Και από την αχρησιά
Έχει πια χαλάσει
Οπότε ψάχνουμε να τον αντικαταστήσουμε
Αλλά σπανίζουν τα ανταλλακτικά
Γι' αυτό φτιάχνουμε τους δικούς μας διακόπτες
Μέχρι ένας να εφαρμόσει κατάλληλα
Και όταν εφαρμόσει
Τότε ουαί και αλίμονο σας.
-Ο.Γ.Θ.

 -Πως σταματάς τις σκέψεις

Από το να έρχονται

Συνέχεια

Με το έτσι θέλω; -

 

ήρθαν να με πιάσουν πάλι
σχεδόν το κατάφεραν, για λίγο το έκαναν κιόλας
γαμημένοι, ούρλιαξα , φύγετε μακριά μου
σχεδόν το κατάφεραν.
και με γραπωσαν με τα χέρια τους.
έγλειψαν το πρόσωπο μου.
άφησαν παντού την γλίτσα τους.
γαμημένοι, φώναξα, φύγετε μακριά μου.
μην παίζετε μαζί μου.
μα ποτέ δεν φεύγουν αμέσως.
μα ποτέ δε φεύγουν για πάντα.
και όταν νομίζεις πως γλίτωσες
επιστρέφουν πιο οργανωμένοι.
γαμημένοι, είπα φύγετε μακριά μου.
τόσο καλή είναι η παρέα μου;
γιατί έρχεστε ενώ μέσα μου έχω τόση ζέστη;
έρχεστε επειδή εχω τόση ζέστη μέσα μου
και έξω εχει ψωφόκρυο......
γα-
καλά!
κάντε ό,τι θέλετε.
μονάχα μην πειράξετε τα γραπτά μου
και τις οικογένειες μου.
-Ο.Γ.Θ.;

Όλα ακολουθούν τον παλμό τους
Αν όμως καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου πως
Τον αγαπάω όπως είναι
Πως αξίζει περισσότερα από όσα νομίζει,
-γιατί πρέπει να καταλάβεις πριν ξαναπιάσεις τα πινέλα-
Έτσι όπως καλόμαθε
Θα είναι αρκετό για να με αφήσει
Να τον αλλάξω και άλλο, συνέχεια

Ή θα μείνει συμβιβασμένος;

-Ο.Γ.Θ.

 

Κράτα με ανάμεσα στην αυγή σου και τη νύχτα μου
Άκουσε μαζί μου τον ήχο που δημιουργούν οι σιωπές εκείνων
Λύτρωσε με από το μάθημα της γυμνής αλήθειας που αναζητώ
Βάσταξε στους ώμους σου λίγο από το βάρος
Της καμπουριασμένης μου πλάτης
Νιώσε περηφάνια για τα κατορθώματα μου όταν εγώ τα ξεχνάω
Έλα να κάνουμε μαζί τον γύρο του κόσμου με το μυαλό μας
ΥπενΘύμισε μου να πιστεύω στον εαυτό μου περισσότερο
Άσε με να κλείνομαι , το έχω ανάγκη
Και μετά
Όταν βγαίνω έξω 
κλείσε με σφιχτά στα δύο σου μάτια
Και φαντάσου με
Όπως είμαι πραγματικά
Όχι όπως με βλέπουνε συνήθως.
-Ο.Γ.Θ.

Δε βρίσκω να σου φέρω κάτι

 Θα σου έφερνα λουλούδια βλέπεις
Αλλά τα άφησα να ξεραθούν
Κράτησα μόνο μερικά
Κρυμμένα, ίσα ίσα τα βλέπει ο ήλιος
Και τα καλλιεργώ με παιδική ευλάβεια.

Θα σου έφερνα τη θάλασσα βλέπεις
Αλλά ούτε εγώ ο ίδιος γνωρίζω
Τι κρύβει μέσα της
Και δεν θέλω να σε φάνε
Τα άγρια θηρία
Αν κολυμπήσεις πολύ βαθιά.

Θα σου έφερνα μερικούς αγγέλους βλέπεις
Να σου κάνουν συντροφιά
Αλλά είναι έκπτωτοι, οι καημένοι
Και όσοι παρέμειναν ψηλά
Νομίζω θέλω να τους κρατήσω για μένα.

Ίσως να σου φέρω την καρδιά μου
Μονάχα πρόσεχε μην την τρυπήσεις και άλλο
Όχι άλλο, όχι άλλο.
Θα σου φέρω πολλά αν το θελήσεις
Φοβάμαι μόνο μην τα υποτιμήσεις
Μην με υποτιμήσεις
Και εξαιτίας σου
Ρίξεις το φταίξιμο πάνω μου.
-Ο.Γ.Θ

Περνώντας την διάβαση

 

Όταν αποφάσισα να τον χτυπήσω ήταν ήδη αργά.
<<Γύρνα πίσω ρε, που πας;>>, μου φώναξε ενώ γυρνούσα ολόκληρο το σώμα μου και τώρα εβλεπε μόνο την πλάτη μου. Στους άλλους δεν αρέσει ποτέ να τους γράφεις , παρόλο που γνωρίζουν πως έχεις κάθε δικαίωμα να το κάνεις σε ορισμένες περιπτώσεις, λ.χ. όπως εδώ πέρα και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.
Δεν έφταιγα εγώ. Εκείνος έφταιγε. Ίσως τελικά να μην έφταιγε κανένας. Ήθελα μόνο να περάσω το δρόμο από τη διάβαση και αυτός να πάει όπου ήταν να πάει. Η σήμανση για τους πεζούς ήταν πράσινη αλλά ,όταν πάτησα το πόδι μου στην άσφαλτο, εμφανίστηκε ο Σταμάτης. Βάσει του ΚΟΚ, εγώ είχα προτεραιότητα. Όμως ο άλλος ήταν έξυπνος. Με το που άναψε το φανάρι, τσουπ να πατήσει γκάζι. Ήταν το τελευταίο αμάξι πριν ξαναανέβω σε πεζόδρομιο.
Με το που το κατάλαβε ότι δεν επιτάχυνα το βήμα μου, ξεκίνησαν οι κόρνες και τα αυστηρά βλέμματα. Δεν φορούσα ακουστικά και τον πήρα χαμπάρι. Του χαμογέλασα και ακούμπησα με τις δύο παλάμες μου το καπό του , κάπως παιχνιδιάρικα.
Δεν του άρεσε. Το πήρε πολύ προσωπικά, λες και του έβρισα την μάνα ή και εγώ δεν ξέρω τί. Βγήκε φουριόζος έξω, έτοιμος για τσαμπουκά.
<<Τι έκανες εκεί;>>.
<<Τίποτα>>.
<<Πως τίποτα;>>.
<<Ελέγχω να δω αν όλα είναι εντάξει. Είμαι μηχανικός αυτοκινήτων. Χμμμμ. Είναι. Καλή σας μέρα!>>.
<<Έλα πίσω ρε>>.
Όλα και όλα, όχι ρε σε μένα, σκέφτηκα και γέλασα.
<<Κύριε ενοχλείτε την κυκλοφορία>>.
Πράγματι, και στον δρόμο αυτό κυκλοφορούσαν αρκετά αμαξια- η Παπαναστασίου, στο ύψος που πουλάνε υπέροχη ψημένη γάτα.
Σε τέτοιους τύπους γουστάρω πάντα να μιλάω έτσι. Τους εκνευρίζει απίστευτα σαν το παίξεις λίγο ειρωνία και ευγένεια.
<<Έχε χάρη ρε, έχε χάρη>>, φώναξε και πρόσθεσε ένα "πουτάνας γιε".
Να δεχθώ χριστοπαναγία, να δεχθώ να μου γαμησει μέχρι και τον κώλο τον τρύπιο, αλλά όχι την μανα μου ,όχι αυτός ο μπάρμπας που το πιο κοντινό σε γυναίκα που είχε πηδήξει τελευταία ήταν αφού έδωσε τριάντα ευρώ. Καλά , δεν θα έκανα κάτι βέβαια. δεν αξίζει να υπερασπίζεσαι ούτε τη μάνα σου σε τέτοια τούβλα, αλλά και πάλι, κάτι λίγο, έστω.
<<Πως είπατε;>>.
<<Γιατί, τι θα κάνεις;>>.
Εντωμεταξύ όντως από πίσω γινόταν ο κακός χαμός από αμάξια  και τα σχετικά, αλλά εμένα δεν με ένοιαζε , εγώ στο σπίτι μου με τα πόδια πήγαινα ούτως η άλλως. Δηλαδή αδιαφορούσα για την κίνηση. Ενώ, αν οδηγούσα, θα ξεφυσουσα και ίσως να έβριζα. Περίεργοι που είμαστε οι άνθρωποι.
Δεν του έδωσα σημασία περισσότερη, δεν την άξιζε άλλωστε.  Όταν είπα πριν ότι ήταν ήδη αργά όταν αποφάσισα να τον χτυπήσω, δεν εννοούσα κυριολεκτικά να τον χτυπήσω. Απλά το φαντάστηκα στο μυαλό μου , να τον πλησιάζω, δεξί κροσέ και άπερκατ ή κάτι τέτοιο και παρ'τον κάτω. Τότε θα με έβλεπαν οι άλλοι οδηγοί και θα ένιωθαν ικανοποίηση που έπραξα κατι που το σκέφτονται γενικά. Δεν είμαι βίαιος άνθρωπος, αλλά και αν ήμουν , δεν θα ήθελα να είμαι τόσο  οξύθυμος ώστε  να μπλέξω τζάμπα.
Οπότε του έκανα κωλοδάχτυλο και έπιασα τις μπάλες μου .
Καθώς απομακρύνομουν ,τον άκουσα που ξεφωνισε κάνα δυο σύμφωνα και μετά η πόρτα έκλεισε δυνατά και απότομα. Εκείνος θα συνέχιζε τη ζωή τους εγώ την δική μου και πάει λέγοντας.
Λέγοντας. Μια λέξη που δεν με εκφράζει και πολύ. Εννοώ , δεν μιλάω τόσο , τουλάχιστο όταν είμαι με άλλους. Ή που θα τους πρηξω τα παπάρια , αν νιώσω άνετα. Δηλαδή κυρίως με φίλους ή αν είμαι μεθυσμένος. Από τη μια , αν είμαι μεθυσμένος, είναι ωραίο θέαμα, για γέλια. Ωστόσο μετά από ένα σημείο δεν είμαι καθόλου ωραίο θέαμα. Δεν θυμάμαι αν με εκείνον τον τύπο ήμουν μεθυσμένος. Πιθανόν να ήμουν. Γενικά πίνω και άκυρες ώρες. Το πότο δεν είναι καλό, αλλά είναι μια διέξοδος. Και εγώ ψάχνω συνεχώς διεξόδους. Αν δεν έχεις μεθύσει μεσημέρι, δεν μπορείς να πεις ότι έχεις μεθύσει πραγματικά.
Καθώς περπατούσα, ένιωθα κάτι πίσω μου να με ακολουθεί. Ήταν ο ίδιος τύπος, με είχε πάρει στο κυνήγι; Πόσο ελεύθερο χρόνο είχε;
Ξεκίνησα να τρέχω και να τρέχω και να τρέχω, μέχρι που συνειδητοποησα ότι τελικά δεν ήταν εκείνος αλλά ένας άλλο αμάξι και το μυαλό μου τα μπέρδεψε.
Σταμάτησα, κυρτωθηκα, έβαλα τα χέρια στα γόνατα και γέλασα. Πήρα κάτι να τσιμπισω και πήγα προς το σπίτι.

-Ο.Γ.Θ.