Ίσως να φταίει
Που δεν πιστέψαμε αρκετά σε εμάς
Σε ο,τι αγαπήσαμε
Και όσα περάσαμε πως δεν είχαν κάποιο νόημα, κάποιο λόγο
Σπάνια πιστεύαμε πως για καιρό μπορούσαμε να πιστέψουμε.
Και όταν εντέλει βρήκαμε κάτι
Στο οποίο αρχίσαμε να πιστεύουμε
Όσο τίποτα στον κόσμο
Καταλάβαμε γρήγορα πως δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, ούτε απλή
Μα επιτέλους, μέσα από τις φωτιές και τις στάχτες τους και όλα αυτά,
επιτέλους, πιστεύουμε σε κάτι
Τόσο Δυνατό και Υπέροχο
Τόσο Παθιασμένα
Νιώθουμε τόσο Γεμάτοι πια
(τώρα πια πιστεύουμε σε κάτι
απλά αργήσαμε να το βρούμε
απλά μας πήρε ο ύπνος)
Τώρα πιστεύουμε σε κάτι
Και η ελπίδα μας βγάζει ξανά φτερά.
-Ο.Γ.Θ.

 

Και από την αχρησιά
Έχει πια χαλάσει
Οπότε ψάχνουμε να τον αντικαταστήσουμε
Αλλά σπανίζουν τα ανταλλακτικά
Γι' αυτό φτιάχνουμε τους δικούς μας διακόπτες
Μέχρι ένας να εφαρμόσει κατάλληλα
Και όταν εφαρμόσει
Τότε ουαί και αλίμονο σας.
-Ο.Γ.Θ.

 -Πως σταματάς τις σκέψεις

Από το να έρχονται

Συνέχεια

Με το έτσι θέλω; -

 

ήρθαν να με πιάσουν πάλι
σχεδόν το κατάφεραν, για λίγο το έκαναν κιόλας
γαμημένοι, ούρλιαξα , φύγετε μακριά μου
σχεδόν το κατάφεραν.
και με γραπωσαν με τα χέρια τους.
έγλειψαν το πρόσωπο μου.
άφησαν παντού την γλίτσα τους.
γαμημένοι, φώναξα, φύγετε μακριά μου.
μην παίζετε μαζί μου.
μα ποτέ δεν φεύγουν αμέσως.
μα ποτέ δε φεύγουν για πάντα.
και όταν νομίζεις πως γλίτωσες
επιστρέφουν πιο οργανωμένοι.
γαμημένοι, είπα φύγετε μακριά μου.
τόσο καλή είναι η παρέα μου;
γιατί έρχεστε ενώ μέσα μου έχω τόση ζέστη;
έρχεστε επειδή εχω τόση ζέστη μέσα μου
και έξω εχει ψωφόκρυο......
γα-
καλά!
κάντε ό,τι θέλετε.
μονάχα μην πειράξετε τα γραπτά μου
και τις οικογένειες μου.
-Ο.Γ.Θ.;

Όλα ακολουθούν τον παλμό τους
Αν όμως καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου πως
Τον αγαπάω όπως είναι
Πως αξίζει περισσότερα από όσα νομίζει,
-γιατί πρέπει να καταλάβεις πριν ξαναπιάσεις τα πινέλα-
Έτσι όπως καλόμαθε
Θα είναι αρκετό για να με αφήσει
Να τον αλλάξω και άλλο, συνέχεια

Ή θα μείνει συμβιβασμένος;

-Ο.Γ.Θ.

 

Κράτα με ανάμεσα στην αυγή σου και τη νύχτα μου
Άκουσε μαζί μου τον ήχο που δημιουργούν οι σιωπές εκείνων
Λύτρωσε με από το μάθημα της γυμνής αλήθειας που αναζητώ
Βάσταξε στους ώμους σου λίγο από το βάρος
Της καμπουριασμένης μου πλάτης
Νιώσε περηφάνια για τα κατορθώματα μου όταν εγώ τα ξεχνάω
Έλα να κάνουμε μαζί τον γύρο του κόσμου με το μυαλό μας
ΥπενΘύμισε μου να πιστεύω στον εαυτό μου περισσότερο
Άσε με να κλείνομαι , το έχω ανάγκη
Και μετά
Όταν βγαίνω έξω 
κλείσε με σφιχτά στα δύο σου μάτια
Και φαντάσου με
Όπως είμαι πραγματικά
Όχι όπως με βλέπουνε συνήθως.
-Ο.Γ.Θ.

Δε βρίσκω να σου φέρω κάτι

 Θα σου έφερνα λουλούδια βλέπεις
Αλλά τα άφησα να ξεραθούν
Κράτησα μόνο μερικά
Κρυμμένα, ίσα ίσα τα βλέπει ο ήλιος
Και τα καλλιεργώ με παιδική ευλάβεια.

Θα σου έφερνα τη θάλασσα βλέπεις
Αλλά ούτε εγώ ο ίδιος γνωρίζω
Τι κρύβει μέσα της
Και δεν θέλω να σε φάνε
Τα άγρια θηρία
Αν κολυμπήσεις πολύ βαθιά.

Θα σου έφερνα μερικούς αγγέλους βλέπεις
Να σου κάνουν συντροφιά
Αλλά είναι έκπτωτοι, οι καημένοι
Και όσοι παρέμειναν ψηλά
Νομίζω θέλω να τους κρατήσω για μένα.

Ίσως να σου φέρω την καρδιά μου
Μονάχα πρόσεχε μην την τρυπήσεις και άλλο
Όχι άλλο, όχι άλλο.
Θα σου φέρω πολλά αν το θελήσεις
Φοβάμαι μόνο μην τα υποτιμήσεις
Μην με υποτιμήσεις
Και εξαιτίας σου
Ρίξεις το φταίξιμο πάνω μου.
-Ο.Γ.Θ