θαλασσοταραχή

τα σκοτεινά δωμάτια
και οι ώρες που δεν περνάνε.
το σώμα κουρασμένο
μα το μυαλό τρέχει
με ασύλληπτες ταχύτητες.
ένα βιντεάκι εδώ και
ένα κειμενάκι εκεί
και τα πράγματα γίνονται
πιο δύσκολα

και συνάμα πιο εύκολα.

υπάρχουν μέρες
σκαλωτικές
και νύχτες
που ο κλοιός στενεύει.
τα τραγούδια με τους στίχους τους
και τα βιβλία με τις προτάσεις τους-

και ένα χάδι αρκεί για να γιατρέψει
τις πληγές
αρκεί να προέρχεται
από το σωστό χέρι.
το φως πρέπει να μένει πάντα ανοιχτό
γιατί κάποτε
μας κατάπιε το σκοτάδι.
η ζωή συνεχίζεται ακάθεκτη
και η ελπίδα μια σχεδία σε ταραγμένα νερά
πλέει γεμάτη αισιοδοξία
και δεν θα σταματήσει
ποτέ.
- θαλασσοταραχή, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Έπεσε ο ήλιος

 Άνθρωποι 

Τρέχουν

Σε κύκλους

Και 

Παρ' όλ' αυτά

Δεν συναντανε 

Όλοι

Το άλλο τους

Μισό.

Γιατί όμως

Να υπάρχει

Ακόμα 

Τόση μοναξιά;

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

τέσσερα βιβλία μετά

αν σηκώσεις ψηλά το κεφάλι
και δεις 

ένα αστέρι να πέφτει
μην κάνεις καμία ευχή.
αν πάρεις
μια πικραλίδα στο χέρι
μην τη φυσήξεις
κάνοντας κάποια ευχή.
αν ανοίξουν οι ουρανοί
και πέφτει το νερό σαν καταρράκτης
μην βγάλεις ομπρέλα.
αν χάσεις το μυαλό σου
παράτα το όπου και αν έπεσε
αντικατέστησε το.
αν όλα πάνε στραβά 
και μυρίζεις έντονες μυρωδιές που δεν υπάρχουν
σήκω πάνω
χαμογέλα και χόρεψε.
ο νυχτερινός ουρανός
συνεχίζει να εμφανίζεται.
και όσες ελπίδες δώσαμε κάποτε
στον εαυτό μας
ίσως μας επιστραφούν κάποια στιγμή
πίσω 
εις διπλούν.
δεν μας χαρίζεται τίποτα
και η ζωή δεν είναι απλή.
σήκωσε τα χέρια ψηλά
αλλά μην παραδίνεσαι.
πάρε μια βαθιά ανάσα.
όλα θα πάρουν
τον δρόμο τους.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

Ηλιοθεραπεία

 Είδα ένα φάντασμα-

Τρόμαξα-

Έστρεψα το βλέμμα μου

Μακριά από τον καθρέφτη.

Λίγο μετά

Ξαναγύρισα το κεφαλι-

Μα τι χαζός!

Ήταν απλά 

Μια παλιά μου αντανάκλαση.

-ηλιοθεραπεία, Θεόδωρος Ορφανίδης

 (Ο.Γ.Θ.)

προς βράδυ. άγνωστος μήνας. άγνωστη χρονιά.

Όχι, μην φύγεις.

Μείνε λίγο ακόμα, μην μπεις μέσα.

Ο καιρός

Είναι ωραίος και η νύχτα

Υπέροχη.

Μείνε λίγο ακόμα, εδώ, μαζί μου

Έλα να περπατήσουμε, εγώ και εσύ

Δίπλα-δίπλα.

Να πάμε εκεί να σου δείξω

Το αγαπημένο μου μέρος σε αυτό το σημείο

Ή να σου μιλήσω για τα αγαπημένα μου πράγματα.

Όχι, περίμενε

Μην μπεις ακόμα μέσα.

Κάποτε οι νύχτες θα μεγαλώσουν 

Υπερβολικά πολύ

Και το φεγγάρι θα μας κάψει 

Και όσα ευχηθήκαμε χθες, ίσως 

Έρθουν σήμερα.

Έλα απλά να περπατάμε 

Και να μιλάμε για πράγματα ασήμαντα 

Για πράγματα σημαντικά, απλά να μιλάμε.

Έλα, μονάχα πιάσε μου

Το χέρι

Γιατί φοβάμαι πολύ 

Αλλά δίπλα σου

Νιώθω 

Την καταιγίδα να ηρεμεί.

Έλα να σου δείξω

Το όμορφο ηλιοβασίλεμα 

Και τα πουλιά να πετάνε

Πέρα-δώθε, πάνω και δίπλα μας.

Μην μπεις μονάχα μέσα.

Γιατί αν μπεις

Θα μείνω πάλι μόνος
Και μου αρέσει
Να είμαι μαζί σου.

Έλα, στάσου εδώ
Κάτω από αυτή την λάμπα
Που έχει χαλάσει εδώ και καιρό-
Δες πόσο φως
Της δίνεις!
Όχι, μην μπεις μέσα
Γιατί τότε
Είμαι σίγουρος
Πως θα σε χάσω
Μια για πάντα.

Και ακόμα δεν σου είπα πως...
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.) 

ραστώνη την Κυριακή

Τι θέλεις;

Τι χρειάζεσαι;

Τι είναι αυτό

Που πραγματικά 

Σε οδηγεί 

Μπροστά;

Πέρασαν τόσοι μήνες και τόσα χρόνια

Πέρασαν οι εποχές και ήρθαν πάλι.

Ήταν ένα μικρό καράβι 

Που έπλεε στα βαθιά

Και οι καταιγίδες το φοβησαν

Και οι ηλιόλουστες μέρες 

Του έδωσαν μια ανάσα.

Προς τα πού πλέει;

Τι αναζητά;

Όταν ο ήλιος δύσει 

Όταν ο ήλιος ανατείλει 

Όταν όλα τα ζώα ξυπνήσουν ξανά

Όταν πάρεις μια ανάσα βαθιά...

Όλα έχουν

Τον λόγο τους.

Μια γραμμή ευθεία και καμπύλη 

Μια ζωή

Γεμάτη ανηφόρες και κατηφόρες 

Και καμιά φορά ευθεία.

Τι θέλεις;

Τι χρειάζεσαι;

Το έχεις μέσα σου.

Έχεις

Την δύναμη

Μέσα σου.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

οξύμωρο

νύχτες που ξημέρωσαν
δίχως ποτέ να βγει ο ήλιος.
μέρες που ήταν τόσο φωτεινές
που το φως 
μας έκαψε και τα εγκαύματα
μολύνθηκαν.
βροχές που το νερό
μας γιάτρεψε.
αναπάντητα ερωτήματα
που κάποτε απαντήθηκαν
αλλά δεν ήμασταν έτοιμοι
για το αποτέλεσμα
ή απλά το προσπεράσαμε
γιατί δεν μας ταίριαζε.
ομορφιά μέσα στην ασχήμια
ασχήμια μέσα στην ομορφιά.
οξύμωρα σχήματα
για να βγάλουμε νόημα
σε έναν κόσμο παράλογο.
τα βήματα μπροστά
ήταν συγκαλυμμένα βήματα προς τα πίσω
και όταν νομίζαμε πως μέναμε στάσιμοι
τότε κάτι άλλαζε μέσα μας.
είμαστε άνθρωποι
άνθρωποι είμαστε.
η ζωή πρέπει να έχει χτύπο
η καρδιά πρέπει να έχει σφυγμό
και το κουφάρι μας ψυχή.
αγάπησε ό,τι μπορείς
όσο μπορείς.
αγάπησε για την ώρα
και όλα
θα έρθουν.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)