμια
ασχήμια μέσα στην ομορφιά.
οξύμωρα σχήματα
για να βγάλουμε νόημα
σε έναν κόσμο παράλογο.
τα βήματα μπροστά
ήταν συγκαλυμμένα βήματα προς τα πίσω
και όταν νομίζαμε πως μέναμε στάσιμοι
τότε κάτι άλλαζε μέσα μας.
είμαστε άνθρωποι
άνθρωποι είμαστε.
η ζωή πρέπει να έχει χτύπο
η καρδιά πρέπει να έχει σφυγμό
και το κουφάρι μας ψυχή.
αγάπησε ό,τι μπορείς
όσο μπορείς.
αγάπησε για την ώρα
και όλα
θα έρθουν.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

σκέψεις βραδινές

τα βιβλία μου
λειτουργούν
σαν τους Πεμπτουσιωτές στο Χάρι Πότερ.
εκεί μέσα
έχω χώσει
κομμάτια από την ψυχή μου.
και όταν το σώμα μου
από φυσικά αίτια
ή τυχαία
αναχωρήσει ή υποχωρήσει
η ψυχή μου
για πάντα
θα παραμένει
σε όσα έχω γράψει
σε όσα έχω αφήσει πίσω
σε όσα πίστεψα παραπάνω 
από την ίδια μου την ζωή.
και θα βρίσκονται
στα χέρια
και τα κεφάλια
και ίσως την καρδιά
όσων τα έχουν 
διαβάσει.
αυτό θα μείνει.
ό,τι αγαπάς
αυτό θα μείνει.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

oh my lord

Βλέπεις και σκέφτεσαι,

Ακούς και σκέφτεσαι 

Αισθάνεσαι (γεύση πικρή), σκέφτεσαι ότι

Είναι μακριά, είναι μακριά 

Δεν με αφορά, πιθανόν 

Σωματικά σίγουρα όχι

Ακόμα, αλλά ψυχικά

Κοινωνικοπολιτικά 

Πνευματικά

Σε αφορά. 

Σκέφτεσαι, σκέψη, σκέψη, σκέψη 

-Τσαφ-τσουφ, το τρενάκι της σκέψης-

Και πιθανόν πρακτικά 

Να μην είσαι σε θέση

Να αλλάξεις το παραμικρό, χα!,

Είσαι ανθρωπάκι, είμαι ανθρωπάκι, έλα, χα!,

Να πιαστούμε χέρι-χέρι 

Σε αυτό τον χορό.

Τουλάχιστον όταν ήμασταν μικρά παιδιά

Τα παιχνίδια που παίζαμε 

Δεν είχαν πραγματικό 

Νικητή ή χαμένο.

Όμως

Τώρα; Τότε; Πάντα;

Αν έστω, έστω λίγη 

Ηρεμία, ηρεμία ρε παιδιά

Λίγη γαλήνη 

Κάπου, κάποτε.

Θα ζωγραφίσω

Έναν ήλιο δεξιά γωνία

Ένα σπίτι, μερικά δένδρα 

Και την οικογένεια μου

Και θα κλείσω τα μάτια

Ίσως έτσι-ίσως-ψυχή τε και σώματι, ίσως,

Έτσι... πως; Έτσι;

Ώστε έτσι;

Μάλιστα...

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

σημειώσεις

πόσος χρόνος πέρασε; 
και τι έκανες
στο μεσοδιάστημα;
άλλαξε τίποτα
ή
πετούσες δικαιολογίες
σαν βελάκια
που δεν βρίσκουν στόχο;
πόσες πράξεις 
μέτρησες;
ή μήπως 
ήταν 
απλά
λόγια;
ένα και ένα πόσο κάνουν;
ένα πόδι μπροστά από το άλλο
και εσύ
παραμένεις 
στο ίδιο σημείο
ή
απλά πηγαίνεις
αργά, μα σταθερά;
τι ξέχασες να σημειώσεις
στο προσωπικό σου ημερολόγιο;
οι νίκες σου έχουν σημασία;
ή 
επειδή η ζωή στα φέρνει αλλιώς καμιά φορά
ρίχνεις το σπαθί και την πανοπλία σου
και σηκώνεις τα χέρια ψηλά;
πόσες ερωτήσεις χωρίς απάντηση
και πόσες απαντήσεις
σε ερωτήσεις
που μόνο εσύ έθεσες 
στον εαυτό σου
νομίζοντας 
πως θα το έκανε
κάποιος άλλος;
ο κλοιός μέχρι πότε θα στενεύει;
και όταν θυμηθείς
τελικά
πως έχεις φτερά
θα φροντίσεις
τουλάχιστον
να πετάξεις
για μια 
φορά;
- σημειώσεις, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

θρίαμβος

πέρα δώθε πέρα δώθε 

ταξίδια εκεί και πέρα και εδώ και παντού 

πάνω κάτω πάνω κάτω 

μέσα σε λαβύρινθους 

του εγκεφάλου.

κάθε μέρα γίνεται ευκολότερο 

αλλά ποτέ δεν θα γίνει εύκολο

και κάποιες φορές

μοιάζει απίστευτα δύσκολο.

το σημαντικό είναι

να μην χάσεις τον εαυτό σου

και να μην χάσεις τον στόχο

γιατί ο στόχος 

βρίσκεται

κρυμμένος 

σε ένα μόνο 

σημείο.

με ένα κλάμα, με ένα λυγμο 

δίνουμε το εντάξει 

πώς αρχίζουμε να ζούμε 

και χαμογελάνε όλοι.

μα ποιος χαμογέλασε

άραγε 

πραγματικά 

σε έναν κόσμο

με ελάχιστα πρόσωπα

φανερά;

κράτα το φως ανοιχτό 

σε κάθε περίπτωση 

κράτα το ανοιχτό 

και στο σκοτάδι 

θριάμβευσε 

όταν έρθουν οι βροχερές μέρες

θριάμβευσε 

μάθε να ζεις με τις ήττες σου

απόκτησε επίγνωση 

κάνε τα ίδια λάθη αν χρειαστεί 

και στο τέλος 

θριάμβευσε.

-θρίαμβος, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Γιατί είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω!
Και για να έχουν κάπου να ακουμπήσουν
την καρδιά τους, αν το θελήσουν.

Νέα ποιητική συλλογή, διαθέσιμη!

https://www.protoporia.gr/orfanidis-theodoros-o.g.th.-pausipono-9789605044060.html

Madrugada

Απόψε θα γράψω 

Για την βροχή που πέφτει

Και πως οι σταγόνες της

Καλύπτουν κάθε επιφάνεια

Που δεν είναι φυλαγμένη.

Απόψε θα γράψω για το φεγγάρι 

Και πόσο όμορφο φαίνεται

Και πως τα σύννεφα το κολακεύουν 

Και όλα εκείνα τα αστέρια που δεν φαίνονται.

Απόψε 

Θα γράψω 

Καθισμένος σε μια καρέκλα

Στο βάθος του μυαλού μου, εκεί

Έχω χτίσει ένα απλό δωμάτιο

Και το τοίχο κοσμεί 

Η φωτογραφία σου.

Και το χέρι μου θα απλωθεί

Και θα την πιάσει, θα την χαϊδέψει

Θα την κοιτάξω, θα χαμογελάσω 

Και θα θυμηθώ.

Και μετά θα την αφήσω πάλι πίσω.

Εκεί ψηλά, εκεί να την βλέπω 

Μέσα στο κάδρο της.

Και μετά...

Οι πιο όμορφες στιγμές 

Θα μεινουν για πάντα

Στην κορυφή του ουράνιου τόξου 

Και όταν έρχεται η βροχή 

Εκεί θα πηγαίνω

Και δεν θα κρατάω ομπρέλα 

Ούτε θα φοράω μπουφάν.

Απλά θα έχω 

Το κεφάλι μου ψηλά

Να με λούζει η βροχή.

Θα ανοιγοκλείνω τα μάτια 

Θα αφουγκράζομαι

Θα αισθάνομαι....

Το μυαλό καθαρίζει 

Για να γεμίσει ξανά με σκέψεις 

Και η καρδιά, η καρδιά

Για πάντα

Θα θυμάται.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

ατενίζοντας το άπειρο

ίσως κάποια μέρα
πάψουμε να κάνουμε
όνειρα
και απομείνουμε 
μονάχα
με όσα έχουμε στοιβαγμένα
μέσα στα λιβάδια μας
όταν νοητά ξαπλώνουμε
στο γρασίδι
κοιτάζουμε τον νυχτερινό ουρανό
και ατενίζουμε το άπειρο.
και αν αυτό συμβεί
σημαίνει πως
θα έχουμε ηττηθεί τελικά.
γιατί το να κάνεις όνειρα
σημαίνει 
πως ακόμα ελπίζεις.
και ίσως να έχουμε εθιστεί
σε κάνα δυο περισσότερο
απ' ό,τι μας κάνει καλό.
αλλά είναι η ελπίδα 
πως στο τέλος
θα δικαιωθούμε.
πρώτα από όλα
απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό
γιατί στο τέλος της ημέρας
στον ίδιο μας τον εαυτό
είμαστε υπόλογοι-
στο τέλος της ημέρας
τι καταφέραμε
τι θυσιάσαμε
πόσο μακριά είμαστε
και πόσο κοντά φτάσαμε.
αν μια μέρα πάψουμε
τελικά
να κάνουμε όνειρα
ίσως τότε
να μεγαλώσουμε 
επιτέλους
και δεν θα πονάμε 
πια
τόσο.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

κάπου στην Κ., καλοκαίρι

 Ο αέρας φυσάει

Δεν έχει κρύο, είναι ωραία.

Βλέπω τα κλαδιά να πάνε πέρα δώθε 

Και ακούω το θρόισμα τους.

Είναι όμορφα εδώ, ήσυχα.

Το τεχνητό φως των ανθρώπων 

Κάνει μεταφυσική αντίθεση 

Με το φως των αστεριών.

Γιατί είναι πρακτικό 

Αλλά είναι λες και οι άνθρωποι 

Έστω και έτσι

Προσπαθούν να φέρουν 

Τον ουρανό στην γη.

Ο Ίκαρος έκαψε τα φτερά του

Στην προσπάθεια να φτάσει τον ήλιο.

Καμιά φορά προσπαθούμε τόσο για τα ουράνια 

Που ξεχνάμε να πατάμε στην γη

Και να χτίσουμε γερά θεμέλια 

Σε αυτό το πρόσκαιρο...πράγμα 

Που λέγεται ζωή.

Η Γη θα υπάρχει και μετά από εμάς 

Όπως υπήρξε και πριν.

Όλα μπορούν να αλλάξουν ξαφνικά

Και όλα να μοιάζουν σα να έχουν μείνει 

Ίδια.

Γι'αυτό πριν χαθεί το βράδυ 

Θα κλείσω τα μάτια 

Και θα ονειρευτώ μια νέα αυγή.

Θα ζήσω

Θα υπάρξω 

Θα πεθάνω.

Κανονικά αυτή είναι η σειρά 

Μα καμία φορά 

Εναλλάσσονται.

Θα υπάρξω, θα πεθάνω, θα ζήσω 

Θα πεθάνω, θα υπάρξω, θα ζήσω.

Διάφοροι συνδυασμοί.

Ο αέρας συνεχίζει να φυσάει 

Και οι σκέψεις χτυπάνε τα τοιχώματα.

Θα σταματήσω για τώρα, άλλο δεν μπορώ.

Θα αφήσω λίγο το αεράκι να με χτυπήσει 

Και αργότερα 

Την αυγή 

Να με φωτίσει.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

ορίζοντας

 Με το βλέμμα καρφωμένο 

Στον ορίζοντα 

Προχωράω.

Το βλέμμα στραμμένο 

Σε όσα δεν μπορώ να δω

Και όμως ξέρω

Πώς βρίσκονται κάπου εκεί

Πέρα

Χωμένα 

Κρυμμένα.

Νιώθω 

Ότι με καλούν να τα φτάσω 

Λέγοντας μου, όμως

Πώς δεν θα είναι εύκολη η διαδρομή 

Ούτε ευχάριστη.

Έτσι καμία φορά κοιτάζω το κενό 

Και χαμογελάω 

Ονειρευόμενος 

Όσα η φαντασία μου κατεβάζει 

Μαζεύοντας την δύναμη 

Να πάω 

Για μια ακόμη 

Ένα βήμα μπροστά.

Σκεπτόμενος πως

Μερικές φορές

Είναι 

Τελικά 

Όμορφη 

Η ζωή.

-ορίζοντας, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

γεια σου

Σε κρατάω
Στα χέρια μου, τα χέρια μου
Αδύναμα, φοβάμαι
Μην σπάσουν και πέσεις.
Σε κοιτάω
Με τα μάτια μου, τα μάτια μου
Δεν βλέπου καλά, φοβάμαι
Μην θολώσουν τελικά
Και χαθείς για πάντα.
Σε μυρίζω
Με τη μύτη μου, η μύτη μου
Βουλωμένη εδώ και χρόνια
Προσπαθώ
Να συγκρατήσω την μυρωδιά.
Οι αισθήσεις μου
Οξύνονται
Οι αισθήσεις μου
Αμβλύνονται.
Προσπαθώ
Να καταλάβω.
Έτσι, γράφω ένα ποίημα
Γιατί η αλήθεια είναι πως
Έχω καιρό να γράψω
Κάτι φανερό.
Άφησα για λίγο
Το έδαφος να καλλιεργηθεί
Να έρθει νέα εποχή.
Έρχονται καινούργια πράγματα
Και ανυπομονώ...
-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

άηχο

δεν έχω λόγο να πω ψέματα
ούτε έχω λόγο να πω την αλήθεια.
αν μπορούσα
δεν θα μιλούσα καν.
οι λέξεις έχουν βάρος
και ήδη κουβαλάω αρκετό πάνω μου.
αν το μπορούσα
θα παρέμενα σιωπηλός για πάντα
και μονάχα θα έγραφα.
πιστεύω θα ήμουν πιο ήρεμος τότε
δεν θα υπήρχαν οι ανάλογες απαιτήσεις
παρά μόνο 
οι εκφράσεις του προσώπου μου.
και οι εκφράσεις αυτές
υπεραρκετές
σαν τις ακτίνες του ήλιου
σαν την βροχή που πέφτει
σαν το χιόνι που σκεπάζει.
αν μπορούσα
δεν θα έβγαζα άχνα
μονάχα μερικά μουγκρητά
τα χείλη να πάνε να ανοίξουν
και από εκεί
να μην βγαίνει
          .
τώρα φτάνει
άλλο δεν έχω να δώσω
την επόμενη φορά
πρέπει
να γεμίσουν οι μπαταρίες.
-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

μα σου είπα
μην αγχώνεσαι 
αν με δεις
να ακουμπάω
με την πλάτη στον τοίχο
να κάθομαι ανακούρκουδα
να έχω τα γόνατα μου αγκαλιά
και το κεφάλι κατεβασμένο.
σου είπα
μη νιώσεις φρίκη
αν με δεις να κολυμπάω
μέσα στα ίδια μου τα αίματα
κυνηγώντας την καρδιά μου
πάνω σε έναν πάσσαλο καρφωμένη
και τον πάσσαλο να τον δαγκώνω εγώ.
σου είπα
μην πονέσεις
αν με δεις να χάνω
μια ακόμη μάχη.
δεν πειράζει-
είναι απλά μια μάχη-
και ας πάτησα στο ίδιο στρώμα τόσες και τόσες φορές
και ο αντίπαλος ας ήταν πάντα ο ίδιος
και με μια λαβή με έριχνε κάτω.
θα τα καταφέρω
μην ανησυχείς
θα τα καταφέρω.
είτε θα ξεχάσω
είτε θα θυμηθώ.
μην κλαις και μη λυπάσαι.
σου είπα
όλα 
θα βρουν
τον δρόμο τους
και ο ήλιος
θα φωτίσει 
τον ουρανό
και το χίονι
θα πέσει στο έδαφος
και κάποια μέρα
θα βρω όλες εκείνες τις λέξεις
που δεν μπόρεσα
ποτέ
να θυμηθώ 
πως λέγονται
- ανάσες, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)