Πριν πέσω για ύπνο

Κοιτάω το μαξιλάρι μου και

Δεν καταλαβαίνω πως με αντέχει ακόμη.
Δεν είναι ζωντανό ,βέβαια, αλλά
Πως στην ευχή δεν έχει  χαλάσει ή  έστω  μουχλιάσει ή σκιστεί;
Γιατί πάνω του έχω στάξει δάκρυα καυτά.
Το έχω βαρέσει μπουνιές και το έχω δαγκώσει
Γιατί φοβόμουν να μην ακουστούν τα ουρλιαχτά μου.
Ποτέ του δεν χάρηκε τη συντροφιά του άλλου φύλου.
Καημένο μαξιλάρι, δεν έχεις τραβήξει και λίγα!
Και ακόμη αντέχεις καλά, με βοηθάς
Να κοιμηθώ τα βράδια, κρατάς  ζεστό το κεφάλι μου.
Υπομονή  μαξιλάρι μου και θα δεις πως
Όλα θα φτιάξουν σε λίγο.
Θα δεις πως όλα-.
Θα δεις!

(Όταν κατάλαβα πως έψαχνα συνεχώς δικαιολογίες,παρατήρησα ένα δένδρο στο βάθος να φλέγεται)