Τα φώτα ήταν κλειστά. Παντού σκοτάδι και άναβαν μόνο τα λαμπάκια από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, παίζοντας την Άγια Νύχτα.

Όλοι κοιμόντουσαν και εγώ έμενα ξύπνιος, να κοιτάζω τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν. Σαν τελετουργία, άφηνα τελικά ευλαβικά το γράμμα που είχα γράψει για τον Άγιο Βασίλη κάτω από το δέντρο και μετά, μέσα στο σκοτάδι, καθόμουν στον καναπέ, περιμένοντας τον να έρθει. Χωρίς κινητό, χωρίς υπολογιστή, μόνο με την φαντασία μου, ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές ολόκληρης της ύπαρξης. Λες και ήταν η πιο σημαντική νύχτα της ζωής μου, πάντα και παντού.

Αλλά στη μάχη με τη νύχτα έβγαινα πάντα ηττημένος και τα βλέφαρα βάραιναν. Έτσι, έβγαζα τα λαμπάκια από την πρίζα, μην τυχόν πάρει φωτιά το δένδρο και καούμε όλοι και έπεφτα για ύπνο πανευτυχής. Γιατί είχαν έρθει τα Χριστούγεννα και ο Άγιος Βασίλης θα διάβαζε το γράμμα μου, που ήλπιζα να λάβει σοβαρά υπόψιν. Γιατί ο Άγιος Βασίλης είναι αληθινός και φροντίζει για όλα τα παιδιά της Γης.

Και, για να πω την αλήθεια,

Νομίζω πως 

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά

Μέχρι σήμερα.

 Ο φόβος

Η αναμονή

Η ελπίδα

Ο ενθουσιασμός 

Η λαχτάρα...

Και τελικά όλα βγαλανε κάπου.

Και τελικά 

Όλα 

Κατέληξαν κάπου.

Ήταν μια κίνηση 

Που έκρυβε τόσα πολλά μέσα της.

Μια απλή φαινομενικά κίνηση

Που θα μείνει

Για πάντα

Χαραγμένη.

 

 

 

 

Η οργή μου είναι

Αυτοάνοση.

Ο θυμός μου, επίσης.

Ο στόχος τους

Εγώ.

Η οργή μου

Κρύβεται μέσα σε μαξιλάρια

Κρύβεται μέσα σε ποτήρια μπύρας

Κρύβεται μέσα σε κλάματα και λυγμούς

Κρύβεται μέσα στις λέξεις

Κρύβεται μέσα μου

Και σπάνια έξω από μένα.

Δεν είμαι φυσιολογικός

Από μικρό παιδί δεν ήμουν.

Βλέποντας

Τι προκαλεί ο πόνος της οργής

Τι προκαλούν τα νεύρα

Κρύβομουν κάτω απο παπλώματα

Σιωπηλός τη νύχτα

Με τα θηρία να προσπαθούν

Να κατασπαράξουν το ένα το άλλο

Και εγώ ανήμπορος να κάνω κάτι

Παρά μόνο να εύχομαι

Να σταματήσει κάποτε όλο αυτό.

Έτσι

Άρχισα να τα μαζεύω όλα μέσα μου

Και να ξεσπάω

Σε μένα.

Να είμαι εγώ ο αποδέκτης.

Δεν είμαι φυσιολογικός.

Πότε μου δεν ήμουν.

Καταφερα να το αποδεχτώ αυτό

Και είμαι εντάξει τώρα.

Αλλά που και που

Θα ήθελα να είμαι

Σαν εσάς-

Να είμαι και εγώ

Σαν και εσάς.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Περιμένουμε να

Το

Πετύχουμε:

12 στα 12 στο ΚΙΝΟ

Την μεγαλύτερη ανατροπή στο στοίχημα .

Κέρδος από ψηφιακά μέσα.

Αναγνώριση από αγνώστους στα social.

Ένα ήρεμο βράδυ που θα πέσουμε για ύπνο

Χωρίς έγνοιες και άγχη.

Την τέλεια απάντηση σε μια, φαινομενικά, χαμένη περίπτωση.

Ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα που θα μας αλλάξει τη ζωή.

Μια πρόταση που θα σκαρφιστούμε

Και μετά δεν θα χρειαστεί να νοιαστούμε

Για τίποτα άλλο.

Το ένα στο εκατομμύριο.

Και ψάχνουμε, όλο ψάχνουμε

Περιμένοντας

Γνωρίζοντας πως μπορεί

Να συνεχίσουμε να είμαστε

Πληγωμένες ψυχές

Χωρίς εκείνα τα σημάδια επούλωσης

Που είναι απαραίτητα

Για να συνεχίσουμε, απλά να

Συνεχίσουμε.

Το ένα στο εκατομμύριο.

Έστω, μονάχα

Για μια στιγμή.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)