ναυαγοί

μπορούμε να φύγουμε μακριά, ξέρεις.
να ξεφύγουμε από όλη αυτή
την παράνοια, όλο αυτό
το άγχος, όλη αυτή
την ματαιότητα, την αδικία...
να φύγουμε και να μην μας νοιάζει
τίποτα πια-
να είμαστε σαν ναυαγοί που δεν θέλουν να σωθούν.
γιατί μένουμε, μου λες;
τι μας κρατάει πίσω;
μερικές κούφιες ελπίδες
και κάτι άστρα πεθαμένα; 
είναι αρκετό αυτό, άραγε;
και γιατί με κοιτάς με αυτά τα μάτια;
αφού και εσύ έχεις κουραστεί.
ποιος θα μας σώσει εμάς;
εδώ ο ίδιος μας ο εαυτός κοντεύει να κλατάρει
και εμείς τον πιέζουμε κάθε μέρα, λίγο ακόμα, λίγο ακόμα...
έτσι, ε;
πολύ καλά, λοιπόν!
ας κάνουμε λίγη υπομονή ακόμη
και ποιος ξέρει;
μπορεί στο τέλος
να έχουμε εμείς δίκιο.
- ναυαγοί, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)