ηρέμησε

ανησυχείς πολύ.
έχουν ασπρίσει τα μαλλιά σου
έχουν πέσει τα μαλλιά σου
το βλέμμα σου γυροφέρνει
και δεν μπορεί να εστιάσει
νιώθεις πως θα σου κοπεί η ανάσα
νιώθεις πως κάτι πολύ κακό θα συμβεί
νιώθεις πως δεν είσαι προετοιμασμένος
νιώθεις πολλά ταυτόχρονα
θες να τα παρατήσεις όλα
θες να ξεφύγεις από όλα.
είναι, απλά, μια νέα πραγματικότητα
και δεν την έχεις συνηθίσει.
όλα θα πάρουν τον δρόμο τους.
ηρεμία.
δείξε μονάχα λίγη
ηρεμία.
βαθιά ανάσα
βαθιά ανάσα
βαθιά ανάσα.
ηρέμησε.
-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

ρολόι

 ξενύχτησα και σήμερα. 
αύριο δύσκολο το ξύπνησα.
αλλά το μυαλό μου, το μυαλό αυτό
λειτουργεί τις στιγμές που δεν πρέπει.
έτσι είναι, έτσι ας είναι.
τουλάχιστον
ας λειτουργεί που και που
να μου θυμίζει
πως η ζωή προχωράει
και εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε
κάτι στην πραγματικότητα
για να το αποτρέψουμε.
-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

προσπάθεια

"είναι απλά που δεν προσπαθείς τόσο..."
-μα προσπάθησα...
πράγματι, ακόμα προσπαθώ 
πάρα πολύ.
είναι μόνο που
έχω κουραστεί 
και, παρ' όλ' αυτά, συνεχίζω ακόμα.
δεν είμαι αδαής.
είμαι απλά άνθρωπος και εγώ.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

το λες και ευτυχία

το να αγαπάς
και να αγαπιέσαι
και να ξέρεις
πως αυτό είναι 
δίκαιο
και σωστό
και πως σου αξίζει.
πως σου αξίζει
η αγάπη.
-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

παιδί

είμαι ακόμη
εκείνο το παιδί
μέσα σε εκείνο το δωμάτιο
που κάθεται σε εκείνη την καρέκλα
μπροστά από εκείνη την οθόνη
και
βλέπει
ακούει
ψάχνει
παρατηρεί
φοβάται
αγχώνεται
αναμένει
χαμογελάει
κλαίει
προσεύχεται

ονειρεύεται.

είμαι ακόμα
εκείνο το παιδί.
θεέ μου, κατάφερα 
να παραμείνω
εγώ.
-Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

μα, Τάσο...

μα εγώ, Λειβαδίτη
έκανα το άλλο, νομίζω:
έχασα την ζωή μου
(τουλάχιστον ένα μέρος της)
αναζητώντας τις μέρες μου.
αναζητώντας, απλά αναζητώντας
ζητώντας
νομίζοντας πως -ζ...ώντας
ενώ μπορούσα να νιώσω τόσα.
τουλάχιστον μεγάλωσα τώρα
και καταλαβαίνω τα πράγματα κάπως διαφορετικά.
μονάχα
να μπορούσα, να, λίγο πίσω, έτσι
να γυρνούσα
για λίγο
μονάχα.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)

καρέκλα

να ξέρεις
μπορεί το σπίτι που φαντάστηκα
εμάς τους δύο μαζί μέσα
να έχει αρχίσει να γκρεμίζεται
και ο κήπος έξω να μαραίνεται

αλλά στο σαλόνι του
φροντίζω ακόμα την καρέκλα σου.
βρίσκεται δίπλα στην δικιά μου.
έτσι ώστε
όταν επιτέλους καθίσεις πάνω
να μην σπάσει
και πέσεις.
θα είναι κρίμα
τόσο καιρό θα σου έχει πάρει
μέχρι να φανείς.
- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)