Η οργή μου είναι

Αυτοάνοση.

Ο θυμός μου, επίσης.

Ο στόχος τους

Εγώ.

Η οργή μου

Κρύβεται μέσα σε μαξιλάρια

Κρύβεται μέσα σε ποτήρια μπύρας

Κρύβεται μέσα σε κλάματα και λυγμούς

Κρύβεται μέσα στις λέξεις

Κρύβεται μέσα μου

Και σπάνια έξω από μένα.

Δεν είμαι φυσιολογικός

Από μικρό παιδί δεν ήμουν.

Βλέποντας

Τι προκαλεί ο πόνος της οργής

Τι προκαλούν τα νεύρα

Κρύβομουν κάτω απο παπλώματα

Σιωπηλός τη νύχτα

Με τα θηρία να προσπαθούν

Να κατασπαράξουν το ένα το άλλο

Και εγώ ανήμπορος να κάνω κάτι

Παρά μόνο να εύχομαι

Να σταματήσει κάποτε όλο αυτό.

Έτσι

Άρχισα να τα μαζεύω όλα μέσα μου

Και να ξεσπάω

Σε μένα.

Να είμαι εγώ ο αποδέκτης.

Δεν είμαι φυσιολογικός.

Πότε μου δεν ήμουν.

Καταφερα να το αποδεχτώ αυτό

Και είμαι εντάξει τώρα.

Αλλά που και που

Θα ήθελα να είμαι

Σαν εσάς-

Να είμαι και εγώ

Σαν και εσάς.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Περιμένουμε να

Το

Πετύχουμε:

12 στα 12 στο ΚΙΝΟ

Την μεγαλύτερη ανατροπή στο στοίχημα .

Κέρδος από ψηφιακά μέσα.

Αναγνώριση από αγνώστους στα social.

Ένα ήρεμο βράδυ που θα πέσουμε για ύπνο

Χωρίς έγνοιες και άγχη.

Την τέλεια απάντηση σε μια, φαινομενικά, χαμένη περίπτωση.

Ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα που θα μας αλλάξει τη ζωή.

Μια πρόταση που θα σκαρφιστούμε

Και μετά δεν θα χρειαστεί να νοιαστούμε

Για τίποτα άλλο.

Το ένα στο εκατομμύριο.

Και ψάχνουμε, όλο ψάχνουμε

Περιμένοντας

Γνωρίζοντας πως μπορεί

Να συνεχίσουμε να είμαστε

Πληγωμένες ψυχές

Χωρίς εκείνα τα σημάδια επούλωσης

Που είναι απαραίτητα

Για να συνεχίσουμε, απλά να

Συνεχίσουμε.

Το ένα στο εκατομμύριο.

Έστω, μονάχα

Για μια στιγμή.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Δεν είχα έμπνευση

Ιδιαίτερη.

Οπότε, ορίστε κάτι 

Που έγραψα πριν από μερικά χρόνια 

Μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα στην τουαλέτα

Και με έπιασε σπαστικό γέλιο.

Είναι ποίηση πρώτης κλάσης 

Με πολύ νόημα 

Και άλλα τέτοια.

Η ποίηση 

Που μας αξίζει.

- Θεόδωρος Ορφανίδης

 (Ο.Γ.Θ.)

 

Ναι, είναι εκπληκτικό!

Πώς τα κατάφερες

Να έχεις τέτοια επιτυχία, τέτοια απήχηση;

Αλήθεια, πως;

Και μας το τρίβεις και στην μούρη, ε;

Ααα, για να γίνουμε και εμείς καλύτεροι, όπως Εσύ;

Ναι, ναι, η επιτυχία πουλάει.

Αλήθεια, όμως, για πες

Πόσες φορές έκλαψες μέσα σε σκοτεινά δωμάτια;

Πόσες φορές σκέφτηκες να δώσεις ένα τέλος σε όλα;

Πόσες φορές ένιωσες πως τα πάντα είναι εναντίον σου;

Πόσες φορές σε υποτίμησαν και σε έκαναν να νιώθεις

Πώς είσαι ένα τίποτα, πως δεν αξίζεις τίποτα

Απλά επειδή ήσουν αυτό που ήσουν;

Πόσες φορές σκέφτηκες να τα παρατήσεις

Και πόσες είπες, άντε, πάμε μια ακόμη και ό,τι γίνει;

Πες μας, πόσους κατάφερες να ξεγελάσεις;

Πόσους πήρες με το μέρος σου;

Νομίζεις πως ξέρεις

Τι σημαίνει επιτυχία, τι σημαίνει αποτυχία

Αλλά πόσες φορές πέθανες

Και πόσες φορές αναστήθηκες;

....

Συγγνώμη, δεν το ήθελα

Ο Tom Waits φταίει.

Κάνε ότι θέλεις, μωρέ.

Στην τελική

Όλοι θα έχουμε

Την ίδια κατάληξη.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

«Θα ήθελα ένα τζιν με τόνικ. Και μια βότκα με χυμό πορτοκάλι, περιμένω παρέα, ευχαριστώ!»
Είχα φτάσει πρώτος και την περίμενα. Ήταν το δεύτερο ραντεβού που θα βγαίναμε. Είχα καλή διάθεση, γιατί από τη στιγμή που ξύπνησα, περίμενα να φτάσει το βράδυ για να την δω. Το όνομα της, Μαρία. Κοινό, αλλά εκείνη ήταν διαφορετική. Δηλαδή, ένιωθα πως ήταν διαφορετική από τις άλλες κοπέλες με τις οποίες είχα βγει. Γιατί, παρόλο που μιλούσαμε μόλις ένα μήνα και είχαμε βγει μόνο μια φορά, υπήρχε το κάτι παραπάνω, κάτι το ιδιαίτερο μεταξύ μας, μια σύνδεση ωραία. Έτσι ένιωθα, δηλαδή.

Πήρα την πρωτοβουλία να παραγγείλω το ποτό της. Είχα φτάσει δέκα λεπτά νωρίτερα, αλλά δεν με πείραζε. Ίσα-ίσα, θα είχα και λίγο χρόνο να πάρω βαθιές ανάσες και να ηρεμήσω. Γιατί, η αλήθεια ήταν πως μονάχα η σκέψη της, το οτι μιλούσαμε, το οτι θα ερχόταν, όλα, όλα, με ταρακουνούσαν λίγο, δημιουργούσαν κάτι όμορφο και πρωτόγνωρο μέσα μου. Δεν ήμουν ερωτευμένος ή κάτι τέτοιο, απλά αρκετά ενθουσιασμένος που επιτέλους βρήκα μια κοπέλα εντάξει. Ίσως να έφταιγε που ήμουν για πάρα πολύ καιρό μόνος. Όπως και να 'χε, έπρεπε να αδειάσω το μυαλό μου από χαζές σκέψεις και να συγκεντρωθώ.

Πήγε εννιά. Η ώρα του ραντεβού. Ακόμα μόνος. Ήπια το ποτό μου και ζήτησα δεύτερο.

Πέρασε άλλο ένα τέταρτο. Είχα αρχίσει να αγχώνομαι. Τα υπεραναλύεις, σκεφτόμουν, κάτι μπορεί να της έτυχε, όχι μην στείλεις μήνυμα, θα έρθει, όλα θα πάνε καλά. Έτσι, πήρα μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασα πάλι. Ίσως να είχα αρχίσει να μεθάω, αλλά ποιος ξέρει; Παρήγγειλα τρίτο.

Πέρασε άλλη μισή ώρα. Τα παγάκια στο ποτό της είχαν σχεδόν λιώσει. Της έστειλα μήνυμα, να την ρωτήσω αν ήταν όλα καλά, γιατί πλέον ανησυχούσα για την ίδια, μην τυχόν έπαθε τίποτα.
Το μήνυμα στάλθηκε. Το μήνυμα παραδόθηκε.

Πέρασε μια ώρα από τη στιγμή που κάθισα. Το μήνυμα δεν διαβάστηκε. Τα παγάκια είχαν πια λιώσει. Έκανα νόημα στη σερβιτόρα. Πλήρωσα. Κοίταξα το ποτήρι της Μαρίας. Εφόσον το πλήρωσα, ας μην πάει χαμένο, παιδάκια στην Αφρική δεν έχουν να πιούνε καν νερό, σκέφτηκα. Το κατέβασα με τη μια. Σηκώθηκα και έφυγα. Με τα χέρια στις τσέπες, τα ακουστικά στα αυτιά και την καρδιά, για άλλη μια φορά, σμπαράλια. 

- Yesterday, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Κρατάς μέσα σου

Κρυφό, επτασφράγιστο μυστικό

Όλο αυτό τον πόνο

Όλη αυτή την οργή

Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα

Και τελικά

Τι καταλαβαίνεις;

Αν δεν μπορείς να είσαι

Τουλάχιστον δημιουργικός με αυτά

Ή να τα εξωτερίκευσεις κάπως εντάξει

Χωρίς να προκαλέσεις κακό

Σε σένα ή/και στους γύρω σου

Μονο κακό σου κάνουν.

Και φαίνεται το αποτέλεσμα τους

Στα μάτια σου, όσο και να ξεγελάς όλο τον κόσμο

Δεν ξεγελάς τον καθρέφτη.

Και το σκοτάδι

Σε καλύπτει όλο και περισσότερο

Και θα συνεχίζει να σε καλύπτει.

Και είναι κρίμα, γιατί

Έχεις τόσο φως μέσα σου

Να νιώσεις, να δείξεις

Είναι πραγματικά

Κρίμα...

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)