Προσπάθησα να αφήσω τα προβλήματα του χθες 

Στο χθες

Μα δεν μπόρεσα

Το σκαρί μου είναι αλλιώς φτιαγμένο.

Συσσώρευσα μια ενέργεια καταραμένη μέσα μου

Που δεν λέει να με αφήσει ήσυχο

Το βλέπεις, δυστυχώς

Σίγουρα και εσύ βαρέθηκες να έχεις προβλήματα , το ξέρω

Και εγώ βαρέθηκα, να ξέρεις

Αλλά δεν γίνεται αλλιώς-

Πρέπει να συνεχίσουμε

Να προσπαθούμε

Σαν αδέξιοι ακροβάτες που είμαστε

Όπως και να έχει

Να προσπαθούμε να μην πέσουμε.

-Ο.Γ.Θ

 

Στο τέλος της ημέρας καταλήγεις σε ένα δωμάτιο, ξαπλώνεις ,κλείνεις τα μάτια, σκέφτεσαι. Πριν κοιμηθείς, σκέφτεσαι όσα δεν σκεφτόσουν όλη τη μέρα - και όλα όσα σκέφτηκες όλη την μέρα. Δεν σε παίρνει ο ύπνος, ανοίγεις τα μάτια, ή τα κρατάς κλειστά και σκέφτεσαι .......και εύχεσαι οι σκέψεις αυτές να μην είναι μέσα σου όταν ξυπνήσεις.

Μα τελικά 

Δεν μπορείς 

Να ελέγχεις τις σκέψεις σου.

Και όταν ξυπνάς, πάλι σκέφτεσαι......

-Ο.Γ.Θ

 

Κάποτε θα πάω
Την πιο μεγάλη βόλτα μου
Κανείς δεν θα με ψάξει, κάνεις.
Τουλάχιστον στην αρχή.
Θα περπατάω και δεν θα δίνω σε τίποτα σημασία
Κανείς δεν θα έχει σημασία, κάνεις.
Θα παρατηρώ τα πουλιά να πετάνε ανέμελα
Και τα μικρά παιδιά να παίζουν ανέμελα
Και κάποια στιγμή θα κοιτάξω τον ουρανό.
Θα έχει νυχτώσει.
Θα θυμηθώ τις οικογένειες μου και θα κλάψω
Και μετά
Θα απλώσω το χέρι μου για να πιάσω το δικό σου
Αλλά δεν θα είναι κανείς δίπλα μου
Γιατί δεν υπάρχεις
Δεν θα είναι κανείς δίπλα μου
Μονάχα ο πιο μισητός εχθρός μου.
-Ο.Γ.Θ

 

Το κράτησα κρυφό για πολύ καιρό
Δεν το αποκάλυψα ποτέ ευθέως
Όσο και να το ήθελα
Δεν έβρισκα τα λόγια, ούτε τον τρόπο
Ούτε γνώριζα τους λόγους ακριβώς.
Γι' αυτό το κράτησα κρυφό, ώσπου στο τέλος με κράτησε αυτό κρυμμένο
Και άρχισε να με τρώει από μέσα,
Λες και αν προσπαθούσα θα έχανα κάτι.
Και μετά από σπόρος έγινε ολόκληρο φυτό και με τα κλαδιά του με κάλυψε-
....τρύπωσαν μέσα στην καρδιά μου....
....προσπάθησαν για την ψυχή μου.....
Και εγώ ύψωσα τείχη
Να μην βλέπουνε την κατάντια μου
Ύψωσα τείχη
Μα δεν κατάφερα να καλύψω την κατάντια μου
Ύψωσα τείχη
Που δεν φρόντισα να σπάσω εγκαίρως
Ύψωσα τείχη-
Δεν είναι πολύ αργά.
-Ο.Γ.Θ.

Και αν μπορούσες να ακούσεις

Την μουσική όπως την ακούω εγώ

Πάω στοίχημα πως

Θα μπορούσες να δεις

Διαφορετικά τον κόσμο,

Πάω στοίχημα πως

θα μπορούσες να δεις εμένα διαφορετικά, 

Πάω στοίχημα πως 

θα έβλεπες και εσένα διαφορετικά.

Και ο Νίτσε είχε δίκιο τελικά.

(One good thing about music

when it hits you, you feel no pain

so hit me with music, 

hit me with music......)

-Ο.Γ.Θ

 

Και μαζεύονται τα λάθη μας
Τα νέα, τα παλιά
Και όσα επαναλαμβάνουμε,
από φόβο η ντροπή η έλλειψη πίστης,
Ή επειδή απλά είμαστε ο εαυτός μας
για άλλη μια φορά
Και γίνονται στοίβα τεράστια
Και μας πλακώνουν
Σε στιγμές ανύποπτες
Σε στιγμές που δεν πρέπει
Και είναι το χειρότερο
Όταν δεν πρέπει.
-Ο.Γ.Θ.

 

Ίσως να φταίει
Που δεν πιστέψαμε αρκετά σε εμάς
Σε ο,τι αγαπήσαμε
Και όσα περάσαμε πως δεν είχαν κάποιο νόημα, κάποιο λόγο
Σπάνια πιστεύαμε πως για καιρό μπορούσαμε να πιστέψουμε.
Και όταν εντέλει βρήκαμε κάτι
Στο οποίο αρχίσαμε να πιστεύουμε
Όσο τίποτα στον κόσμο
Καταλάβαμε γρήγορα πως δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, ούτε απλή
Μα επιτέλους, μέσα από τις φωτιές και τις στάχτες τους και όλα αυτά,
επιτέλους, πιστεύουμε σε κάτι
Τόσο Δυνατό και Υπέροχο
Τόσο Παθιασμένα
Νιώθουμε τόσο Γεμάτοι πια
(τώρα πια πιστεύουμε σε κάτι
απλά αργήσαμε να το βρούμε
απλά μας πήρε ο ύπνος)
Τώρα πιστεύουμε σε κάτι
Και η ελπίδα μας βγάζει ξανά φτερά.
-Ο.Γ.Θ.