σημειώσεις

πόσος χρόνος πέρασε; 
και τι έκανες
στο μεσοδιάστημα;
άλλαξε τίποτα
ή
πετούσες δικαιολογίες
σαν βελάκια
που δεν βρίσκουν στόχο;
πόσες πράξεις 
μέτρησες;
ή μήπως 
ήταν 
απλά
λόγια;
ένα και ένα πόσο κάνουν;
ένα πόδι μπροστά από το άλλο
και εσύ
παραμένεις 
στο ίδιο σημείο
ή
απλά πηγαίνεις
αργά, μα σταθερά;
τι ξέχασες να σημειώσεις
στο προσωπικό σου ημερολόγιο;
οι νίκες σου έχουν σημασία;
ή 
επειδή η ζωή στα φέρνει αλλιώς καμιά φορά
ρίχνεις το σπαθί και την πανοπλία σου
και σηκώνεις τα χέρια ψηλά;
πόσες ερωτήσεις χωρίς απάντηση
και πόσες απαντήσεις
σε ερωτήσεις
που μόνο εσύ έθεσες 
στον εαυτό σου
νομίζοντας 
πως θα το έκανε
κάποιος άλλος;
ο κλοιός μέχρι πότε θα στενεύει;
και όταν θυμηθείς
τελικά
πως έχεις φτερά
θα φροντίσεις
τουλάχιστον
να πετάξεις
για μια 
φορά;
- σημειώσεις, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

θρίαμβος

πέρα δώθε πέρα δώθε 

ταξίδια εκεί και πέρα και εδώ και παντού 

πάνω κάτω πάνω κάτω 

μέσα σε λαβύρινθους 

του εγκεφάλου.

κάθε μέρα γίνεται ευκολότερο 

αλλά ποτέ δεν θα γίνει εύκολο

και κάποιες φορές

μοιάζει απίστευτα δύσκολο.

το σημαντικό είναι

να μην χάσεις τον εαυτό σου

και να μην χάσεις τον στόχο

γιατί ο στόχος 

βρίσκεται

κρυμμένος 

σε ένα μόνο 

σημείο.

με ένα κλάμα, με ένα λυγμο 

δίνουμε το εντάξει 

πώς αρχίζουμε να ζούμε 

και χαμογελάνε όλοι.

μα ποιος χαμογέλασε

άραγε 

πραγματικά 

σε έναν κόσμο

με ελάχιστα πρόσωπα

φανερά;

κράτα το φως ανοιχτό 

σε κάθε περίπτωση 

κράτα το ανοιχτό 

και στο σκοτάδι 

θριάμβευσε 

όταν έρθουν οι βροχερές μέρες

θριάμβευσε 

μάθε να ζεις με τις ήττες σου

απόκτησε επίγνωση 

κάνε τα ίδια λάθη αν χρειαστεί 

και στο τέλος 

θριάμβευσε.

-θρίαμβος, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

 

Γιατί είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω!
Και για να έχουν κάπου να ακουμπήσουν
την καρδιά τους, αν το θελήσουν.

Νέα ποιητική συλλογή, διαθέσιμη!

https://www.protoporia.gr/orfanidis-theodoros-o.g.th.-pausipono-9789605044060.html

Madrugada

Απόψε θα γράψω 

Για την βροχή που πέφτει

Και πως οι σταγόνες της

Καλύπτουν κάθε επιφάνεια

Που δεν είναι φυλαγμένη.

Απόψε θα γράψω για το φεγγάρι 

Και πόσο όμορφο φαίνεται

Και πως τα σύννεφα το κολακεύουν 

Και όλα εκείνα τα αστέρια που δεν φαίνονται.

Απόψε 

Θα γράψω 

Καθισμένος σε μια καρέκλα

Στο βάθος του μυαλού μου, εκεί

Έχω χτίσει ένα απλό δωμάτιο

Και το τοίχο κοσμεί 

Η φωτογραφία σου.

Και το χέρι μου θα απλωθεί

Και θα την πιάσει, θα την χαϊδέψει

Θα την κοιτάξω, θα χαμογελάσω 

Και θα θυμηθώ.

Και μετά θα την αφήσω πάλι πίσω.

Εκεί ψηλά, εκεί να την βλέπω 

Μέσα στο κάδρο της.

Και μετά...

Οι πιο όμορφες στιγμές 

Θα μεινουν για πάντα

Στην κορυφή του ουράνιου τόξου 

Και όταν έρχεται η βροχή 

Εκεί θα πηγαίνω

Και δεν θα κρατάω ομπρέλα 

Ούτε θα φοράω μπουφάν.

Απλά θα έχω 

Το κεφάλι μου ψηλά

Να με λούζει η βροχή.

Θα ανοιγοκλείνω τα μάτια 

Θα αφουγκράζομαι

Θα αισθάνομαι....

Το μυαλό καθαρίζει 

Για να γεμίσει ξανά με σκέψεις 

Και η καρδιά, η καρδιά

Για πάντα

Θα θυμάται.

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

ατενίζοντας το άπειρο

ίσως κάποια μέρα
πάψουμε να κάνουμε
όνειρα
και απομείνουμε 
μονάχα
με όσα έχουμε στοιβαγμένα
μέσα στα λιβάδια μας
όταν νοητά ξαπλώνουμε
στο γρασίδι
κοιτάζουμε τον νυχτερινό ουρανό
και ατενίζουμε το άπειρο.
και αν αυτό συμβεί
σημαίνει πως
θα έχουμε ηττηθεί τελικά.
γιατί το να κάνεις όνειρα
σημαίνει 
πως ακόμα ελπίζεις.
και ίσως να έχουμε εθιστεί
σε κάνα δυο περισσότερο
απ' ό,τι μας κάνει καλό.
αλλά είναι η ελπίδα 
πως στο τέλος
θα δικαιωθούμε.
πρώτα από όλα
απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό
γιατί στο τέλος της ημέρας
στον ίδιο μας τον εαυτό
είμαστε υπόλογοι-
στο τέλος της ημέρας
τι καταφέραμε
τι θυσιάσαμε
πόσο μακριά είμαστε
και πόσο κοντά φτάσαμε.
αν μια μέρα πάψουμε
τελικά
να κάνουμε όνειρα
ίσως τότε
να μεγαλώσουμε 
επιτέλους
και δεν θα πονάμε 
πια
τόσο.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

κάπου στην Κ., καλοκαίρι

 Ο αέρας φυσάει

Δεν έχει κρύο, είναι ωραία.

Βλέπω τα κλαδιά να πάνε πέρα δώθε 

Και ακούω το θρόισμα τους.

Είναι όμορφα εδώ, ήσυχα.

Το τεχνητό φως των ανθρώπων 

Κάνει μεταφυσική αντίθεση 

Με το φως των αστεριών.

Γιατί είναι πρακτικό 

Αλλά είναι λες και οι άνθρωποι 

Έστω και έτσι

Προσπαθούν να φέρουν 

Τον ουρανό στην γη.

Ο Ίκαρος έκαψε τα φτερά του

Στην προσπάθεια να φτάσει τον ήλιο.

Καμιά φορά προσπαθούμε τόσο για τα ουράνια 

Που ξεχνάμε να πατάμε στην γη

Και να χτίσουμε γερά θεμέλια 

Σε αυτό το πρόσκαιρο...πράγμα 

Που λέγεται ζωή.

Η Γη θα υπάρχει και μετά από εμάς 

Όπως υπήρξε και πριν.

Όλα μπορούν να αλλάξουν ξαφνικά

Και όλα να μοιάζουν σα να έχουν μείνει 

Ίδια.

Γι'αυτό πριν χαθεί το βράδυ 

Θα κλείσω τα μάτια 

Και θα ονειρευτώ μια νέα αυγή.

Θα ζήσω

Θα υπάρξω 

Θα πεθάνω.

Κανονικά αυτή είναι η σειρά 

Μα καμία φορά 

Εναλλάσσονται.

Θα υπάρξω, θα πεθάνω, θα ζήσω 

Θα πεθάνω, θα υπάρξω, θα ζήσω.

Διάφοροι συνδυασμοί.

Ο αέρας συνεχίζει να φυσάει 

Και οι σκέψεις χτυπάνε τα τοιχώματα.

Θα σταματήσω για τώρα, άλλο δεν μπορώ.

Θα αφήσω λίγο το αεράκι να με χτυπήσει 

Και αργότερα 

Την αυγή 

Να με φωτίσει.

-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

ορίζοντας

 Με το βλέμμα καρφωμένο 

Στον ορίζοντα 

Προχωράω.

Το βλέμμα στραμμένο 

Σε όσα δεν μπορώ να δω

Και όμως ξέρω

Πώς βρίσκονται κάπου εκεί

Πέρα

Χωμένα 

Κρυμμένα.

Νιώθω 

Ότι με καλούν να τα φτάσω 

Λέγοντας μου, όμως

Πώς δεν θα είναι εύκολη η διαδρομή 

Ούτε ευχάριστη.

Έτσι καμία φορά κοιτάζω το κενό 

Και χαμογελάω 

Ονειρευόμενος 

Όσα η φαντασία μου κατεβάζει 

Μαζεύοντας την δύναμη 

Να πάω 

Για μια ακόμη 

Ένα βήμα μπροστά.

Σκεπτόμενος πως

Μερικές φορές

Είναι 

Τελικά 

Όμορφη 

Η ζωή.

-ορίζοντας, Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)