θραύσματα

αποτελούμαστε από θραύσματα,

σπάζοντας τον εαυτό μας καθημερινά 

σε χιλιάδες κομμάτια 

για να μπορέσουμε να υπάρξουμε 

λίγο παραπάνω, λίγο ακόμα.

είμαστε καθρέφτες του εσωτερικού μας κόσμου 

και μασκαρεύουμε την υπόσταση μας

όσο καλύτερα μπορούμε

για όσο περισσότερο μπορούμε

γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

κοιτάζοντας ένα λευκό ταβάνι

περικυκλωμένοι από τέσσερις τοίχους, ανεξαρτήτου χρώματος

που καθόρισαν τελικά

όλη μας την ζωή 

με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

και ήμασταν πάντοτε εμείς.

ήταν τόσο φανερό πως μόνο εμείς θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς 

και τίποτα άλλο.

αλλά τι συνέβη;

γιατί θυμάμαι 

εκείνο το μικρό παιδί 

σε εκείνη την κούνια

να βρίσκεται στον αέρα ψηλά και

να χαμογελάει 

σαν να νιώθει ο βασιλιάς του σύμπαντος;

που πήγε εκείνο το παιδί;
που χάθηκε όλη η αθωότητα;

τι μου συνέβη;

- Θεόδωρος Ορφανίδης (Ο.Γ.Θ.)