οξύμωρο

νύχτες που ξημέρωσαν
δίχως ποτέ να βγει ο ήλιος.
μέρες που ήταν τόσο φωτεινές
που το φως 
μας έκαψε και τα εγκαύματα
μολύνθηκαν.
βροχές που το νερό
μας γιάτρεψε.
αναπάντητα ερωτήματα
που κάποτε απαντήθηκαν
αλλά δεν ήμασταν έτοιμοι
για το αποτέλεσμα
ή απλά το προσπεράσαμε
γιατί δεν μας ταίριαζε.
ομορφιά μέσα στην ασχήμια
ασχήμια μέσα στην ομορφιά.
οξύμωρα σχήματα
για να βγάλουμε νόημα
σε έναν κόσμο παράλογο.
τα βήματα μπροστά
ήταν συγκαλυμμένα βήματα προς τα πίσω
και όταν νομίζαμε πως μέναμε στάσιμοι
τότε κάτι άλλαζε μέσα μας.
είμαστε άνθρωποι
άνθρωποι είμαστε.
η ζωή πρέπει να έχει χτύπο
η καρδιά πρέπει να έχει σφυγμό
και το κουφάρι μας ψυχή.
αγάπησε ό,τι μπορείς
όσο μπορείς.
αγάπησε για την ώρα
και όλα
θα έρθουν.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

σκέψεις βραδινές

τα βιβλία μου
λειτουργούν
σαν τους Πεμπτουσιωτές στο Χάρι Πότερ.
εκεί μέσα
έχω χώσει
κομμάτια από την ψυχή μου.
και όταν το σώμα μου
από φυσικά αίτια
ή τυχαία
αναχωρήσει ή υποχωρήσει
η ψυχή μου
για πάντα
θα παραμένει
σε όσα έχω γράψει
σε όσα έχω αφήσει πίσω
σε όσα πίστεψα παραπάνω 
από την ίδια μου την ζωή.
και θα βρίσκονται
στα χέρια
και τα κεφάλια
και ίσως την καρδιά
όσων τα έχουν 
διαβάσει.
αυτό θα μείνει.
ό,τι αγαπάς
αυτό θα μείνει.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

oh my lord

Βλέπεις και σκέφτεσαι,

Ακούς και σκέφτεσαι 

Αισθάνεσαι (γεύση πικρή), σκέφτεσαι ότι

Είναι μακριά, είναι μακριά 

Δεν με αφορά, πιθανόν 

Σωματικά σίγουρα όχι

Ακόμα, αλλά ψυχικά

Κοινωνικοπολιτικά 

Πνευματικά

Σε αφορά. 

Σκέφτεσαι, σκέψη, σκέψη, σκέψη 

-Τσαφ-τσουφ, το τρενάκι της σκέψης-

Και πιθανόν πρακτικά 

Να μην είσαι σε θέση

Να αλλάξεις το παραμικρό, χα!,

Είσαι ανθρωπάκι, είμαι ανθρωπάκι, έλα, χα!,

Να πιαστούμε χέρι-χέρι 

Σε αυτό τον χορό.

Τουλάχιστον όταν ήμασταν μικρά παιδιά

Τα παιχνίδια που παίζαμε 

Δεν είχαν πραγματικό 

Νικητή ή χαμένο.

Όμως

Τώρα; Τότε; Πάντα;

Αν έστω, έστω λίγη 

Ηρεμία, ηρεμία ρε παιδιά

Λίγη γαλήνη 

Κάπου, κάποτε.

Θα ζωγραφίσω

Έναν ήλιο δεξιά γωνία

Ένα σπίτι, μερικά δένδρα 

Και την οικογένεια μου

Και θα κλείσω τα μάτια

Ίσως έτσι-ίσως-ψυχή τε και σώματι, ίσως,

Έτσι... πως; Έτσι;

Ώστε έτσι;

Μάλιστα...

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

σημειώσεις

πόσος χρόνος πέρασε; 
και τι έκανες
στο μεσοδιάστημα;
άλλαξε τίποτα
ή
πετούσες δικαιολογίες
σαν βελάκια
που δεν βρίσκουν στόχο;
πόσες πράξεις 
μέτρησες;
ή μήπως 
ήταν 
απλά
λόγια;
ένα και ένα πόσο κάνουν;
ένα πόδι μπροστά από το άλλο
και εσύ
παραμένεις 
στο ίδιο σημείο
ή
απλά πηγαίνεις
αργά, μα σταθερά;
τι ξέχασες να σημειώσεις
στο προσωπικό σου ημερολόγιο;
οι νίκες σου έχουν σημασία;
ή 
επειδή η ζωή στα φέρνει αλλιώς καμιά φορά
ρίχνεις το σπαθί και την πανοπλία σου
και σηκώνεις τα χέρια ψηλά;
πόσες ερωτήσεις χωρίς απάντηση
και πόσες απαντήσεις
σε ερωτήσεις
που μόνο εσύ έθεσες 
στον εαυτό σου
νομίζοντας 
πως θα το έκανε
κάποιος άλλος;
ο κλοιός μέχρι πότε θα στενεύει;
και όταν θυμηθείς
τελικά
πως έχεις φτερά
θα φροντίσεις
τουλάχιστον
να πετάξεις
για μια 
φορά;
- σημειώσεις, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

θρίαμβος

πέρα δώθε πέρα δώθε 

ταξίδια εκεί και πέρα και εδώ και παντού 

πάνω κάτω πάνω κάτω 

μέσα σε λαβύρινθους 

του εγκεφάλου.

κάθε μέρα γίνεται ευκολότερο 

αλλά ποτέ δεν θα γίνει εύκολο

και κάποιες φορές

μοιάζει απίστευτα δύσκολο.

το σημαντικό είναι

να μην χάσεις τον εαυτό σου

και να μην χάσεις τον στόχο

γιατί ο στόχος 

βρίσκεται

κρυμμένος 

σε ένα μόνο 

σημείο.

με ένα κλάμα, με ένα λυγμο 

δίνουμε το εντάξει 

πώς αρχίζουμε να ζούμε 

και χαμογελάνε όλοι.

μα ποιος χαμογέλασε

άραγε 

πραγματικά 

σε έναν κόσμο

με ελάχιστα πρόσωπα

φανερά;

κράτα το φως ανοιχτό 

σε κάθε περίπτωση 

κράτα το ανοιχτό 

και στο σκοτάδι 

θριάμβευσε 

όταν έρθουν οι βροχερές μέρες

θριάμβευσε 

μάθε να ζεις με τις ήττες σου

απόκτησε επίγνωση 

κάνε τα ίδια λάθη αν χρειαστεί 

και στο τέλος 

θριάμβευσε.

-θρίαμβος, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Γιατί είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω!
Και για να έχουν κάπου να ακουμπήσουν
την καρδιά τους, αν το θελήσουν.

Νέα ποιητική συλλογή, διαθέσιμη!

https://www.protoporia.gr/orfanidis-theodoros-o.g.th.-pausipono-9789605044060.html

Madrugada

Απόψε θα γράψω 

Για την βροχή που πέφτει

Και πως οι σταγόνες της

Καλύπτουν κάθε επιφάνεια

Που δεν είναι φυλαγμένη.

Απόψε θα γράψω για το φεγγάρι 

Και πόσο όμορφο φαίνεται

Και πως τα σύννεφα το κολακεύουν 

Και όλα εκείνα τα αστέρια που δεν φαίνονται.

Απόψε 

Θα γράψω 

Καθισμένος σε μια καρέκλα

Στο βάθος του μυαλού μου, εκεί

Έχω χτίσει ένα απλό δωμάτιο

Και το τοίχο κοσμεί 

Η φωτογραφία σου.

Και το χέρι μου θα απλωθεί

Και θα την πιάσει, θα την χαϊδέψει

Θα την κοιτάξω, θα χαμογελάσω 

Και θα θυμηθώ.

Και μετά θα την αφήσω πάλι πίσω.

Εκεί ψηλά, εκεί να την βλέπω 

Μέσα στο κάδρο της.

Και μετά...

Οι πιο όμορφες στιγμές 

Θα μεινουν για πάντα

Στην κορυφή του ουράνιου τόξου 

Και όταν έρχεται η βροχή 

Εκεί θα πηγαίνω

Και δεν θα κρατάω ομπρέλα 

Ούτε θα φοράω μπουφάν.

Απλά θα έχω 

Το κεφάλι μου ψηλά

Να με λούζει η βροχή.

Θα ανοιγοκλείνω τα μάτια 

Θα αφουγκράζομαι

Θα αισθάνομαι....

Το μυαλό καθαρίζει 

Για να γεμίσει ξανά με σκέψεις 

Και η καρδιά, η καρδιά

Για πάντα

Θα θυμάται.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)