Για χρόνια φοβισμένος.

Για χρόνια αγχωμένος.

Για χρόνια κλεισμένος και κλειστός.

Ποιος θα μου δώσει πίσω τα χαμένα χρόνια μου;

Γιατί, αν απλά χάνεις τον χρόνο σου,

Δεν κερδίζεις απαραίτητα

Κάτι.

Ο χρόνος ο χαμένος, εκείνος που δεν ξανακερδίζεται

Σου προσφέρει τροφή για σκέψη

Μόνο αν νιώσεις πεινασμένος.

Κατά τα άλλα,

Η ζωή σου είναι απλώς κατά τα άλλα;

Λίγο μαμ, κακά, νάνι

Και μετά τα λέμε, καλό βράδυ;

Τα όνειρα δεν ανθίζουν στον καπιταλισμό

Παρά μόνο αν στερηθείς τα πάντα

Και μετά ίσως να χρειαστεί να ξεπουληθείς

Γιατί πολύ πιθανόν να μην είσαι το 1 στα 10000000.

Η ζωή πάει μπροστά και μένει στάσιμη το ίδιο ακριβώς λεπτό.

Too afraid to live

Too scared to die.

Μα, αλήθεια,

Είσαι σίγουρος πως τώρα

Ζεις;

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Δυστυχώς το πιστεύω όλο και περισσότερο 

Πως οι μέρες που μας απομένουν

Για να παραμείνουμε ανθρώποι

Είναι μετρημένες.

Φοβάμαι πολύ ότι η όραση

Είναι ανάλογη

Με το πόσο βαθιά

Μπαίνει το χέρι στην τσέπη.

Πως ξεχνάμε 

Εφόσον δεν συμβαίνουν σε εμάς,

Επειδή δεν συμβαίνουν σε εμάς.

Και κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες

Που του αναλογούν.

Φοβάμαι ότι η ζωή

Θα γίνει πολύ ακριβή για να την ζήσουν

Οι περισσότεροι 

Και όσοι προσπαθούν να αλλάξουν κάτι 

Θα είναι στις φυλακές και στα νοσοκομεία.

Όσο εκείνοι

Οργανώνουν δείπνα και με τηλεφωνήματα 

Καθορίζουν το μέλλον μας

Ανάλογα με το συμφέρον τους-

Εκείνοι που ποτέ δεν έζησαν σαν εμάς

Παίρνουν αποφάσεις για εμάς

Ακολουθώντας μια σταθερή πολιτική θανάτου και παρακμής 

Γιατί έχουν την υποστήριξη του λαού, υποθέτω;

Αλλά ρε μαμά, ρε μπαμπά...

Εσείς δεν μου λέγατε 

Πως οι καλύτερες μέρες θα έρθουν

Όταν μεγαλώσω;

Ορίστε, μεγάλωσα

Και τι κατάλαβα;

Εδώ ο καθένας κοιτάζει τον κώλο του.

Εδώ κοντεύουν να κάνουν ιδιωτική

Ακόμα και την πουτανα την μάνα τ-.

Ρε μαμά....ρε μπαμπά....

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Στον ένα του καρπό είχε ένα τατουάζ ενός τάφου με διάφορα δεξιά και αριστερά που πάνω του έγραφε

Old me. 

Σκέφτηκα στην αρχή, ωραία ιδέα, συμβολική.

Αλλά μετά σκέφτηκα πως

Είναι αρκετά μυστήρια και ίσως ψευδής

Γιατί αν το καλοσκεφτείς

Ποτέ

Δεν μπορείς να σκοτώσεις 

Τον παλιό σου εαυτό-

Ούτε καν αν τον θάψεις.

Θα βρίσκεται

Για πάντα 

Μέσα και έξω από σένα.

Δεν μπορείς ποτέ να τον ξεφορτωθείς ολοκληρωτικά

Όσο και να προσπαθήσεις.

Ίσως να τον πιέσεις και να χαθεί μέσα στο σκοτάδι, στο έρεβος

Αλλά

Ποτέ 

Δεν μπορείς να τον σκοτώσεις τελείως.

Γιατί η ιδέα εκείνου που σκοτώνεις

Συνεχίζει να υπάρχει 

Ακόμα και όταν νομίζεις

Πως την έχεις

Εξαφανίσει

Για πάντα.

Αλλά τουλάχιστον

Αξίζει την προσπάθεια

Προκειμένου να συνεχίσεις

Να ζεις.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Έπρεπε να με δεις τότε 

Με το ωραίο στέμμα μου, όταν

Ήμουν ο βασιλιάς, όταν

Έλαμπα σαν διαμάντι

(τα διαμάντια δεν λάμπουν στην πραγματικότητα, αλλά τουλάχιστον αυτή η παρομοίωση δίνει μια μεγαλύτερη αξία)

Και κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να με

Ρίξει κάτω.

Ομως αυτοεξορίστηκα και δεν  πρόλαβες να με δεις και εγώ δεν πρόλαβα να το χαρώ

Το βασίλειο μου και μετά το έψαχνα διακαώς αλλά δεν το έβρισκα και βασανίστηκα και ταλαιπωρήθηκα και κουράστηκα και μάτωσα και τελικά

Βαρέθηκα να το ψάχνω και 

Απλά

Ξάπλωσα.

Όμως μια μέρα σηκώθηκα

Και άρχισα να τρέχω και έπεσα πολλές φορές

Και έκλαψα πολλές φορές και μετάνιωσα πολλές φορές

Και πλήγωσα πολλούς ανθρώπους και εμένα τον ίδιο.

Και έχασα τόσες πολλές ευκαιρίες...

Έτσι, άρχισα να χτίζω από την αρχή

Ένα άλλο βασίλειο και

Φαίνεται να γίνεται όμορφο, μα, αλήθεια

Θα έπρεπε να με δεις τότε

Όταν ήμουν ο βασιλιάς με το ωραίο μου στέμμα.

Και θα έπρεπε

Τότε

Να με δω και εγώ.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Η βροχή είναι ένα φαινόμενο

Μεταφυσικό 

Μα δεν μπορείς να το καταλάβεις 

Αυτό 

Αν την παρατηρήσεις μονάχα

Όπως έχεις συνηθίσει-

Με τις έξι αισθήσεις, εννοώ.

Δώσε προσοχή όταν 

Πέφτει και οι σταγόνες 

Καθώς ακουμπάνε 

Παντού

Ακόμα και πάνω σου 

Δημιουργούν 

Μια 

Μελωδία

Και μία αίσθηση 

Μοναδική.

Και η μυρωδιά που αφήνει

Το ίδιο.

Βροχή, ένα θαύμα της φύσης, ικανή 

Να γαληνέψει

Και την πιο ταραγμένη ψυχή-

Ικανή να φέρει δάκρυα

Και στα πιο στεγνά μάτια-

Ικανή να (υπεν)θυμίσει πράγματα και συναισθήματα

Και στον πιο ξεχασιάρη.

Και καμιά φορά, μετά 

Ειδικά εάν είναι μέρα και έρθει ο ήλιος

Κοιτάζεις έξω και

Σα να έχουν αλλάξει όλα μέσα σου

Και λες πως 

Πλέον ειναι εντάξει.

Πως μετά την καταιγίδα

Όλα μπορούν να είναι 

Εντάξει.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Μέσα σε δύο λεπτά έμαθα τι θα πει πραγματικός πόνος.

Δεν είχε πολύ καιρό, αφού παντρευτήκαμε με την Κική, που αποφασίσαμε πως θέλαμε να κάνουμε παιδί μαζί- εκείνη το ήθελε από μικρή, βέβαια, εγώ από τη στιγμή που τη γνώρισα. Κάναμε αρκετές προσπάθειες μέχρι να τα καταφέρουμε- σχεδόν όλες ήταν μάταιες. Επισκεφθήκαμε και γιατρό, μέχρι και κάτι τελετουργικά με ανανάδες και πανσελήνους δοκιμάσαμε, αλλά το καταραμένο δεν έλεγε να έρθει σύντομα.

Ωστόσο, τα καταφέραμε!

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που η Κική μου το ανακοίνωσε.
Είχα μπει σπίτι μετά τη δουλειά. Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν να κάνω ένα καυτό ντουζ, να φάω κάτι και να κοιμηθώ. Εκείνη χάζευε στο κινητό της. Την πλησίασα, την φίλησα στο μέτωπο και πήγα να ξεντυθώ.
Τελείωσα το μπάνιο και ,ενώ έπλενα τα δόντια μου, με την άκρη του δεξιού ματιού μου παρατήρησα κάτι. Χρειάστηκα μερικά δευτερόλεπτα, αλλά, μόλις το συνειδητοποίησα, έτρεξα προς τα έξω και παραλίγο να πέσω κάτω. Μα εκείνη ήδη με περίμενε στην πόρτα, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
«Είναι αυτό που…ΕΙΝΑΙ;!» είπα.
«Ναι…Ναι, αυτό είναι!»

Όταν με το καλό βεβαιωθήκαμε, το ανακοινώσαμε στους πιο κοντινούς μας. Επισκέψεις στο σπίτι, χαρές, κλάματα, ένας χαμός! Εμείς ήμασταν τρισευτυχισμένοι. Η μητέρα μου με συμβούλεψε να προσέχω ιδιαίτερα όταν το κάνω μπάνιο, για να μην πέσει και χτυπήσει το κεφάλι του.
«Και βγει ζαβό σαν και σένα!»

Η Κική κάθε βράδυ κάνει ό, τι μπορεί
Με το ασήμι στ' αυτί και με το κοκκινάδι…

«Πώς είσαι;»
«Καλά…»
«Σίγουρα;»
«Όχι. Αλλά τι μπορώ να κάνω;»
«Θα πρέ-. Θα πρέπει να αποφασίσεις πως θα γεννηθεί. Ο γιατρός είπε-»
«Ξέρω τι είπε! Μαζί ήμασταν…»
«Συγγνώμη…»
«Δεν πειράζει. Μπορείς να το δυναμώσεις;»
«Ναι…»

Πήγαινέ με στη Ρώμη και στη Χαλκιδική
Η Κική δε μου έγραψε ακόμη…

«Σταύρο;»
«Ναι, αγάπη μου;»
«Μπορούμε  να μην ξεβάψουμε το δωμάτιό του; Για την ώρα τουλάχιστον…»
«Φυσικά!»
«Σε δύο εβδομάδες…Και είχαμε αποφασίσει και το όνομα… Θα ήταν αγόρι, θα… ήταν ο γιός μου! Και τώρα-».
«Σσσς… Ησύχασε. Είμαι εγώ εδώ! Όλα θα πάνε καλά. Θα οδηγάω ήρεμα».
«Θα μου κρατήσεις το χέρι;»
«Φυσικά!»

Μέσα σε δύο λεπτά… Τόσο χρειάστηκε…
Άτιμος αριθμός!
Ένα λεπτό πριν ήμουν πατέρας και η Κική μητέρα.
Ένα συν ένα συν ένα, που πάλι θα έκαναν δύο, γιατί θα ήταν κομμάτι μας, το παιδί μας.

Ένα λεπτό πριν, ήμασταν τρεις.
Μα, ένα λεπτό μετά, ήμασταν πάλι δύο.

Η ζωή μόνο έτσι είν’ ωραία…